Concert van de Eeuw: God Bullies live in Vera

Ik heb geen idee in welk jaar het was, maar ik weet nog wel dat het een concert is wat ik nooit zal vergeten. De God Bullies live in Vera. De Fruitblik in de Vera krant had het al over een gevaarlijke gek met ogen als theeschoteltjes en dat je op moest passen dat je Vera niet volledig posessed zou verlaten (Bezeten ja, maar posessed klinkt beter).

Om een uur of 11 stond ik klaar en vooraan,  bij bands die ik geweldig vind sowieso mijn favoriete stek. Op het podium stonden drie man, ze speelden een intro. De bassist had een stel wijd opengesperde ogen, dus ik verwachtte dat die na het intro wel de vocalen op zich zou nemen. Terwijl ik wat voor me uit en om me heen zat te dromen en te kijken was er buiten mijn gezichtsveld een vierde God Bullie het podium op gekomen. Ik schrok me letterlijk en figuurlijk een hoentsje (een hoedje inderdaad, maar de door mijn dochter geïntroduceerde uitdrukking “Ik skrok mi un hoentsje/vrij vertaald: Ik schrok mij een hondje” heeft mijn voorkeur). Vlak voor mij stond een man, strak in blauw pak met das. Maniakale blik in zijn wijd opengesperde ogen. Met een barbie pop tegen een kruis aan slaand schreeuwde hij met raspende stem het begin van Monster Jesus, JESUS LIVES IN ALL OF US, HIS MONSTER LIVES INSIDE OF ME. De boodschap die deze uit de diepste krochten van de hel afkomstige zendeling, met pagina’s uit een sexboekje uit zijn broekband hangend, over wilde brengen is  “THERE IS NO GOD, THERE IS NO DEVIL!”. Mijn idee overigens, ik was het kortom geheel met hem eens. Al is de heer Mike Hard in zijn vrije tijd ervan overtuigd dat Jezus in ons allemaal leeft en gaat Monster Jesus over de tv dominees en andere kinderverkrachtende heilige boontjes die God en Jezus voor eigen belang misbruiken.

 De rest van het concert bleef de psychopaat in pak als een vrijgelaten lustmoordenaar over het podium paraderen, zingend/raspend/schreeuwend/yellend over “the Worst time of my life” en over talloze andere gruwels . Ondersteund door een zeer strak spelend trio pasten maniakale zang en muziek precies in elkaar. Want God Bullies is namelijk ook nog een geweldige band!

Nooit weer heb ik zo’n overdonderende podiumact gezien. En ik vrees dat God Bullies in Vera onovertroffen blijft tot in lengte van dagen.

Overigens komen the God Bullies net als the Spits uit Kalamazoo, Michigan. The Spits zijn ook beïnvloed door the God Bullies qua podiumact heb ik wel eens gelezen. Helaas kan ik “Monster Jesus” niet vinden op You Tube, dus in plaats daarvan een officiële God Bullies video van het nummer Cemetary. Geeft een klein beetje een beeld van wat ik in Vera gezien heb. Een klein beetje, want niks is te vergelijken met de ervaring die ik in Vera op deed, een uit een Horrorfilm weg gelopen zendeling met zeer slechte bedoelingen.

The God Bullies bestonden van 1985 tot 1995. Laatst hebben ze echter ter gelegenheid van het 20 jarig bestaan van platenlabel Amphetamine Reptiles op het daarvoor gehouden feest weer eens opgetreden. En daarna hebben ze nog een “Five City Tour USA” gedaan. Stiekem hoop ik dat ze ook nog een keer in Europa gaan touren en vooral dat ze dan in Vera, Grunn spelen. Al zou ik ook al tevreden zijn als de GB opvolger th3yn3v3rsl33p in Vera komt spelen.

  Zanger Mike Hard is inmiddels 53 jaar, maar ziet er nog precies hetzelfde uit als in pak um beet 1993. Na God Bullies zat hij in Thrall en tegenwoordig speelt hij met de God Bullies min 1 (bassist Mike Corso) in th3yn3v3rsl33p.

Mike Hard anno 2010 tijdens de show op het Amphetamine Reptiles feest

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Live in Vera (Concerten), Muziek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Concert van de Eeuw: God Bullies live in Vera

  1. Pingback: Reli TV op ABUTV | Abubakari de Vries' Blog

  2. Fijn blog! Ik ga je ‘volgen’! God Bullies speelde in begin maart 1995 in Vera, Het Bolwerk en Ekko. Ik zag ze in Het Bolwerk en kreeg nog een bijbel tegen mijn kop! Ook heb ik twee jaar geen banaan durven aan te kijken, nadat Mike Hard deze anaal had genomen en het daarna oraal nuttigde. Kan me echt helemaal niks meer van de muziek herinneren, wel dat mijn moeder mijn ‘Is God a dirty bully and other bloody sermons’-shirt al drie keer had gewassen toen ze ontdekte wat er nu werkelijk stond (ze weigerde ook mijn ‘religion is no fun’-shirt van Altar te wassen). De show was monsterachtig!

    Zelf schrijf ik ook een blog, soul-xotica.blogspot.com, en omdat ik twintig jaar geleden als muziekrecensent voor het Sneeker Nieuwsblad begon, wil ik de komende tijden wat concerten uit die tijd (1992-97) opdiepen. Zoekend op God Bullies en Bolwerk kwam ik hier terecht.

    Keep up the good work!,
    Gerrit Louwsma

    • Ha Gerrit,
      Mooie woorden en een leuke aanvulling op mijn God Bullies verhaal.
      Mijn moeder waste mijn Dead Kennedys shirts altijd onder protest als zijnde JFK adept. Ook al legde ik de goede bedoelingen van de DK’s uit, ze bleef het een “ferskrikkelijke namme” vinden.
      Ik zal je blog één dezer dagen ook even tsjekken.

  3. fokkemol zegt:

    Ja,

    moeders en JFK. Soppen Diana Lablanche. Ik ben blij dat JFK in november een geventileerd hoofd kreeg. Was dat pak `m beet op 14 juni gebeurd, of 13 juni, dan was mijn naam John Fitzgerald geweest. Het is toch wat hè! John Fitzgerald Mol, net zo leuk als Ayatollah Mol (ik zou daar wel later voor geboren moeten worden natuurlijk, maar ook daar zijn ze toe in staat hoor). `t Is gelukkig Fokke Mol geworden. Een naam waar geen moeder iets mee van doen heeft gehad. Pannekoeken bakken, da`s iets voor moeders. Namen geven niet, kun je veel beter zelf doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.