zaterdag deel 3

Voor ik iets kan zeggen zegt Naomi “Ik heb het Melanie uitgelegd, ze weet dat het niet jouw schuld is”. Melanie opent haar mond maar deinst terug als ik naar haar toe loop. Ik haal een handvol losgeld ter waarde van één krat bier uit mijn broekzak en vraag haar op te rotten en me verder met rust te laten. Ze zegt “okay” en “hoi” en gaat weg. Ik haal de U2 cd toch maar uit de cd speler en zet Gish van Smashing Pumpkins op. Bij het zevende nummer komt Prong binnen. Hoe hij dat doet weet ik niet, maar hij komt altijd binnen bij nummer 7 van Gish van de Smashing Pumpkins. Ik vertel hem over het Hippiemeisje en dat ik haar geld heb gegeven voor het krat bier. Prong lacht mij uit en vraagt me of ik zelf soms ook een hippie ben. Maar Prong krijgt geen zeurende hippies aan zijn deur. Die komen bij mij aanbellen en niet bij hem.

In DL, mijn stamkroeg, tref ik degene die het krat bier mee had genomen. Ook hij lacht me uit en ik baal ervan dat ik de hippie geld heb gegeven voor haar kratje bier. Ik had haar gewoon mijn huis uit moeten zetten en die trut van een Naomi ook.

Aan de bar zitten Rendier & Wonderkip. Ze dobbelen. Om jenever. Ze zijn allebei al ladderzat, het is half zes ‘s Middags. Rendier wordt even later opgehaald door de evangelisten die hem onderdak bieden. Rendier is minstens tien minuten bezig zijn colbert aan te trekken. Ondersteboven, achterstevoren, binnensteachteren en buitensteboven. Ik zeik bijna in mijn broek van het lachen. Niemand die onbedoeld zo’n mooie Mister Bean act ten beste kan geven als Rendier. Wonderkip, een ouwe homosexueel van een jaar of 50, zit met zijn dronken kop te flirten met een jonge gast die aan de andere kant van de bar zit. Die negeert hem echter waarop Wonderkip zijn pogingen staakt en met zijn hoofd op de bar in slaap valt.

Ik laat me nog beledigen door de barkeeper, noem hem een lelijke kikker en ga met Prong en Cave naar de chinees. Daar aangekomen wordt ons de deur gewezen. Prong en Cave zijn daar vorige week vrijdag weggestuurd omdat ze met hun dronken reet naar alle voorbijgangers hadden zitten moonen terwijl ze op hun eten zaten te wachten. Dus gaan we naar de Pizzeria. Als we daar vertrekken heb ik nog steeds honger, maar ben ik ondertussen wel prettig onder invloed geraakt.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s