Zaterdag 4

Bij mij thuis drinken we verder. De telefoon gaat weer. Ik hang gelijk op. In het kader van nu even niet. De telefoon gaat uiteraard gelijk weer, Prong neemt op en zegt dat ik aangevallen ben door een beer en dat ik pas na het weekend weer uit het ziekenhuis mag.

De deurbel gaat, het is de buurman. Of het wat zachter kan.
“Ja, maar ook wel luider”.
Hij zegt de politie te gaan bellen, maar als ik hem vraag waar die geheime zender muziek afgelopen woensdag op donderdagnacht ook alweer vandaan kwam vertrekt hij met de staart tussen de benen. Zijn vrouw is een paar jaar geleden bij hem weg gegaan omdat hij teveel zuipt en sindsdien is de buurman flink afgetakeld en nog meer gaan zuipen. En dan luistert ie in het holst van de nacht smartlappen op vrij hoog volume.

Toen ik donderdagnacht naar hem toe ging omdat ik gek werd van die sentimentele kutherrie die door de dunne muren heen kwam nodigde hij me uit om wat bij hem te komen drinken. Ik ben de minste niet, dus deed ik dat. Hij zat in een mum van tijd de sentimentele alcoholist uit te hangen en jankend zijn onverstaanbare ellende met mij te delen. Hij viel vrij vlot daarna in slaap waarna ik zijn radio uitzette en naar huis ging.

Ik zit nog niet of opnieuw gaat de deurbel. Het is de zwager van de buurman. Die gaat een partij tegen me tekeer over dat het een schande is ennemedit ennemedat. En dat, als ik niet gauw wat rustiger doe met die hashvriendjes van me, hij de politie wel even zal bellen. Hij blijkt met zijn verschrikkelijke kutwijf op bezoek te zijn bij de buurman, hetgeen gelijk verklaard waarom de buurman bij mij kwam zeuren.

Opeens staat Cave naast me. Die heeft bij de pizzeria flink whiskey zitten zuipen en heeft een kwade dronk. Hij geeft de zwager van de buurman een kopstoot en schopt hem vervolgens ook nog voor zijn bek. De zwager van de buurman druipt letterlijk af en ik weet dat het weer een gezellig avondje belooft te worden. Omdat we nog maar in één kroeg en in één discotheek welkom zijn drinken we ons thuis in tot het tijd is naar de kroeg te gaan. Ik vraag me stilletjes af wanneer de smeris aan de deur gaat komen of hoe lang het duurt voor de zwager weer voor de deur staat, maar wonder boven wonder blijft het op dat front rustig.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.