Het Mysterie van de verdwenen fietspomp

Ik word deze week geteisterd door enorme bandenpech voor wat mijn ijzeren ros betreft. Dat is op zich al om gek van te worden, maar dan heeft het lot nog wat extra onheil in petto ook. Het begon met een zachte band. En een fietspomp die het niet deed. Dus nieuwe fietspomp gekocht. Zo ben ik dan namelijk ook wel weer zijnde de minste niet. Echt een vette pomp, ongelooflijk. Vijf keer pompen en de band is vol. Zo gezegd, zo gedaan. Kapitalist of niet, ik heb gewoon de beschikking over twee fietsen. En laat nou ook de andere fiets opeens last van langzaam leeglopen hebben. Beide fietsen die tegelijk aan hetzelfde euvel lijden, het is wat. Het viel mij op dat bij fiets twee de buitenband tamelijk extreme vormen van slijtage vertoonde en de binnenband had ik dan ook gelijk maar als zijnde poreus ingeschat. Gelukkig had ik nog een passend bandensetje liggen, dus met even frisse moed als tegenzin de banden vervangen. Van het achterwiel natuurlijk, gedoe allemaal. Het ging echter vrij vlot, totdat het wiel zich met geen mogelijkheid recht in de fiets terug liet zetten. Na een aantal vergeefse pogingen en (inmiddels) een humeur als van een seriemoordenaar die voor Feyenoord is maar gewoon besloten de fietsenmaker de job af te laten maken.

De volgende nacht moest ik naar mijn werk, bleek de band van fiets 1 aan de zachte kant.  De Superfietspomp even pakken, vijf keer pompen en hoppa, klaar ben ik. Ware het niet dat ik mijn twee dagen oude fietspomp niet kon vinden. Niet buiten, niet in de schuur, helemaal nergens te vinden. Het was vrij donker, dus dat verklaarde iets. Gelukkig vond ik nog een handpomp en die bleek ook aardig aan te pompen. Dus hop met de beentjes en fietsen maar.

Op mijn werk de diagnose “kapot ventiel” gesteld, ventiel vervangen, ook weer klaar. Restte ons nog de zaak van de vermiste fietspomp. Bij thuiskomst gelijk de schuur nader onderzocht op het aanwezig zijn van de Superfietspomp, maar helaas, hij bleek verdwenen.

Ik zag gelijk een complot. Want exact vier weken eerder waren er twee lege kratten bier bij ons achter huis vandaan gestolen.  En nu, precies vier weken later, was de Superfietspomp verdwenen. En toeval bestaat uiteraard niet. Dus zat ik gelijk plannen te smeden om de dader(s) in de val te lokken. Ik zag een wit busje voor me waarmee de daders door de wijk reden en elk derde weekend was mijn straat aan de beurt. Men struinde achter huizen af op bruikbare dingetjes en die werden dan in het gereed staande witte busje gedonderd. Hier twee lege kratten bier, daar een bijna nieuwe superpomp. Zwaar paranoïde had ik al bedacht om in het weekend van 20 maart een lokkrat te plaatsen, de daders op te wachten en ze, zodra zij bij mij achterhuis kwamen, met een ouwe fietspomp de hersens in te slaan. Ouwe fietspomp gerecycled en de fietspompdieven op passende wijze afgestraft. Bovendien woon ik vlakbij een speeltuin met een vrij grote zandbak, dus de lijken kon ik ook nog vrij makkelijk dumpen. Het hele plan was klaar, ik was dik tevreden over mijn voortvarende aanpak. Ik had een dag eerder nog op tv gezien dat de politie het te druk heeft om dit soort zaken op te lossen, dus ik verwachtte dat de politie er heel blij mee zou zijn dat ik dit probleem zo mooi opgelost had. Ik zag mezelf al op de voorpagina van het Dagblad van het Noorden staan, onderscheiden door de burgemeester met één of andere Orde van Oranje Nasi onderscheiding wegens getoonde doortastendheid en het aanpakken van criminaliteit.
Ik was kortom erg dik tevreden met mezelf. Ha! Dit zou het fietspompen jattende tuig een flinke slag toebrengen en voor eens en altijd afschrikken. Ik voorzag een preventieve waarde waarmee de criminaliteit in no time gehalveerd zou worden. Ik zag mezelf als de ideale nieuwe minister van justitie. Ik stak een sigaar op, mompelde “i love it when a plan comes together” en liep naar de schuur om te kijken waar de als wapen te dienen ouwe fietspomp stond.

Zag ik daar opeens alsnog mijn nieuwe fietspomp staan. Heel even flitste door mijn hoofd dat hij dus helemaal niet gestolen was. Maar zo zit de wereld natuurlijk niet in elkaar. Ik zag mijzelf plotseling voor een enorm raadsel, zeg maar gerust een mysterie, geplaatst. Hoe kan een verdwenen fietspomp terug keren in een afgesloten schuur waarvan alleen ik de sleutel heb… Ja, inderdaad. Een heel erg rare zaak.

Eerste verdachte was een buurman van een eindje verderop. Die had ooit verteld dat hij wel eens een klusje deed voor de vorige bewoonster van ons huis. Dus ik naar die man toe en hem gevraagd waarom hij mijn fietspomp had gejat om hem later weer terug te zetten.
Verbazing was mijn deel. Maar zo gauw geef ik natuurlijk niet op. Omdat ik die man de duimschroeven flink aan gedraaid heb kan ik met vrij grote zekerheid stellen dat deze man van niks weet wat betreft deze laffe misdaad.
Uren martelen en vol blijven houden dat je er niks mee te maken hebt, zeg nou zelf, dan zal het wel zo zijn dat hij er niks mee te maken heeft. Toch? Nou dan.

Mysterie onopgelost, dat dan weer wel. Totdat de vrouw des (ons) huizes thuiskwam. Die mij weliswaar voor gek verklaarde, maar wel een nieuwe theorie ten berde bracht. Waarmee al haar uren politieseries kijken opeens hun waarde bleken te hebben. De vorige bewoonster van ons huis is al lang en breed overleden, haar oudere zus is erfgenaam. Die zus is een jaar of tachtig en woont in Frankrijk. En het zóu kunnen dat die nog een sleutel heeft… Kijk, dat soort theoriën snijden hout. De tachtigjarige feeks uit Frankrijk had via via gehoord dat ik een nieuwe fietspomp had gekocht, vertrok spoorslags naar Nederland om die fietspomp te stelen, maar kreeg later die dag wroeging en zette hem terug. Voila, plausibele verklaring, mysterie opgelost! Dus vertrek ik morgen naar Frankrijk om deze laffe misdaad (want dat blijft het) op snoeiharde wijze te wreken. Reken maar. Kan mijn vrouw wel zeggen dat ik gek ben, nou dan maar gek. Zoals Jello Biafra ooit al zong: “You know some people don’t take no shit”. Kunnen ze tachtig jaar zijn, kunnen ze zich in Frankrijk verschuilen (geen idee waar in Frankrijk, maar zo groot is Frankrijk nou ook weer niet geloof ik, dus dat komt vast wel voor mekaar), maar de Engel der Wrake zal niet rusten voor er recht gedaan is.

Overigens fietste ik vanavond na een week vol banden ellende naar de stad om in de bioscoop de nieuwe Coen Brothers film True Grit te gaan kijken, kreeg ik godglimmendegloeiende ook nog een lekke band! Fiets onderweg maar bij mijn op de route liggende werk gestald. Net op mijn werk de band effe geplakt nadat ik mijn weg naar Pathé te voet af had gelegd en de overigens erg te gekke film had gezien.  Maar ik wil hiermee maar even zeggen dat ik voor 2011 qua bandenpech mijn portie wel weer gehad heb. En of men dat even wil noteren in de bandenhel. Want ik ben er helemaal klaar mee, met die pech aan de lopende band.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het Mysterie van de verdwenen fietspomp

  1. sonofrikus zegt:

    Ik wil Abu’s paranoia niet verder aanwakkeren, maar het mysterie van de verdwenen bierkratten is hiermee niet opgelost. En is het mysterie van de verdwenen planten al opgelost ? Nou dan !!!! Zie je het verband ???

  2. Nee, verband zie ik niet. Al heb ik het wel nodig nu een oude wond open is gebarsten als jij over de verdwenen planten begint. Dat wordt weer een maand anti psychopatica slikken. U wordt bedankt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.