Willy Wortelkanaalbehandeling de Tweede

23-08-2010…. “De hele rechterkant van mijn hoofd bonsde als het bed van een snol die een gangbang had georganiseerd. Mijn onderkaak voelde aan alsof ik Mike Tyson een mietje had genoemd, mijn bovenkaak alsof iemand een spijker in mijn tandvlees probeerde te timmeren, mijn neusbot alsof er een waterpomptang op geknepen zat, mijn oog alsof er een killerbee in rondvloog, mijn oor alsof ik Vincent van Gogh was en mijn slaap alsof er zich een egelfamilie in genesteld had. Inderdaad, lekker noch gezond”. 

Door schade en schade wijs geworden overkwam mij dat niet nog eens (klik voor een total flesbek). En zo lag ik precies een jaar na de Willy Wortelkanaalbehandeling van 23-08-2010 vandaag weer in de stoel voor een wortelkanaalbehandeling. Deze keer dus voordat all hell breaks loose in mijn mond. Want de afspraak stond voor half oktober, maar zo lang wachten had mij vrij binnenkort een herhaling van 23-08-2010 opgeleverd.

Plenty overeenkomste trouwens. Ook deze keer moest het -om kans op vette hell te voorkomen- na een nachtdienst en daardoor heb ik de laatste 36 uur 3 uur slaap gehad, precies genoeg trouwens. En ook vandaag fietste ik door een moesson terug naar huis.

Dat het overigens geen traditie hoeft te worden, zo’n wortelkanaalbehandeling op 23 augustus. Dat wilde ik nog graag even kwijt.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft. Bookmark de permalink .

4 reacties op Willy Wortelkanaalbehandeling de Tweede

  1. Geen zorgen Peer, ik heb er verder geen last van. Alleen dinsdag na afloop even, maar dat viel wel te verhelpen met een paar paracetamollemannetjes.

  2. uncle E zegt:

    Beste meneer de Vries,

    misschien wordt het tijd dat u de grote hoeveelheden sinas die u drinkt opgeeft. Er zit teveel suiker in en dat is slecht voor de tandjes. Bovendien om een 3de wkb te voorkomen moet u iedere avond voor het tandenpoetsen goed flossen! 😉

    groeten van de tandarts

  3. fokke mol zegt:

    Je ligt in de tandartsstoel, spannend genoeg. De man is al druk met allemaal tangetjes in de weer, op een gegeven moment buigt ie zich over je heen. Normaal heb je natuurlijk altijd je ogen dicht. Het heeft weinig nut ze open te hebben, waar moet je naar kijken? Er valt sowieso weinig te zien.

    Maar het ontkomt je. Je hebt je ogen open en je ziet op korte afstand het hoofd van de tandarts en je ziet hem zo recht in zijn harige neusgat. ‘Gadverdamme’ denk je nog, wat een harige boel daar. Je kijkt nog eens en je ziet meer! Er hangt een snotje in een van de neusharen van de tandarts. De man is inmiddels aan de slag met allemaal tangetjes in je mond. Schreeuwen gaat niet meer! Je moet al blij zijn om je speekselproductie weg te krijgen. De vieze smaak van latex handschoenen in je mond, bah.
    Je sluit je ogen snel. Dit had je niet willen zien. Een snotje bekijken van 15 cm afstand, brrrrrr. Je vraagt je af hoe zoiets nu kan gebeuren. Zo`n gast weet toch dat iemand de hele dag in zijn neusgaten kijkt? ‘Issie bijna klaar?’ vraag je je af. Je zweet al bij het idee van wat er met dat snotje kan gebeuren!

    Je kunt je niet beheersen. Je opent je ogen en kijkt. Het snotje is weg! Het is weg! Ha! Maar, zo realiseer je je al snel, hij is voortdurend met je bezig geweest. Heb je hem horen niesen? Nee! Heb je hem zijn neus op horen halen? Nee, verdomme, ook niet! O Jezus, waar is dat snotje gebleven? Is het eruit gevallen en ligt het misschien op het servetje op je borst? Hoorde je het daar op vallen? Voelde je het vallen? Zo`n heel zacht plofje? Voor hetzelfde geld ligt het op de brug tussen neus en ogen. Het kriebelt daar al een tijdje! Gatverdámme! Een pulk van de tandarts tussen je ogen. Wat als het snotje nu eens een beetje vochtig is. Dan zit het vastgeplakt op je neusbrug! Hoe krijg je dat er af? Je ziet voor je hoe de tandarts zijn gereedschap opbergt, de stoel rechtop zet en klaar is je een hand te geven. Je ziet `m kijken naar een plek op je voorhoofd. Hij ziet iets! Het snotje? Zou hij doorhebben dat het uit zijn neus gevallen is? Was het misschien de bedoeling van hem? Hij staat wel te grijnzen. De vuile gluiperd is er toe in staat!

    De boor brengt je terug in de realiteit. Het gillende geluid en de bijbehorende pijn die door de verdoving schiet, doet je de ogen openen. Weer trekken je ogen naar dat ene neusgat, is nog steeds leeg. Alleen maar een bos neushaar, verder niets. Je twijfelt. Zou het snotje in het andere neusgat kunnen zitten? Je switcht naar het andere neusgat. Shit, óók leeg! De kriebel tussen je ogen is weg. Je voelt nog eens, je geeft je hersens de opdracht eens even tussen je ogen te voelen. Jeukt het? Nee.
    Je voelt toch iets kriebelen. Langs de hoge zijkant van je neus, zo je oog hoek in. Het zal toch niet zo zijn dat…? Even voel je niets meer, maar dan begint de kriebel zich te verplaatsen langs de rand van je neus en je wang. Een miniatuur knikkerbaantje voor een klein snotknikkertje. Het kriebeltje verplaatst zich erg langzaam. ‘Mijn hoofd hangt bijna onderste boven, kan dat snotje niet zijn!’ Je overtuigt jezelf er van dat het alleen maar een kriebeltje is. De tandarts duwt je hoofd iets verder in het hoofdsteuntje van de stoel. Meteen voel je het kriebeltje weer verplaatsen. Je probeert uit alle macht je hoofd naar links te kantelen. Ik wil niet geconfronteerd worden met een snotje van de tandarts op mijn neus of wang. Maar wat je ook probeert, er is geen beweging in je hoofd te krijgen.

    Ziet die kutassistente dan niets? Blind kutmokkel! De tandarts mompelt nauwelijks hoorbaar, legt zijn hand achter het hoofdsteuntje van de stoel en beweegt het iets naar voren. De kriebel verplaatst zich snel om de neusvleugel heen. Heel even lijkt de kriebel rechtstreeks je eigen neusgat in te lopen. Je voelt het zich verplaatsen langs de buitenrand van het snotgootje boven je lip naar je bovenlip. Tergend langzaam. De paniek slaat toe. Gódverdomme! Straks een stuk snot van die klootzak in mijn bek. De tandarts boort onverstoord verder. Gek, je voelt helemaal niets meer. Het hart slaat je in de strot. Je spieren spannen zich om je kop verder naar achteren te krijgen, de hoofdsteun werkt niet mee, onwrikbaar.
    Je voelt duidelijk iets over je bovenlip rollen, het kriebelt verschrikkelijk. En dan is het weg. Geen gekriebel meer. Je proeft een klein zout smakend iets…………………

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.