Het Subtropisch Zwemparadijs & Boswandelen

Stond ik me daar zondag, nog na gvd’end over weer een wanvertoning van ons aller Ajax, af te drogen in het subtropisch zwemparadijs alwaar ik met mijn zeemeerminnekes wat was wezen zwemmen, staat er daar toch een kind te krijsen in de kleedruimte vrij dicht bij me… Het leek goddomme wel alsof er honderd krijsende kinderen stonden, zoveel herrie had dat kind. Ajax had verloren (zo voelt dat in elk geval wel als je thuis niet eens van Feyenoord wint), dus de tolerantiegrens was below zero. Dus wat doe je dan? Je schreeuwt op de top van je longen “HOU GODVERDOMME JE KOP EENS DICHT TE SCHREEUWEN, JE BENT HIER NIET THUIS!”
Precies volgens het boekje (The Abubakari way to solve every kind of shit, of weet ik veel hoe dat boek ook maar weer heet), want wat volgde was een doodse stilte.

Eerder die middag dwaalde ik door een Drentsch bos terwijl Ajax tegen Feyenoord speelde. Dat was in het kader van een familieweekend. Godzijdank niet mijn familie, want daar zitten maar liefst drie Feyenoorders in en die kun je na zo’n kutklassieker maar beter even niet om je heen hebben te blij doen, al gun ik het hun uiteraard volledig, maar daar houdt het dan ook gelijk op.
Ik had een stukje klassieker op de radio gehoord en daar kreeg ik al een beeld van de opnieuw zaadtrekkende lamlendigheid van de Ajacieden en dus vreesde ik al met grote vreze voor weer een deceptie. Gelukkig moest ik heel nodig schijten waardoor ik de focus tijdens die boswandeling wat kon verdelen tussen “hoeveel zou het staan” en “ik moet schijten”. Ik denk dat ik minimaal 52.976 keer afgescheten heb in een dik uurtje boswandelen. Waarmee ik de herfst qua ontbladeren een flinke hand geholpen heb. Er hing op een gegeven moment een enorme bruine wolk boven Drenthe, de vogels donderden bij bosjes uit de lucht, eekhoorns kwamen harakiri’end uit de boom gestort en verscheidene dagjesmensen die achter mij liepen zegen hyperventilerend ineen. Ja, het was me de boswandeling wel zeg! 

Toen ik uit het bos kwam heb ik P. de Ajaxvriend maar even gebeld om te horen wat het was geworden bij Ajax, veiligheidshalve ver uit de buurt van mijn schoonfamilie, zodat ik indien nodig even fijn een potje kon vloeken & schelden (zoals Rita Corita ooit al zong “Vloeken Vloeken, lekker potje vloeken, wat knapt een mens daarvan op”).
Het wás nodig, 1-1, weer rood en waarschijnlijk een verfilming en een een serie DVD’s voor onze Kameraden uit Rotjeknor die tegen 10 man met veel tijdrekken een puntje voor de helsdeuren vandaan sleepten waarmee de arme drommels ook nog dolblij waren. Eens in de 7 jaar wint Feyenoord tegenwoordig van Ajax in Amsterdam (5 x in de laatste 35 jaar tenslotte), dus tot 2018 is er niks aan de hand en dus heeft Feyenoord zijn kans weer mooi verscheten, want zo belabberd gaan we dus mooi nooit weer spelen tegen Feyenoord.

Toen ik terug in het vakantiehuisje kwam eerst maar eens flink zitten bouten. Ik schat dat ik na afloop minimaal vier kilo af was gevallen. Toen mijn schoonzus even later wat shampoo uit de badkamer (waar de poeptroon ook stond) pakte zei ik tegen haar “wat stinkt het daar he?”

Het volgende nummer is voor de drie Feyenoorders in mijn (directe) familie.
Van de debuut elpee van Millions of Dead Cops is hier “My Family is a Little Weird”

Rest mij nog Abu.com celeb en hier zo nu & dan reageerder Uncle Ed alvast een goede reis terug naar de US of A te wensen. Uncle Ed, wiens baby “Bart Chabotchabotchabotchabot” kan zeggen en die aan haar Donald Duck geluidjes te horen in Duckstad-Disneyland verwekt is. Maar dat terzijde. Take care Uncle Ed, it was nice om die wer us te meeten ouwe man!

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het Subtropisch Zwemparadijs & Boswandelen

  1. Anoniem zegt:

    Thanks Uncle Abu! it was a great pleasure seeing you again! till next time! perhaps my daughter will talk just as fast as Bart Chabot

  2. fokke mol zegt:

    Familiedagen…bring back sweet memories. Ja, ooit, lang geleden, toen we allemaal nog jong en onschuldig waren. Met de hele familie, ja die van Abu én Fokke, op een vieze koude kutboot genaamd de Silverwind -godjezuskristus, hoe erg kan een leven zijn- richting het desolate oord genaamd Earnewald. Nu heeft geen zinnig mens ook maar iets te zoeken in Earnewald, ik dus al helemaal niet. Hoewel er nog wel een mooie anekdote kleeft aan Earnewald, maar daar over later meer. Op die vieze muffe ouwe rotboot werd rap duidelijk dat de ene helft van de familie het bloed van de andere helft van de familie wel kon zuipen. En terecht. Vies half koud bakje kutkoffie, en een met een kalknagel versierde vieze kleffe gevulde koek. Rimpelige oude taarten in de bankjes, tantes waarvan je al lang had gehoopt dat ze het tijdelijke voor het eeuwige hellevuur zouden hebben verruild. Maar nee, met hun zure geplamuurde rotkoppen narrig zitten doen op een boot. Gezellig godverdomme.
    “Fokke, leave jonge, hoe ist mei dei? Ik ha dy lang net sjoen.” smiespelt een of andere toverdoos met haar verlopen rotkop. “Hoe it mei my is? Ik woe gotferdomme dat ik dea wie no ik dyn skynheilige verronne misselike rotkop wer sjoch tante.”
    Zelfs het bier wilde maar niet smaken, zal wel Skol zijn geweest op die cheapskate teringboot. Bij de eerste de beste brug waar we aan moesten leggen wist ik het direkt. Ik zei tegen de vrouw ‘we smeren `m’. Van de boot op de dukdalf gesprongen, van de dukdalf op de brug en van de brug op de bus. Op naar huis. Dat was de eerste en de laatste familiedag die ik ooit in mijn leven mee heb gemaakt.

    Vroeger hadden pa en ma Mol ook een boot. Lagen ze in Earnewald. Mijn meest rimpelige tante had daar een kroeg. Pa en twee oudere broers de kroeg in en kregen ruzie met de Khadaffi`s van Earnewald. Duwen, slaan, schreeuwen, kortom gezellig. Viel me nog mee dat er geen messen zijn getrokken daar. De volgende ochtend wilde mijn maat, die eens een weekje mee was, even naar zijn moeder bellen. We komen terug bij de boot, staat er een ouwe teringbejaarde op de boot te slaan en te schreeuwen.
    Ik vroeg wat ie moest. De boot moest weg, en wel direkt. Ik naar pa Mol die gezellig snurkend in zijn kleren en zijn schoenen nog aan op de kooi lag. ‘Pa, dr staat hier een man te schreeuwen, die zegt dat we eg moeten’ was de eerste zin die pa hoorde die dag. ‘Godgodgodgloeiendeglimmendegodverdomme, godgodgodverdomme, gódverdómme!’ was de manier waarop ie wakker werd. De toon was gezet. Een kegel als een naverbander van een ouwe Starfighter, een kop zo rimpelig als het scrotum van een zeeschildpad en een humeur als een van mijn dochters op de zaterdagochtend beende pa Mol richting het gangboord. De Khadaffi van Earnewald kreeg een duw en pa maakte de boot los. “Matte we hjir gotferdomme wei? Do dyn sin gotferdomme!!” We lagen op een plek waar we niet mochten liggen, precies voor de dieselpomp en midden tussen de glimmend hoogglans gelakte BM-ertjes. De trossen los en het 18,90 meter lange bootje van pa en ma Mol dreef langzaam maar zeker richting de BM-ertjes. Toen de Bm-ertjes fors begonnen te kraken en spastische bewegingen gingen maken startte eindelijk de krap 100 PK Bedford dieselmotor, vol gas in de achteruit, BM-ertjes op de steiger drukkend. Khadaffi van Earnewald stond schreeuwend op de wal en pa Mol sprak de legendarische woorden. ‘Makkest my efkes in bakje Nescafé jonge?’

    • Ja, die vader van ons, dat is pas een nuchtere Fries. En dat vloeken hebben we dus ook niet van een vreemde.

      Dat familiefeest op een boot zal wel eind jaren ’80 geweest zijn ofzo, ik geloof namelijk niet dat ik daar bij ben geweest.
      In elk geval kan ik mij er helemaal niks van herinneren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.