Boekeman: Erik Vlaminck Familiekroniek Deel 4 ‘de Portrettentrekker’ + deel 5 ‘Houten schoenen’

deel 1
deel 2 & 3

Deel 4 heet “de portrettentrekker”. De titel slaat op één van de twee hoofdpersonen die “portretten trok” (foto’s maakte), maar ook op overgrootvader August, die hofschilder was van Leopold II.

In de eerste twee delen ging het over de familie van moederskant, in deel 4 en 5 gaat het over de familie van vaders kant. En in dit boek in het bijzonder over de Opa van Erik (Henri) en diens twee jaar jongere zuster Virginie. Beide telgen uit een gezin van 14 kinderen.
Qua opzet is dit boek vergelijkbaar met ‘Suikerspin’. Elk hoofdstuk heeft één hoofdpersoon vanuit wiens visie iets wordt verteld.

De hoofdstukken over Virginie heten allen ‘Virginie -maand- 1977′. Tante Virginie is oud en dement. Ze verbaast zich over de figuren die haar kamer in en uit lopen. Zusters, een vrouwelijke dokter (zonder witte jas…) en een man met een slordig geknoopte das (Erik). Haar korte termijn geheugen is naar de knoppen, maar haar lange termijn geheugen werkt nog prima. Ze overpeinst haar leven en in flarden wordt haar levensverhaal vertelt.

De andere helft van het boek gaat over Henri. Die zowel in de eerste- als de tweede Wereldoorlog in Duitsland te werk gestelt wordt. Tussendoor ook nog een aantal hoofdstukken waarin Erik een jongetje van een jaar of tien is en het verhaal met herinneringen aan zijn Opa van net weer iets andere info voorziet.

Langzaam maar zeker ontspint zich een familiedrama waarin de vader van Henri en Virginie een hoofdrol speelt. Zoals altijd is het weer bad luck & trouble wat de klok slaat.
Henri moet in één week tijd zijn babyzusje, zijn moeder en zijn zusje van 11 begraven.
Zijn broertje raakt later betrokken bij een kinderspel met fatale afloop. Henri doorstaat de hel van twee wereldoorlogen. Virginie vindt haar dode vader, die er zelf een einde aan heeft gemaakt. Vroeger was alles beter? Nou echt niet!

Erik Vlamick heeft wederom een prachtige historische roman over arme Vlamingen uit de vroege vorige eeuw geschreven. Globaal speelt het verhaal zich af tussen 1918 en 1977.
Behalve de vertrouwde misére bevat ook dit boek weer de prachtige dialogen die je van Erik Vlaminck kunt verwachten.  Sommige elementen die in deel 1, 2 en 3 voorkwamen komen hier ook weer terug waardoor je telkens weer een andere blik op een gebeurtenis krijgt. Met 173 pagina’s is dit overigens het dikste van de zes delen.

Deel 5 heet ‘Houten schoenen’ en gaat over het oorlogsverleden van Erik’s vader Georges. Die in de tweede wereldoorlog ook in Duitsland te werk gesteld was. Hij kan de armoede en de honger waaronder zijn moeder en zusjes lijden niet langer aan zien en gaat vrijwillig naar Duitsland als arbeider. De lijn tussen goed en fout is dun in oorlogstijden. Niets is zo simpel als het lijkt.
 In het begin heeft hij het redelijk tot goed. Maar als zijn vader (Henri) ook naar Duitsland komt om daar te gaan werken is het tij net gekeerd. Duitsland wordt gebombardeerd en de stimmung in Deutschland slaat om. Georges wordt overgeplaatst, verliest zijn vader uit het oog en leeft in barre omstandigheden. Uiteindelijk worden hij en zijn companen bevrijd en gaat Georges lopend terug naar België. Sterk vermagert, ziek en met kapotte voeten komt hij in Nederland aan. En uiteindelijk terug in België. Waar zijn ouderlijk huis plat gegooid is. Maar zijn moeder (doof door de enorme knal van de V-bom die hun huis verwoestte) en zusjes leven nog. En twee maanden later komt ook zijn vader terug uit Duitsland.
In de zijlijn is er nog het verhaal van het Duitse lief wat Georges in Bremen had. Irmgard. En opeens is hun contact verbroken. Hij ziet haar nooit meer en sterft 36 jaar later zonder ooit te weten wat er nou precies de reden van was dat ze hem niet mocht zien. Was het de immer zingende dikke Belg Albert Winters die hun verraden heeft of was hjet Irmgards moeder die een einde aan hun liefde maakte?
De oorlog heeft Georges een rusteloze man gemaakt. Bespot omdat hij s Nachts niet kan slapen en door Kapellen loopt. Met zijn ziel onder de arm.
In dit deel “vindt Erik Vlaminck antwoorden op vragen die hij zijn vader nooit kon stellen” aldus de achterflap. Het boek is onderverdeelt in hoofdstukken over de de tijd in Duitsland en in hoofdstukken waarin Erik reconstrueert en de antwoorden vindt op de vragen die hij zijn vader nooit kon stellen. “Want over Duitsland werd thuis niet veel gesproken”.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Boekeman: Erik Vlaminck Familiekroniek Deel 4 ‘de Portrettentrekker’ + deel 5 ‘Houten schoenen’

  1. Pingback: Boekeman blikt terug: Wat ik las in 2012 | Abubakari de Vries' Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.