“Ik, Zlatan” De Biografie van Zlatan Ibrahimovic

Zondag jongstleden kwam  er een einde aan een bijzondere serie. Zlatan verloor met Milan bij Inter (het werd 4-2, Zlatan scoorde beide Milan treffers) en Juve won bij Cagliari. En daardoor werd Zlatan voor het eerst sinds 2004 geen kampioen. Na acht titels op rij met Ajax, Juve, Inter, Barca en Milan…

ZLATAN, HET BOEK

Het boek begint met Zlatans visie op zijn mislukte avontuur bij Barcelona. De manier waarop Guardiola met hem om ging wordt op komische wijze in Zlatans straattaal beschreven.
Dat was tevens het hoofdstuk wat in Hard Gras 89 (‘Zlatan is gek’) als voorpublicatie stond. Normaal lees ik nooit biografiën van voetballers, maar dat hoofdstuk over die gekke Zlatan zorgde er voor dat ik ‘Ik, Zlatan’ wel wilde lezen.

 

 

Daarna gaat het over zijn jeugd (gescheiden ouders, vader met een oorlogstrauma en vaak dronken, moeder ook vrij bizar gedrag vertonend, beide hebben de handen vol aan hun eigen problemen en daardoor weinig tijd voor Zlatan). Zlatan groeit op als fietsendief en als ongeleid projectiel met korte lont. En hij voetbalt veel op straat in de achterbuurt waar hij opgroeit. Het vormt hem en maakt hem de eigenwijze buitenbeen met de grote bek die hij ook nu nog is.
Zlatan moet zichzelf redden, op de voetbalclub is er gezeik van de ouders van andere kinderen. Omdat Zlatan te veel pingelt en nooit afspeelt. En vast ook omdat hij ‘een rare’ is, hij scheldt iedereen verrot, van medespelers tot publiek. Ook op school valt zijn gedrag op. Hij is een buitenbeentje uit een immigrantenwijk op een school met kakkers met Ralph Lauren kleren.

Via een paar amateurclubs komt Zlatan bij Malmö FF terecht. Een grote club in Zweden, maar wel eentje in verval. Zlatan verovert na een tijdje een basisplek en dat is de start van zijn prof carriére.

Het jongetje uit de immigrantenbuurt, dat blijft Zlatan zich altijd voelen. Hij heeft altijd en overal het gevoel zich te moeten bewijzen. Al weet hij die onzekerheid aardig te verbergen onder een pantser van een naar arrogantie neigende zelfverzekerde houding.

Zlatan wordt volwassen, maar hij blijft altijd een groot kind. Is verslaafd aan zijn X Box en zijn Playstation, rijdt 300 km p/u in zijn sportwagen en geeft gas bij als hij de krantenkoppen voor zich ziet als hij aangehouden zou worden door de politieauto die hij in zijn achteruitkijkspiegel ziet. Hij steekt (in zijn Ajax tijd) vuurwerkbommen af en haalt ander kattenkwaad uit. Het is Fabio Capello die hem in doet zien dat hij nog heel erg veel winst kan boeken, door serieuzer met zijn sport om te gaan, niet langer te parasiteren op zijn talent, maar alles 100% te doen in plaats van voor 70%.
 Hij breekt een rib als hij op de training met een teamgenoot (Oguchi Onyewu, een Amerikaan die vorig jaar nog even op huurbasis bij Twente speelde) in gevecht raakt. Hij ziet zijn Barcelona droom veranderen in een nachtmerrie als hij niet in het Barca systeem blijkt te passen (Al denkt Zlatan dat de trainer alleen maar brave volgzame jongetjes wil en daarom een hekel aan Zlatan heeft en hem er naast zet).
Hij heeft het in zijn Ajax tijd niet zo op van der Vaart en bij een oefenwedstrijd tussen Zweden en Oranje schopt hij van der Vaart ‘per ongeluk’ (echt waar hoor) uit de wedstrijd.
Het is het begin van zijn vertrek bij Ajax. Hij noemt Adriaanse en van Gaal humorloze dictators en schoffeert van Gaal door hem te vertellen dat hij niet naar van Gaal luistert (je moet meer mee verdedigen) maar naar HELD Marco van Basten (jij bent een aanvaller, je moet je energie sparen voor de actie voor de goal en niet achter je tegenstander aanhobbelen). Mourinho is een held, Guardiola een idioot. (En ook Don Leo Beenhakker is een held voor Zlatan).
 Kortom, je verveelt je geen moment met Zlatan of met zijn boek. Want bovenstaande is maar een piepkleine opsomming van wat er allemaal voorbij komt.

Ook mooi: De beschrijvingen van enkele cruciale wedstrijden op weg naar een titel of een beker. Zoals in 2002 als hij zijn eerste (tegenvallende) seizoen bij Ajax afsluit met de Golden Goal in de verlenging van de legendarische bekerfinale tegen Utrecht. (Zlatan: ‘Wamberto scoorde in de laatste seconde 2-2. Waarschijnlijk stond hij buitenspel’).En in 2008 als hij een knieblessure heeft en met pijnstillers speelt. Hij speelt bij Inter en die zijn al 17 jaar geen kampioen meer geworden. Onder andere door een aantal op uiterst schlemielige wijze verspeelde zekere titels. In 2008 dreigt dat weer te gebeuren. Totdat de half kreupele Zlatan invalt en de 0-1 en de 0-2 scoort en Inter hoogstpersoonlijk naar de titel schiet.

Over zijn ploeggenoot bij Milan Antonio Cassano (ook een pretty bizarre guy) zegt Zlatan: ‘Hij lijkt op mij, hij vindt het leuk om gezien te worden en om over zichzelf te praten als een fantastische speler’. Over jezelf praten als een fantastische speler, dat doet Zlatan ook ongeveer 333 pagina’s. Maar hij komt er mee weg. Want Zlatan is een hyperactive child, een gek, maar wel een charmante grappige gek. Ik heb bijna voortdurend een glimlach gehad tijdens het lezen van dit boek. Zlatan is een bijzonder kind en dat is het.

En ja,  in Italië doodleuk bij drie clubs die elkaars bloed wel kunnen drinken gaan spelen, typisch iets voor Zlatan.

Het volgende plaatje is voor Zlatan. Ik moest er tijdens het lezen van het boek een paar keer aan denken.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Ajax, Boeken, Panini, Voetbal en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op “Ik, Zlatan” De Biografie van Zlatan Ibrahimovic

  1. Peer zegt:

    zlatan is een klootzak , een grote lul , een zaadzak deluxe , een smerige pukkel die je nergens op je lichaam wilt hebben , een zogenaamde ‘kameraad” die je verraad in welk een oorlog dan ook , een ideale schoonzoon die z’n moeders billen masseert , een horzel die je operatief moet laten verwijderen , een pijn aan je reet waar de bruutste indi sambal “joehoe” van zegt …

    Zlatan. een stukkie pijn voor het leven.

  2. 🙂 Haha, wat voor idioot Peer is? Een feyene grappige zeg maar.
    Peer is net als Zlatan ‘een bijzondere’, zeg maar.

    Maar over idioot gesproken, anoniem iemand een idioot noemen, dat is op zijn beurt ook wel een beetje idioot hoor. Ieder zijn mening, ook al staat die je niet zo aan.

  3. Pingback: Boekeman blikt terug: Wat ik las in 2012 | Abubakari de Vries' Blog

  4. Pingback: Ik, Zlatan | B O E K F A C E

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.