Droom#13…Een ‘bijna doodgereden ervaring’ in combinatie met 5 december 1982, Dead Kennedys Live

Nog niet zo lang geleden had ik een ‘bijna doodgereden’ ervaring. Ik ging naar the Ex (of nee, het was de dag ervoor, ik ging naar UFOMAMMUT) en ik had voorrang. Fietsen maar dus. Eén of andere zot had mij echter niet gezien (ik ben ook maar 1,90 en ik fietste zo’n beetje recht op hem af) en was net bezig mij ondersteboven te gaan rijden toen ik, het onheil al aan zien komend, luid vloekend een voorschot nam op wat er zou gaan gebeuren. Hetgeen mij het leven redde, want ik kan een flinke strot op zetten. En dan ook nog eens vloekend, de wereld om me heen stond even stil. Net als de auto die mij op een haar na morsdood had gereden, want de drijver trapte van schrik op de rem. Omstanders keken mij met grote ogen aan -wat kan die hard en goed vloeken zeg- en het duurde even, maar toen kwam ook de blinde tyfushond (© Wesley Sneijder) uit zijn auto te voorschijn. Ik kan hier wel net doen alsof ik-schrijver van the Abubakari way to act– altijd gelijk weet wat te zeggen dan wel how to act, maar dat is niet altijd het geval. Zo ook nu, pure schrik en boosheid deden mij weer helemaal verkeerd reageren. In plaats van de man aan te vliegen en ter plekke om het leven te brengen stond ik daar maar wat te ouwehoeren over dat ie een gevaarllijke blinde gek was en dat ie no way voorrang had, hoe kan jij nou voorrang hebben, gek… etcetera. En dat blijft je dan in je dromen achtervolgen, zo werkt dat bij mij.
Schrijf het van je af, zo raadde mijn psychiater (dat ben ik trouwens zelf, echte shrinks kan ik niet betalen) mij aan.

Oogjes toe, snaveltje dicht, zoete dromen…
Ik ben op vakantie in duh Haag en zit op het strand. Naast mij zit Kafka de Japanner. Maar dat doet er nu even niet toe, dus oprotte Kafka, ga maar zwemmen. Op het moment dat mij opvalt dat ik in een soort heksenkring van hele grote fluorescerende dooie vissen zit zak ik langzaam weg in het zand. Het strand is opeens één en al pikzwarte vissenpoep. Ik zak in de stront en alles wordt zwart. Ik zak verder weg en hoor een soort van plop en….


Ik zit op mijn fiets en ben op weg naar het concert van de Dead Kennedys in Vera. Het is Sinterklaasavond 1982. Er is iemand die er graag heen had gewild, maar dat kan niet, want hij moet nu echt eens gaan studeren. Ik niet, ik studeer niet. Ik heb de wijsheid al in pacht en ben een eigenwijs stuk stront. Maar daar hebben anderen meer last van dan ik, dus wat kemmij ut ferrotte.

 Ik fiets en fiets en fiets en opeens zie ik een auto op mij afkomen. Een enorme auto bestuurd door een grijze dwerg. Zonder muts. De auto rijdt minimaal 220 km p/u. En racet recht op mij af.
Ik vloek en schreeuw harder dan ik ooit gedaan heb. Zo hard en met zulk ‘n orkaankracht dat de auto tot stilstand komt op minder dan een centimeter van mij en mijn fiets.
Het duurt even en dan stapt de bestuurder uit. Ik vloek en ik scheld en ik vraag of hij soms stront in zijn ogen heeft. De dwerg blijkt eenmaal uit zijn auto gekomen een ouwe reus te zijn. En hij geeft mij doodleuk de schuld. Hij bazelt iets over uitrit en “altijd voorrang”. Er knapt iets bij mij. Mij doodrijden, okay. Kan gebeuren, maakt niet uit, we hebben allemaal wel eens dat we er met de kop niet bij zijn. Kun je beter een Tros lid dood rijden of een Volendammer of een vertolker van het Nederlands levenslied of een stuk of wat R&B artiesten dan een Vera ganger zeg ik altijd maar, maar verder no hard feelings. MAAR MIJ GVD DE SCHULD GEVEN VAN MIJN EIGEN BIJNA DOODGEREDEN ERVARING, dat gaat dus mooi even veel te ver. (zulle we hier godglimmendegloeiende nou beleve).

Ik vloek en scheld dan ook vrolijk door, adviseer een bezoek aan een opticiën dan wel het inleveren van het rijbewijs daar blinden een geleidehond moeten en geen auto. Maar de ouwe grijze reus blijft stoïcijns. ‘Het is jouwn eig’n schuld’ zegt hij nogmaals.

Op momenten dat ik echt kwaad wordt produceer ik Abubakari’s. Kleine opgefokte scheldende en vloekende groene mannetjes met rode stippels. Ze ploppen te voorschijn, geen idee waar ze vandaan komen, maar opeens staan er een stuk of zes naast me.

Ze lopen naar de auto en tillen hem op. De ouwe reus schreeuwt vertwijfelt “wat moet dat met mijn wag’n!?” maar moet lijdzaam toezien hoe de zes Abubakari’s de auto in het diep gooien. De Abubakari’s draaien zich om. Eén van hun ontbloot een rij haaientanden en bijt een stuk uit het linkerbeen van de ouwe reus. Die heeft een verwonderde blik in zijn ogen en alsof hij pas na tien tellen beseft wat er gebeurt is begint hij te schreeuwen. Bloed spuit uit zijn geopende mond, bloed parelt als zweetdruppels op zijn voorhoofd. Bloed kleurt zijn ogen rood. Bloed stroomt uit zijn neus. Zijn haarkleur verandert van grijs in bloedrood.

Omstanders juichen, ik ben goed en de ouwe reus is tenslotte evil. Op een teken van de grootste van de zes Abubakari’s vallen de andere vijf aan en vreten de ouwe reus in minder dan geen tijd met huid en haar op. Uit de mond van de zes Abubakari’s klinkt een gorgelende stem. Uit alle zes Abubakari’s tegelijk klinkt het. “Okay, je had voorrang, ik zat fout”.
“Kijk, dat wilde ik nou even horen”, zeg ik en ik pak mijn fiets. De zes Abubakari’s zijn als bij toverslag verdwenen. De omstanders klappen voor me en ieder gaat zijn weegs.

Als ik in Vera kom staan er zes Abubakari’s op het podium. Ze zingen over Dood en Verrotting. Op het podium dansen ze in een plas bloed. Een jongen met een zwarte bril en een volle baard stapt het podium op, hij wil crowdsurfen. Maar de Abubakari’s grijpen hem en eten hem op. Met huid en baard. De grootste van de zes Abubakari’s zet de bril op en de andere vijf lachen terwijl er bloed uit hun mond loopt. Als ze mij de zaal binnen zien komen verlaten ze spoorslags het podium om plaats te maken voor de Dead Kennedys.


Durk staat op het podium en kondigt ze aan middels een welgemeend “Alright, let’s welcome the Dead Kennedys”. Jello bedankt Durk en draagt het eerste nummer op aan Dianne ‘Banker Buttlicker Margareth Thatcher’ Feinstein. ‘The Dragon Lady with no Fuckin’ Heart’. Ik denk aan mijn leidinggevende en de band zet Police Truck in. De zes Abubakari’s staan aan de rand van het podium en springen op en neer van blijdschap. Eindelijk de Dead Kennedys live zien.

Dan gaat de telefoon. Ik ontwaak en neem op.
Het is Maa’k.
Hij smaalt “Ik zeg maar één ding, Dead Kennedys, 5 december 1982, Paradiso”. 

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Droom#13…Een ‘bijna doodgereden ervaring’ in combinatie met 5 december 1982, Dead Kennedys Live

  1. Mark zegt:

    Jezus, ik heb je wel een trauma bezorgd geloof ik. Ik zal het nooit meer zeggen, Abu. Beloofd.

  2. Helaas, daarvoor is het al te laat. They’re coming to take me away. Kortom, de komende maanden geen Abu.com….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.