Take Root 2012

De route die wij namen…


De eerste stop op onze route was Sleepy Sun. Van te voren de laatste plaat gedownload om wat nummers te herkennen. Best een aardige plaat, niet meer en niet minder. Live viel het mij zwaar tegen. Slappe en niet de voor deze muziek benodigde vette sound, veel te zacht  en een totaal uitstralingloze ietwat irritante popie jopie als frontman. Het kwam nooit los, bleef wat oppervlakkig, dus maar mooi ergens anders kijken.

In de kleine zaal stond Angel Olsen. Nog nooit van gehoord.
Het bleek een lieflijke singer songwritester. Leuk voor 2 nummers, maar toen wisten we het wel weer.
Volgende band maar weer. Dat was Jamie N Commons. Aangeprezen als “Voor liefhebbers van grootheden als Tom Waits, Mark Lanegan en Nick Cave is de 22-jarige Britse singer-songwriter Jamie N Commons een absolute aanrader“.
Dat viel (zoals te verwachten viel, want de lat werd wel erg hoog gelegd) zwaar tegen. Het deed mij meer aan Joe Cockert denken. In een gospel jasje. Ook best aardig voor een paar nummers zittend op de tribune met een plastic beker bier, maar niet heel bijzonder.


In de foyer speelde ene Laura Gibson. Groene jurk, rode panty, grote zwarte bril.

Half nummertje gezien en gehoord. Geweldig dus.
Daarna van Sam Baker (een dove singer songwriter in de kleine zaal) een nummer gehoord, “a Woody Guthrie song”. Singer songwriters vind ik alleen leuk als ik hun nummers ken. En ik kende geen nummers van Sam “Plastic” Baker Bier.
In de foyer speelde Howlin’ Rain. Luider dan Sleepy Sun. Ouwe rockers met baarden. Best okay, bij tijd en wijle zelfs een aangename verrassing.

Toen was het tijd voor de 3 topacts.

Eerst in de grote zaal Woven Hand. De band van David Eugene ’16 Horsepower’ Edwards.

Hij galmde de nodige onverstaanbare dreigende bezweringen in zijn  microfoon, de band knalde er op los, ongetwijfeld het hardste concert in 15 jaar Take Root. Maar na een half uur begon het wel wat erg veel van hetzelfde te worden en boeide het mij wat minder. Ik zeg er dan wel bij dat mijn vrouw maar één band heeft waarbij ze helemaal in de muziek op kan gaan, inderdaad, bij 16 HP/WH. Zij was wel zeer enthousiast, ondanks dat zij wat minder into de noise is dan ik ben. Ook wel eens leuk voor de verandering.

Na Woven Hand een SUPERHELD. Een echte originele Oblivian. Greg Cartwright met Reigning Sound. Orgeltje, R&R zoals R&R hoort te zijn, bekende nummers, bekende strot, de lelijkste orgelspeler aller tijden met een bos dood grijs schaamhaar in ouderwetse Dick Advocaat comb over. En met ook nog een Oblivian nummer op de setlist. I’m a Baaaaaaaad Maaaaaaan, but i’m to good for you… Inderdaad, Reigning Sound was het absolute hoogtepunt. Al stond het geluid net als bij Sleepy Sun wel op een erg bescheiden volume. Het mocht de pret niet drukken. Oblivians rocken & punken altijd.


Ondertussen was de afsluiter al begonnen. Gelukkig niet met “Minas de Cobre”. Calexico was halverwege zijn eerste nummer toen ik -na de Reigning Sound uitgekeken te hebben- binnen kwam. Calexico is live altijd prima. Toeters en Tortilla sound. En jawél, ook Minas de Cobre kwam voorbij. Gelijk gevolgd door Inspiracion, een nummer dat de Kift heeft gecoverd op de split single reeks waarop Calexico dan weer een nummer van de Kift speelde. Daarnaast nog wel wat bekende Calexico tunes, mooie afsluiter.

En bier? Hadden ze dat daar ook? Ja. Voor slechts 3,50 per plastic beker. Waar is de tijd gebleven dat je je op een Parijs terras waande als je bijna 8 gulden moest betalen voor een biertje? Maar goed, tis nait aans.
Lekker doordrinkend en 80 euro lichter aan alcohol, zijn we prettig beschonken naar huis gefietst.

Abu.com bedankt Sono Frikus nog eem voor de geruststellende SMS. Ajax had gewonnen, weer een zorg minder. Al was ik ten tijde van die SMS al redelijk zorgeloos. Take Beer.
En Abu.com bedankt VPRO 3voor12 voor het lenen van wat foto’s.
Hier staat de rest van de foto’s inclusief het 3voor12 verslag.
Om de wat onnozele Reigning Sound conclusie op die site te doen vergeten ook maar een link naar Planet Trash, die weet een Obliviaan tenminste wel op juiste waarde te schatten.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Live in Vera (Concerten), Muziek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Take Root 2012

  1. antihumani zegt:

    Erg jammer dat Woven Hand niet gewoon in Vera stond, in plaats van op een festival dat voor de rest alleen maar uit blotekontbands bestaat, uitzondering (Reigning Sound) daargelaten.

    • Ja, al was het maar omdat het geluid op Take Root meestal kut is. Was bij Black Mountain twee jaar geleden ook al zo.
      WH was daardoor ook een bak herrie waarin geen enkele nuance te herkennen viel. Terwijl ik ze in de kleine zaal in de O’poort heb gezien en toen was het wel primadeluxe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s