Boekeman: Nooit ziek geweest-Nico Dijkshoorn

1Het verhaal van Nico Dijkshoorn over zijn vader. Een honkballer. En een egocentrische opschepper die vooral heel graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Die onophoudelijk verkondigt dat men hem overal zo’n toffe gast vindt. Een tragische figuur, maar ook een komische. Als het je vader tenminste niet is. Amsterdamse humor (dus vaak ten koste van een ander) in de vorm van honderden keren vertelde anekdotes. Klaas Dijkshoorn is een gangmaker op feesten, maar heeft niet in de gaten dat niet altijd gewaardeerd wordt.

 
Ondanks dat er genoeg te lachen valt is het een vrij triest verhaal. Over een in wezen zielige man die zichzelf overschreeuwt om zijn minderwaardigheidscomplex niet te voelen. Dat komt tot uiting in een midweekje Center Parcs. Klaas wil nasi maken, zijn specialiteit. Maar de rest van het gezin heeft besloten te gaan gourmetten. Klaas voelt zich gepasseerd en gaat zitten mokken. Als Nico er in geslaagd is zijn vader weer gezellig te laten doen komt aan het einde van de avond de uitbarsting. Klaas ziet zichzelf als een domme man en Nico als ´die lezer, de student, die niks liever doet dan de rest te laten merken dat ze dom zijn en hij slim´. Een vier pagina’s lange tirade. Op zijn Dijkshoorns. In korte hoofdstukken (variërend van kleine Nico wil niet naar schoolzwemmen tot Nico leert gitaarspelen treedt voor het eerst op) wordt de greschiedenis van Nico en zijn vader vertelt. Nico en zijn vriendin gaan bijvoorbeeld ook met Klaas (en moeder D.) op vakantie naar Spanje. Dat dat geen onverdeeld succes is (maar wel vermakelijk leesvoer oplevert) is geen verrassing.

De diepste tragiek zit aan het einde. Vader dementeert, moeder heeft een lichte beroerte gehad en reageert cynisch op de uitvallen van haar man. Knetterende ruzie op ruzie is het gevolg. Klaas eindigt in een verpleeghuis. Dement. En is daar de beste drummer ooit (houdt hij zichzelf voor), “ze zeggen allemaal dat het ongelooflijk is hoe ik dat drummen hier op pak terwijl ik nog nooit gedrumd heb”. Het is Klaas ten voeten uit, zelfoverschatting gaat hand in hand met zelfverheerlijking. Hoewel de toon hard is en Nico hard afrekent met Klaas is het tegen het einde toch mededogen wat de boventoon voert. Ondanks alles.

Je zou zeggen dat het een treurigstemmend boek is, maar dat is het niet. ik heb het boek in een avond en gedeelte van nacht in één ruk uitgelezen. Omdat de typeringen zeer des Dijkshoorns zijn, omdat iedereen wel een broer of oom of buurman of ouwe kameraad heeft met ‘Klaas trekjes’. En omdat het verhaal ondanks de zware thematiek toch vaak grappig is. Tragikomisch is het woord wat voor dit boek uitgevonden lijkt.

Afzeiken en verhalen vertellen. Nico lijkt daarin op zijn vader Klaas. Mart Smeets weet dat Nico van Amsterdamse humor houdt (vaak ten koste van een ander), de humor van zijn vader. Een werk wat in de wat serieuzere Dijkshoorn hoek zit, maar ik vind dat Dijkshoorn vanuit die hoek vaak zijn beste werk levert. Al lees ik ook graag de over the top observaties en absurde verhalen van Dijkshoorn. Die in juiste dosis nog steeds een fijnschrijver is.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.