Boekeman—-Norwegian Wood – Haruki Murakami

1Een biografisch verhaal en voor zijn doen erg dicht bij de aarde. Geen onverklaarbare mysterieuze gebeurtenissen in Norwegian Wood. Het verhaal speelt in 1969, Murakami (in het boek Watanabe) is student. Zijn beste vriend heeft zelfmoord gepleegd en hij ontfermt zich over diens achtergebleven vriendin. Niet heel raar, want ze waren toch al vaak met zijn drieën en hadden een zeer sterke band. De vriendin is het pad echter ook flink kwijt en laat zich opnemen in één of andere commune waar de dokters net zo gek zijn als de patiënten en waar men aan zelfhulp doet door rust en afsluiting van de rest van de wereld.
Ondertussen ontmoet Watanabe Midori. Een vreemde vogel waar hij ook wel wat voor voelt. En dan is er ook nog Hatsumi. De vriendin van één van de weinige vrienden die Watanabe heeft, Nagasawa, een coole vrouwenversierder die zich niet al te zeer om zijn vriendin bekommerd waardoor die dan ook weer haar frustratie bij Watanabe  uit. Ze zitten allemaal nogal met zichzelf in de knoop, zelfmoord is aan de orde van de dag. Als Watanabe bij Naoko op bezoek gaat ontmoet hij daar haar kamergenoot, Reiko, en ook daar heeft Watanabe een warme band mee.

 

De thema’s zijn volwassen worden, de dood, de liefde en meer van zulks. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik het nou een tegenvallend boek vond of niet.
(inmiddels ben ik daar wel uit, het boek viel mij lichtelijk tegen) Veel wijvengezeur en moeilijk gedoe en een langdradig (en lang) hoofdstuk in de kliniek waar Naoko en Reiko verblijven versus personages die op zichzelf wel boeiend zijn, maar in sommige gevallen ook tamelijk vermoeiend zijn. Het gebrek aan mysterie, teveel meisjes die al bezet zijn “maar Watanabe zo’n bijzondere jongen vinden”, nee, helemaal te gek vond ik Norwegian Wood niet. Er staat echter toch nog genoeg tegenover wat het boek dan wel weer de moeite waard maakt. Het verhaal van Reiko, hoe ze ‘gek’ werd bijvoorbeeld.
Of het personage Midori. Het zich van de rest van de wereld vrevreemdende hoofdpersonage, een loner die aan zichzelf genoeg heeft(dit boek maakte mij wel weer extra duidelijk waarom ik van Murakami’s personages hou).   Maar paradoxaal vond ik dit van surrealisme gespeende boek het minst geloofwaardige Murakami boek dat ik tot dusver las. Niet dat ik me over het algemeen erg veel van geloofwaardigheid aantrek, integendeel, maar toch.

Op de schaal van 1-10 een 7. Het mij minst boeiende Murakami boek tot nu toe, dat dan weer wel.

Gister de film gezien, het boek was beter. De film duurde 2 uur en een kwartier, maar veel -wat mij betreft essentiële- dingen uit het boek ontbraken waardoor het veel te veel van hetzelfde werd en de afwisseling die het boek zijn waarde geeft ontbrak. De film viel me tegen, van het boek had ik ook meer verwacht, al was het boek geen zware tegenvaller maar slechts een lichte tegenvaller.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s