Tammo Kwakmeijer, Speler X van Veendam (deel 5)

Deel 1 staat hier
Deel 2 staat hier

Deel 3 staat hier
Deel 4 staat hieronder

De vetzak met zijn arm in een gelige mitella, die naar etensresten en bier stonk, wist waar Tammo zat. “Kan ik jou zo vertellen. Maar dat doe ik niet. Voor 100 euro doe ik het dan weer wel”.

Dat ie de tering kon krijgen met zijn 100 euro.

Maar dat ik na het voetballen wel even met hem af wilde spreken waarop hij mij dan maar even moest vertellen waar Tammo zat. Ik trok mijn portefeuille en liet hem zien dat daar een stapeltje papiergeld in zat. Hij grijnsde, zijn vis had gebeten. Dacht hij.

Op weg naar café Zwaan & Sjoerd! Waar hij mij voor 100 euro en wat door mij door mij betaalde pilsjes op de hoogte zou stellen van Tammo’s huidige verblijfplaats.

Deze ongelooflijke lulhannes, deze zak hooi, dit stuk zelfingenomenheid 100 euro betalen was wel het laatste waar ik op zat te wachten. Dus pakte ik zijn arm uit zijn mitella en drukte er heel hard in. Hij gilde als een klein meisje die een spin met haar op zijn poten ziet lopen.

“Wat denk je”, siste ik hem toe, “zou het zonder 100 euro ook lukken”? Ik kneep nog eens extra hard en zag tranen in zijn ogen verschijnen. “Daklozenopvang” piepte hij. Voor mij een uitgelezen moment om me stoerder voor te doen dan ik ben en mijn favoriete maffia zin “If you fuck with me you fuck with the devil” te gebruiken. “Huh? Wat?”. Hij verstond geen Engels.

Ik belde naar de daklozenopvang, vroeg naar Tammo maar kreeg te horen dat ze daar in verband met privacy geen informatie verstrekken over cliënten. Dus zat er weinig anders op me naar de straat waar de opvang waar Tammo zou zitten te vervoegen en te wachten tot Tammo naar buiten kwam.

Mijn geduld werd flink op de proef gesteld. Ik vroeg één van de jongens die naar buiten kwam of hij ook wist of Tammo er was. “Ken ik niet” werd “Is de stad in, komt later terug” toen ik hem een briefje van twintig liet zien.

En toen ik een uurtje later terug kwam zag ik hem staan. Zijn de vorige keer nog kaalgeschoren kop was bedekt met grijs haar wat aan de zijkanten omhoog stond. Boven op zijn hoofd was hij kaal. Hij had een flesje drank in de hand waarvan hij een slok nam en stond wat te dollen met twee andere dakloze mannen. Hij droeg een jas die hem te groot was en een broek waarvan de gulp stuk was. Zijn schoenen waren ook stuk, een paar zwarte opa schoenen.
Toen hij me zag draaide hij zich om en ging snel naar binnen.

Ik ging achter hem aan en zag dat de medewerker die de sluisdeur diende te bedienen een briefje op had gehangen. “Even naar het toilet, zo terug”.
“Godtomme” mompelde Tammo. “Kutzooija. Wat most? Ik wil ja nait meer verder met dat bouk, dus rot maar op”. Maar Tammo had geen geld. En ik wel.
“Wat drinken Tammo? Ik betaal”.

overmorgen verder

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Voetbal en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.