Boekeman Orakelnacht – Paul Auster

Nadat de Man in het Duister mij goed was bevallen nog maar een Paul Auster boek uit de biep gehaald. Orakelnacht, net als de Man in het duister iets meer dan 200 paginas tellend.
Ik zag trouwens meer overeenkomsten, maar daarover later meer.

1001004001986870Orakelnacht gaat over Sidney Orr, een schrijver die een raadselachtige ziekte overleefde en nu -maanden later-  nog aan het revalideren is en langzaam weer op kracht komt.  Tijdens één van zijn wandelingen door New York komt hij in een kantoorboekhandel terecht. Daar koopt hij een prachtig notitieboek. Hij begint voor het eerst sinds zijn ziekte weer aan een verhaal, een bewerking van een bestaand verhaal over een man die bijna wordt getroffen door een vallend deel van een beeld. Hij beseft dat hij bijna dood was en besluit op slag een nieuw leven te beginnen, vrouw, werk en alles achterlatend.

Net als in de Man in het Duister weer een verhaal in een verhaal (een raamvertelling dus). En net als het verhaal in de Man in het Duister eindigt ook dit -mooie- verhaal weer vrij abrupt.
Paul Auster verwerkt zijn verhalen waarmee hij niet verder komt schijnbaar in zijn wel voltooide romans, al zou het ook toevallig kunnen zijn dat dit in beide romans die ik van hem las het geval is.

Orakelnacht is het verhaal van negen dagen -vanaf de aankoop van het blauwe notitieboek- uit het leven van Sidney Orr. Negen dagen waarin nogal wat vreemde voorvallen voorbij komen. Zijn vrouw is opeens in de war, een goede vriend blijkt een geheim met zich mee te dragen en zoon te hebben met nogal dubieus gedrag, Sidney heeft enkele ontmoetingen met de eigenaar van de kantoorboekhandel, een ietwat zonderlinge Chinees, er overkomt hem opeens van alles en langzaam maar zeker voelt hij de invloed van zijn mooie blauwe notitieboek.

Ik had verwacht dat het blauwe notitieboek een grotere rol zou spelen en meer “spookverhaal” verwacht. (Op de achterflap heeft men het over een betoverend ouderwets spookverhaal). Een spookverhaal vond ik het zeker niet. Een bijzonder (en mooi) boek wel. Zeker de laatste 20 a 30 pagina’s waarin alles op zijn plek valt heb ik in razend tempo weg gelezen.

Ik weet niet hoe ik het het beste onder woorden kan brengen, maar er hangt een bepaald sfeertje in zijn boeken. Een sfeer die je het lichtelijk vervreemdende New Yorkse universum van Auster binnen zuigt.
Hier en daar moest ik ook wel eens aan Haruki Murakami denken, qua thema en qua licht mysterieuze gebeurtenissen. (En bij googlen op Murakami-Auster blijk ik niet de enige te zijn). Na mijn overdosis Murakami in 2012 en het mij tegenvallende Norwegian Wood zal ik mijn portie magisch realisme voorlopig nog wel even bij Paul Auster halen. Komt onze Japanse vriend Murakami daarna vast ook wel weer terug in beeld.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.