Boekeman: DOODSKAP – Arnaldur Indri∂ason

Er zijn vele manieren om nieuw leesvoer te vinden. Dit jaar is daar weer eentje bij gekomen. De kast met afgeschreven boeken in mijn buurtbiep. Wordt regelmatig ververst en daar staan dan soms boeken tussen die ik anders misschien nooit had gelezen. Drie boeken voor een euro en meestal zien ze er nog prima uit. Eén van de leukste boeken die ik dit jaar las komt uit de afgeschreven boekenhoek. De keus is niet zo heel groot, dus een boek komt al wat sneller in de belangstelling dan wanneer je de hele biep checkt.

De laatste keer dat ik bij de afgeschreven boeken keek zag ik er eentje staan van Arnaldur Indri∂ason. Naam kwam me bekend voor, wist zo gauw even niet waarvan. Bleek een IJslandse thriller auteur te zijn. Achterflap check bleek wel voldoende om de gok te wagen.
Vaak zijn thrillers mij te clichématig, maar de thrillerschrijver die de clichés omzeilt (Natsuo Kirino, Vikash Swarup) of er desondanks iets moois van brouwt (Jo Nesbö) is bij mij wellekome.

Ik lees graag van te voren iets over het boek wat ik wil gaan lezen. Daarvoor check ik boekmeter.nl of zoek op Google wat een ander er van zegt. Of klik bij de biep site op de paarse knop waar in het wit ‘info’ in staat. Geeft mij een beetje een beeld, kopen/lenen & lezen of toch maar niet. Checkenderwijs kwam ik er al gauw achter waardoor de naam Indri∂ason bekend klonk. Bij DWDD was een ander boek van hem gekozen tot boek van de maand. DWDD kijk ik verder eigenlijk nooit, maar omdat die ene boekverkoper die daar in het panel zit een ouwe vriend uit Dokkum is kijk ik altijd even als Pino (zoals hij eigenlijk heet) er zit. En ook omdat ik zelf een boekeman ben natuurlijk.
Daarnaast las ik ook dat Doodskap- het boek dat ik bij de biep kocht- Vrij Nederlands thriller van het Jaar in 2011 was geweest. Dat bood wel enig perspectief, dus ‘take it Arnaldur!’

doodskapDoodskap gaat over een IJslandse politieman die een zaak moet onderzoeken waar hij bij toeval al ietwat bij betrokken was geraakt. De hoofdpersoon is niet zo’n typische superheld die ontzettend cool is. Dat soort type superheld hou ik niet zo van, behalve als Jo Nesbö het type bedacht heeft, want dan luistert dat type naar de Ramones en dan ben je dus van nature al erg cool.
Hoe dan ook, deze hoofdpersoon is een ietwat rechtse snob die in Amerika gestudeerd heeft en daardoor een grote interesse heeft in de Amerikaanse cultuur. En dan hebben we het dus over Country muziek, American Football en Baseball. Al wordt je daar niet doorlopend mee lastig gevallen, het zijn meer wat terzijdes. Ondanks zijn tekortkomingen vond ik het toch wel een leuke gast.

Tweede verhaallijn betreft een getraumatiseerde zichzelf verwaarlozende alcoholistische zwerver. Verwaarloosd door zijn zatlap van een moeder, veronachtzaamd door zijn vader die bajesklant is en misbruikt door zijn stiefvader. En wie komt onze getraumatiseerde zwerver daar jaren later op straat tegen… Inderdaad, de stiefvader.
Hij zoekt om duistere redenen contact met Sigur∂ir Oli, de politie agent,

De zoektocht naar de dader, het waarom van de daad (een vrouw die partner ruilende echtparen chanteert en op een avond zo goed als dood geslagen wordt door een ‘incasso mannetje met een honkbal knuppel’) voert langs vele mensen die ondervraagt worden en die stuk voor stuk een puzzelstukje vormen op weg naar oplossing. Voeg daar nog een rare moeder aan toe (nog veel snobistischer dan haar zoon) en zijn vader die het tegenovergestelde van zijn moeder is, een goeïige linkse einzelgänger. Verder  een collega die een beetje moeilijk doet, zijn ex vrouw waar hij eigenlijk nog een beetje naar verlangt, een lichte worsteling met de scheiding van zijn ouders toen hij kind was en IJsland -waar ik op literair gebied voor het eerst belandde- aan de zoektocht toe en je hebt een verhaal wat met vaart en humor naar een ontknoping dendert.
Het boek telt ook maar 275 paginas, ideale lengte voor een thriller. Overbodig gezeur staat er niet in, leest dus lekker door.

De gemene deler van de hoofdpersonages is eenzaamheid. De getraumatiseerde alcoholist, de rechercheur, zijn vader, het zijn allemaal einzelgängers. Buitenstaanders die de massa onzeker bekijken, maar zeker over één ding, dat ze geen behoefte hebben bij die massa te horen. Eenzaamheid is erger met zijn tweeën.

In het eerste deel van het boek komt de uitdieping van de karakters wat meer op de voorgrond. Daarna gaat het vooral over de speurtocht en laat Indri∂ason dat soort zijlijntjes vrijwel links liggen. 

Ik heb het boek nog niet uit (als nachtlezer op mijn nachtwachtwerk moet ik soms even iets tussendoor doen -op dit blog een begin van mijn boekverslag schrijven bijvoorbeeld- omdat door vermoeidheid de concentratie wel eens weg begint te ebben), dus hoe (of?) de beide verhaallijnen bij elkaar komen weet ik nog niet. En of de ontknoping bevredigt of niet. Maar daar heb ik wel vertrouwen in.

Ik heb het boek inmiddels uit, bevredigend einde, cijfer een 7,5. 

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Boekeman: DOODSKAP – Arnaldur Indri∂ason

  1. Pingback: Recensie — Schemerspel – Arnaldur Indri∂ason | Abubakari de Vries' Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.