Hotel Martini Blues, Blindedarmonstekingsverslag deel 2 Go see the Doctor

Nadat ik de Marathon gekeken had ging ik vol goede moed naar bed. Het leek toch wel weer beter te gaan, zie je wel; vanzelf gekomen, gaat ook vanzelf wel weer weg. Ondanks dat ik vrijwel de hele dag in bed had gelegen en veel geslapen had -vrij licht, maar toch- viel ik vlot weer in slaap.

Om een uur of vijf werd ik wakker. Doorweekt van het zweet. Het leek wel of ik met mijn kleren aan was gaan zwemmen. Dat leek me een goed teken, ik was bezig de ellende uit te zweten. Maar de pijn was weer in volle hevigheid terug. Dat leek me dan weer niet zo’n goed teken, dan mag ik geen arts zijn, maar toch, zoiets voel ik dan toch wel aan. Ik ging eerst maar eens pissen, misschien waren het wel van die stenen, galstenen of hoe heten die dingen ook weer. Snel uitpissen en alles is klaar. Hoopte ik.

Nou, mooi niet dus. De dokter bellen, het moest er dan toch maar van komen. Ik wilde weten wat er loos met me was. En iets sterkers tegen de pijn of iets om het euvel te

verhelpen. Doktersdienst gebeld en godzijdank hoorde ik 10 minuten later al een auto de straat in rijden. En ging een minuut later de bel.

Uitgelegd wat er scheelde, aangewezen waar de pijn zat en gezegd dat je de vinger letterlijk vrij makkelijk op de zere plek kon leggen.
“Dan denk ik toch aan een blindedarmontsteking” zei de dokter. Een aardige vent, aan zijn grappige accent te horen afkomstig uit Oost Europa.  Die vol verwondering het kunstje van de oude Ziggy (onze zwarte 15 jarige kat) aanschouwde.

dscf43101

Ziggy springt op de deurkruk en doet zo zelf deuren open. “Wat een sjlieme kat is dat zeg” lachte hij. Dat was al de eerste juiste diagnose.

Minder grappig was dat ik in een potje moest pissen, maar net een half uur geleden had gepist. Geen druppel, geen aandrang. Het lukte ook niet om onder dwang een paar druppels te produceren. Dus dan toch maar doorverwijzen naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. UMCG had geen plek meer, dus dan maar naar het Martini ziekenhuis. Mijn ziekenhuis debuut was aanstaande.

Volgende keer verder.
Dan word ik onderzocht en krijg ik nog veel meer primeurs.
Waaronder een tamelijk genante. 

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s