Hotel Martini Blues, Blindedarmonstekingsverslag deel 3 — Diagnose stellen

Spotify aan, koptelefoon op, Oblivians in mijn hoofd en op naar deel III.
Ik was donderdag ziek geworden, had vrijdag grotendeels in bed gelegen, en zaterdagochtend vroeg de doc gebeld met de vraag “what’s up doc?” maar omdat ik geen zeikerd ben cq niet kon pissen werd ik doorgestuurd naar het Martini ziekenhuis. En dat is waar deel III begint.

8.00-9.00
Nadat we voor oppas voor onze twee dochters (8 & 10) gezorgd hadden gingen we op naar het Martini Ziekenhuis. In mijn verregaande hospitaal naïeviteit -het was mijn debuut qua ziekenhuis en qua ‘echt iets aan de hand’- dacht ik dat het even bloed afnemen en potje pissen was, 10 minuten later zou ik dan wel horen wat er loos was.
Die ballon werd gelijk al door geprikt. “Verwacht maar dat u het grootste deel van de dag hier door zult brengen met onderzoeken en wachten op uitslagen. (8-1 toch? Maar ze had het niet over Nederland-Hongarije bleek al gauw).

9.00-10.00
Ik kreeg opnieuw de opdracht om een plastic bakje te voorzien van -desnoods een paar druppels- urine. Maar mijn innerlijke sinas kwam maar niet te voorschijn. Onder druk moeten pissen, je móét! Dat lukte dus niet zo best. Dus eerst maar wat bloed prikken. 
Na een uur kwam bij poging 9 met lopende kraan en de hand onder de straal water dan eindelijk ook de Fanta naar buiten bruisen. Een gevoel van opluchting maakte zich meester van me. Nu zou het toch wel vlot duidelijk worden hoe & wat. Nee dus, zo simpel werkt dat dus niet meneertje.

10.00-11.00
Ik lag in een afgezonderd wachtkamertje, op een soort brancard met lange poten, op mijn zij. De minst pijnlijke houding. Er kwamen zo nu en dan wat dokters, sisters en brothers om het hoekje kijken en steevast even vragen wanneer ik voor het laatst gekakt had. Dat leek werkelijk het hele Martini ziekenhuis in een ijzeren greep te houden. Ook patiënten van andere afdelingen, hun bezoek, RTV Noord, RTL, de NOS, de BBC en CNN kwamen langs, en allemaal vroegen ze wanneer ik voor het laatst een drol had gedraaid.
Ook Ruud van Nistelrooy kwam even langs. In doktersjas en in zijn versie van 2000 toen hij een jaar of 25 was. Hij voelde aan mijn buik, drukte en keek naar mijn reactie. Die het heftigst was als hij rechtsonder op mijn buik drukte. Ik denk dat ze toen al lang wisten wat er aan de buik was, zelf had ik ook wel zo’n donkerbruin vermoeden, maar dat het nu aankwam op dat vermoeden bevestigen.

Van Nistelrooy ging ondertussen door met zijn drukken en voelen onderzoekje.
“draait u zich maar even om, ik wil ook van achter even voelen”.
Ik draaide me om en slaakte een ijselijke kreet.
Het zweet breekt me nu – 8 dagen later- nog uit als ik er aan terug denk.
Alsof ze me van binnen als een stuk papier doormidden scheurden, zo voelde de snijdende scheurende pijnscheut. Ik lag dan ook vrij vlot weer op mijn goede zij.
“We draaien de brancard wel even om, kunt u blijven liggen”.

In mijn naïeviteit dacht ik dat van Nistelrooy een beetje aan mijn rug wilde voelen en drukken. Mooi niet dus.
“Doet u uw broek maar een beetje naar beneden meneer de Vries”
– “U gaat….” vroeg ik met een verwilderde blik in mijn ogen.
Hij knikte met een heel klein glimlachje, waarschijnlijk om die blik op mijn gezicht.

En daar verdween zijn wijsvinger (volledig! ) in mijn kontgat. 
Mijn vrouw (die was de hele tijd bij me tijdens de quest naar wat er nou precies loos was) keek me aan met een mengeling van ontzetting en geamuseerdheid.
En ik heb even gevraagd, het lichtblauwe latex handschoentje had één bruine vinger.

11.00-12.00
Het uur waarin de laatste onderzoeken plaats vonden. Eerst een echo. Dat vond ik zelf nogal raar. Ik ben geen wijf. Dus de uitkomst dat er niks te zien was (en dat ik dus niet zwanger bleek te zijn), tsja, dat had ik ze zonder echo ook wel kunnen vertellen.
Maar goed, omdat meneer de Vries een tikkie overgewicht heeft konden ze dus geen goed beeld krijgen of bevestiging krijgen en was de volgende (en laatste) stap een CT scan.
Zo gezegd zo gedaan, niet veel bijzonders over te melden, dus dat doe ik dan ook maar niet.

Na de scan het hoogtepunt  HET ABSOLUTE HOOGTEPUNT van de dag. Ik kreeg een DIPI. Een pijnstiller met als basis morfine. En waar ik net nog lag te kermen van de pijn was ik opeens niet alleen redelijk pijnvrij maar ook nog eens RELAXED MAN!
WOOOOOOOOOOWIIIIIIIIII, wat een lekker spul  was dat!
Ik zat ondertussen in een rolstoel in mijn privé wachtkamer en waar ik het ene moment nog wat stilletjes mijn pijn zat te verbijten stond ik het andere moment op en schreeuwde door mijn privé ruimte:
Whoa-oa-oa! I feel good, I knew that I would, now
I feel good, I knew that I would, now
So good, so good, I got you

Whoa! I feel nice, like sugar and spice
I feel nice, like sugar and spice
So nice, so nice, I got you

En Abulauraria, mijn vrouw, had opeens een saxofoon en blies de toeter achtergrondgeluiden.
Er kwamen zes Brodders & Sisters die mee dansten en toeterden en opeens was Kamer 2 een swingende tent in plaats van een House of Pain.
Daniël Küng was er ook, die heeft een foto van me gemaakt en mijn hele optreden op You Tube gezet. Check:

12.00-13.00
Daar zaten we dan, samen te wachten op wat de doc straks zou gaan antwoorden op de vraag ‘what’s up’. Terwijl ik me almaar cooler begon te voelen met die morfine in mijn sodemieter en ik relaxeter by the minute werd begonnen alle doemscenarios als sneeuw voor de zon te verdwijnen. “Een ontstekinkje wat thuis met wat penicilline te verhelpen is”. Of “een skeet dwars foar de reet”. Meer zou het vast niet zijn. Inderdaad, ik zei het al, goed spul, die DIPI.
Even serieus… Ik had wel een beetje de verwachting dat ik een blindedarm ontsteking zou hebben, maar hoopte toch nog een beetje op het ontstekinkje dat met penicilline te verhelpen zou zijn. Tegen beter weten in, maar toch. Dope doet leven. En die Morfine… Dat was echt prima dope hoor.

Ne een uur (waarin diverse brodders & sisters even om het hoekje kwamen kijken, ook hier al slechts lof/love voor de medewerkers van Hotel Martini) kwam van Nistelrooy terug, hij zou ons komen vertellen wat er was. Mijn sluitspier trok zich onwillekeurig even samen toen hij zijn vrolijke koppie om het hoekje stak en ging zitten.
“Meneer de Vries. Uw blinde darm is niet alleen ontstoken, hij is ook geperforeerd”.
Daar schrok ik, de DIPI ten spijt wel efkes van zeg.

Maar van Nistelrooy stelde mij ogenblikkelijk gerust. Hij had twee scenarios en in geen van beide gevallen was er sprake van levensgevaar. Wat vroeger bij een geperforeerde blindedarm wel het geval was, en dat had ik in eerste instantie in mijn hoofd zitten. Als er rotzooi uit je darmen in je buik komt kun je buikvliesontsteking krijgen en dat is echt levensgevaarlijk.
Maar van Nistelrooy en de zijnen hebben tegenwoordig dermate geavanceerde apparatuur dat ze groot onheil kunnen voorkomen.

Optie 1 was een kijkoperatie, drie kleine sneetjes, blinde harm verwijderen, buik schoon maken en A je to!

Daarna nog 5 dagen Anti Biotica en herstellen in het ziekenhuis en dan zeer waarschijnlijk weer naar huis om daar verder te herstellen.

Optie twee was pas nodig als ze mijn buik niet goed schoon kregen. Dan moest ik van links naar rechts en van boven naar onder open en zou ik met een open wond in het ziekenhuis moeten herstellen. Dan leek mij optie 1 toch leuker…
Het zou hoe dan ook een spoedoperatie worden. Maar dat betekende dat ik al heel snel onder het mes zou kunnen gaan, maar ook -als er nog spoedeisender operaties kwamen- dat het uiterlijk zondagmiddag kon worden.

In deel 4 word ik naar mijn ziekenzaal gereden en gaan we -later- opereren.
Ik moet het allemaal nog schrijven, maar dat zou best morgen klaar kunnen zijn.
We zien wel. Stay ondertussen maar gewoon tuned. Want Circus Abubakari (lekker mopperen met een glimlach over de belegen nacht vd muziek, Amateurvoetbal Rules, @ random lekkere muziekjes, ander gezwets), het gaat gewoon door op dit blog.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s