Hotel Martini Blues, Blindedarmonstekingsverslag deel 4 — Het mes er in

Donderdag ziek, vrijdag in bed, zaterdag onderzocht en de diagnose “geperforeerde blinde arm (oh nee, darm)” gesteld. Conclusie: Opereren en als het kan snel. En daarna vijf dagen Anti Biotica. Aan het einde van deel 3 ga ik naar de ziekenzaal. En daar start deel 4 dus.
(Scroll voor deel 1 t/m 3 iets naar beneden).

Eerst maar even een toepasselijk bakje herrie: Ty Segall Band met You’re the Doctor Live @ Letterman. Take it Ty!

“There’s an Angel at the side of my bed”.
Zaterdag 13.30 -15.15 uur
Behalve mijn eigen trouwe lieve engel Laura (die gister deel 3 las en zei “nou, je hebt mij ook een mooie naam gegeven zeg: Abubalauraria”. Ik mocht haar echte naam wel gebruiken, dus bij dezen dan maar 🙂 ) zat er ook nog een verpleegster in engelgedaante bij mijn bed die mijn gegevens noteerde en me enigszins gerust stelde. Nu was ik nog steeds vrij chill & relaxed, door de DIPI, maar ook door de woorden van van Nistelrooy dat ik het maar over me heen moest laten komen en dat ze dit soort operaties vrij vaak doen en dat het in 95% van de gevallen wel goed zou komen en dat ik verder een gezonde sterke vent ben.

Maar alle beetjes helpen en als je daar dan toch, voor het eerst, ligt is het wel fijn als er iemand is die Laura en mij gerust stelt. Want ook voor Laura was het natuurlijk spanning ten top, eigenlijk veel meer dan voor mij. Ik ging straks twee uur “weg” terwijl zij un peux nerveux moest zitten wachten op een telefoontje met de mededeling dat de operatie klaar was en of ie geslaagd was etcetera.
Of  “dat uw man eerst nog even rust moest nemen, maar dat de amputatie van zijn armen en benen vrij redelijk geslaagd is”.
Of “dat uw man weliswaar nooit weer bij kennis komt, maar dat de blinde darm wel heel mooi verwijderd is”.
Of dat “de geslachtsveranderingsoperatie geslaagd is, maar wat was er nou precies met die blinde arm?”. Of andere (nu best wel lollige al zeg ik het zelf :)) onzin.

Het was nog de vraag of ik inderdaad snel onder het mes kon of niet. Was afhankelijk van of er niet nog spoedeisender operaties voor zouden gaan. Het was denk ik ongeveer drie uur toen Laura even wat ging eten en ik in mijn ziekenhuisbed wat voor me uit lag te staren en de boel weer binnen de lijntjes lag te krijgen.
Zoals sommige mensen zeggen: “Tiswa”.
Lig je opeens in een ziekenhuis in afwachting van een operatie. In plaats van bij VV Groningen langs de kant te staan.

15.15-18.00/19.00
Om kwart over drie kwam het engeltje met haar collega bij mijn bed. “Meneer de Vries, we gaan u naar de OK brengen, uw operatie staat gepland”.

Mooi zo. Want tot uiterlijk zondagmiddag in onzekerheid verkeren of het relatief vlug & simpel gefixt kon worden of dat ik met een open wond en een gigantische jaap in mijn bealich (romp dus, voor de niet Friezen) terug uit de OK zou komen, dat was uiteraard geen al te cool vooruitzicht.

Op weg naar de OK nog maar even gezegd dat ik geen liefhebber ben van Operatie TV en dat ik liever niet plaatselijk verdoofd die hele operatie mee wilde kijken.
De beide verpleegsters glimlachten en stelden mij weer gerust, “dat is bij deze operatie niet mogelijk”.
Om half vier lag ik in een soort wachtkamer voor de OK. Ik vroeg nog even of ik een slang in mijn slooier geschoven ging krijgen, dat was namelijk het enige waar ik me nog druk om kon maken. Ook hier weer het gewenste antwoord, “nee hoor”. Mooi dan.
Waarom weet ik niet (ik vermoed dat er misschien nog een snelle spoed operatie voor ging of dat de operatie voor de mijne wat langer duurde dan verwacht of dat Vette Harry of de regionale Tsjeard Patat net de bestelde Patat, friek spees, bamihappen, satékroketten, lihan boutjes, Mexicano’s en turkey sticks was komen brengen en dat het chirurgisch personeel -tis zaterdag!- eerst even lekker een half uurtje ging snacken alvorens mijn frituurpannetje open te gooien om die ontstoken spaghetti sliert er uit te halen, terecht hoor, lekker eten moet je niet koud laten worden, maar dat terzijde). Maar het duurde nog tot vier uur voor ik ook daadwerkelijk de OK in werd gereden. Dat half uur kwamen er zo nu en dan wat mensen zeggen “sorry voor de wachttijd”, maar om eerlijk te zijn maakte ik mij eigenlijk weinig zorgen en lag ik dat half uur wat te dommelen en ging het wachten sowieso langs me heen.

Het laatste wat ik mij nog herinner is dat ik van mijn ziekenhuisbed op de operatietafel rolde, dat mij drie keer werd gevraagd wat mijn geboortedatum was en dat…..
Toen drukte iemand op mijn lichtknopje en ging het licht bij mij uit.

Om kwart voor zes stond er iemand naast mijn ziekenhuisbed. Ze had mijn licht weer aan gedaan. “Meneer de Vries, de operatie is klaar”.
Ik keek op de klok en vroeg wanneer de operatie klaar was geweest cq hoe lang ik daar had gelegen voor mijn licht weer aan was gegaan.
“Om half zes”.
Anderhalf uur dus, dat zou dan wel positief zijn. Ik lag ook niet volledig open, dus dat viel mee.
Uiteindelijk bleek ik via een kijkoperatie van mijn blinde darm ontdaan te zijn en hadden ze vervolgens mijn buik schoon gemaakt. Daar zat namelijk al veel uit die blinde darm gelekte rotzooi (pus en andere ellende) in.  Drie kleine sneetjes, dat was alles. Viel dus mee, groot gelijk dat ik me niet al te druk had gemaakt.

Wel een zwaar wonderlijke ervaring. Dat lichtje uit/lichtje aan. Geen dromen of wat dan ook ervaren, gewoon anderhalf uur lang helemaal niks. Precies zoals ik mij -atheïst- de dood voorstel. Leuk voorproefje, lekker rustig ook, maar ik ben wel van plan het licht nog een jaar of 50 aan te houden, zien we dan wel weer ‘s.

Sluiten we af met een stukje uit een e-mail die mijn broer Fokke Mol (anti rook magiër, Feyenoorder, Stones/Ramones/Dead Moon/Cramps e.v.a fan en schrijver van het eerste total no nonsens stoppen met roken epistel te vinden op zijn blog getiteld Fokke Mol. Check & lach want die broer van mij is een grappige schrijver) mij schreef. Over het verwijderen van blinde harmen in vroeger tijden. 

Take it Fokke!
ONETWOTHREEFOUR!
“blyne Harms, die ropten we dr froeger sels út. Yn it skoft. Stutsty sels yn`e bealch mei in stompe herder en mei de lange nagel op`e wiisfinger koest`m dr sa útskourre”.
En voor de niet Friese volgers vertaal ik het even:
“Blinde harmen, die pleurden we d’r vroeger zelf uit. In de pauze. Je stak je zelf in je pokkel met een stompe herder en met de lange nagel van je wijsvinger kon je hem er zo uitscheuren”.

Een typisch staaltje Fokke Mol humor om te lachen. Fokke Mol houdt ook van Rotterrrdamse humor. Niet van dat subtiele, gewoon rauw & ruw.
Ik hou net zoveel van Fokke Mol als van zijn humor. (En dat is ook humor, want zeggen dat je van iemand houdt is niet des Mol’s/De Vries’. “Vieze Hippie” hoor ik mijn brodder nu mompelen).

Volgende keer (wellicht morgen, weet ik nog niet) ben ik weer ‘op zaal’ alwaar me vrouw de Vries zich verwondert over het feit dat ik na de operatie alweer zo fris, fruitig & helder ben.
En ik me daar zelf ook wel over verwonder. Plus mijn nacht en eerste dag na de operatie.
Oan’t moarn (tink ik).

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s