Hotel Martini Blues, Blindedarmonstekingsverslag deel 5 — Krijg de hik

Donderdag ziek geworden, zaterdag geopereerd aan een geperforeerde blinde darm. Operatie geslaagd, patiënt terug naar zijn zaal. Dat is waar deel 5 begint.
(Voor deel 1 t/m 4 scrollt u iets naar beneden).

Zaterdag 12-10- 2013
18.00-20.00
Ik was alweer vrij vlot bij de pinken, fris, fruitig, helder en up to date na de operatie. Ook geen noemenswaardige pijn, ik werd prima onder de pijnstillers gehouden. Even kijken naar waar ik nou precies open was gehaald zag ik nog niet zo zitten, komt nog wel eens.

Om een uur of 7 kwam Laura de zaal binnen. Helaas, Ogogo & Boekemeisje had ze thuis gelaten. In de veronderstelling dat mijn twee dochtertjes misschien geconfronteerd zouden worden met een kwijlende onzin uitkramende pseudo hallucinerend ijlende vader.
En dat dat misschien schrikken zou zijn voor mijn dochters (8 & 10). Viel wat voor te zeggen. Dus een verbaasde vrouw aan mijn bed dat ik alweer praatjes voor tien had. Mijn ervaringen op de OK even gedeeld, me vrouw had wat te lezen mee genomen (het beste boek ooit gelezen -in 1998- en ooit geschreven nog wel, op mijn verzoek had ze ‘100 jaar eenzaamheid’ van Gabriël Garcia Marquez mee genomen) en ik was voor het eerst in 44 jaar mobiel te bereiken. Een zwart AH mobieltje wat niks kost. En waarmee je na 1x bellen al niet meer nog eens kon bellen. Want ik had natuurlijk mijn dochtertjes ’s Avonds later nog efkes aan de lijn gehad om ze gerust te stellen en om hun stemmen even te horen.
Waarop ik de volgende dag, reagerend op een gemiste oproep, tot de ontdekking kwam dat ik nog 0,38 cent beltegoed over bleek te hebben…

20.00-0.00
De avond na de operatie was niet zo bijzonder. Ik had een paar slangen in mijn neus omdat ik wat laag zat qua zuurstof in het bloed en een infuus omdat mijn lichaam vocht nodig had. Ik had vanaf zeven uur ’s morgens tot zes uur in den avond niks gedronken, ik moest nuchter blijven voor de operatie.

Ik had dan ook een smaak in mijn mond die het best valt te vergelijken met die van een zoutwoestijn. Droog en goor zoutig. Maar nu mocht ik weer volop drinken en dat deed ik dan ook.

Inmiddels werd mij langzaam maar zeker duidelijk wat men zoal gedaan had voor de operatie. Op mijn vraag “waarom heb ik keelpijn terwijl ik aan mijn buik geopereerd ben” kreeg ik als antwoord dat er een beademingsslang mijn keel in was geduwd die langs mijn stembanden ging. En dat ik daardoor wat schor kon zijn en wat keelpijn kon hebben.
Ik hoorde nog een bizar verhaal: Om er beter bij te kunnen pakken ze, voor ze gaan kijopereren, een ouwe fietspomp en daarmee blazen ze je buik op… Dawizziknie en ik was ook wel blij dat ik dat niet van te voren al wist. Ga je je maar druk om liggen maken terwijl dat heel niet nodig is.
Bijeffect van dat buik oppompen was dat ik doorlopend de hik kreeg. Niet echt prettig na een buikoperatie, maar da’s logisch. In de twaalf uur na mijn operatie heb ik minimaal vijftien keer de hik gehad. Ik hoefde maar aan de hik of aan drinken te denken of hips, daar wassie weer.

Om tien uur kreeg ik mijn eerste plens Anti Biotica. Druppelt een half uur door via het infuus waar ik in de eerste dagen 24-7 aan vast zat. Moest ik pissen dan moest ik dus die lantaarnpaal waar de zakjes vocht en Anti B. aan vast zaten mee slepen. Klaar met pissen vergat ik natuurlijk dat ik aan dat ding vast zat, maar daar was ik gauw zat achter.

 
Here i lie, in my hospital bed, tell me sister Morphine, when are you coming round again?

0.00-7.30
Op mijn zij slapen -zoals ik normaal het liefst doe- zat er nog niet in, dus de nacht op mijn rug liggend doorgebracht. Nog een shotje morfine, wat paracetamol, wat diclofenac, een Haldol waarmee de hikbuien misschien wat minder zouden frequent zouden worden -hielp inderdaad wel wat- een zuigtablet tegen de keelpijn, ik zat aardig onder de pillen. Slapen heb ik naar het schijnt ook nog een beetje gedaan. Maar zo licht dat je de volgende dag het gevoel hebt dat je de hele nacht wakker hebt gelegen.

Ondertussen werd ik omringd door zorgzame en bijzonder vriendelijke -ik zou zeggen lieve- mensen, het verplegend personeel in Hotel Martini, ik kan niet genoeg lof zingen over hun geweldige bejegening. Zowel lichamelijk als geestelijk maakten ze me beter.

Morgen is het ochtend. Zondagochtend om precies te zijn. De zondag van de vier mijl van Groningen. Waar mijn oudste dochter aan mee ging doen. En waarvan ik dus zwaar lag te balen dat ik niet langs de route kon staan. En bij de finish….

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.