Hotel Martini Blues, Blindedarmonstekingsverslag deel 6 — The Day After

Operatie overleefd, eerste nacht doorstaan. The Day After…

Zondag 7.30
“Goedemorgen meneer de Vries, wat wilt u eten?”
“Ik weet niet, ik ben gister geopereerd, wat mág ik eten?”
“Alles wat u maar wil”.
“Okay! Doe me dan maar een bak Babi Pangang van de Chinees, Bami bij!”
“U mag alles eten, maar we hebben niet alles”.

Een stukje brood (boterham vind ik zo’n raar woord, “sneetje” brood ook) met aardbeienjam. Verder een banaan, een kiwi, vruchtensap en melk.
Dat was mijn eerste ontbijt in Hotel Martini. ik moest ook gelijk invullen wat ik qua avondeten wilde.
Hoewel ik meer dorst dan honger heb ik de boel maar gewoon ingevuld, al moest ik op moment er niet aan denken warm te happen.
Eten is goed om de darm fauna weer op orde te krijgen, dus het bleek toch ook nog ergens goed voor.

Over het broodje jam heb ik ongeveer drie kwartier gedaan. Geeft niet, ik had toch tijd zat.

Buren

In de zes dagen dat ik in het ziekenhuis lag heb ik zeven buren gehad. De eerste was een zestiger die zondagochtend alweer naar huis mocht. De andere buurman op dag 1 was een oud Mokumer die de moed een beetje in de schoenen was gezonken. Hij lag er al drie weken en wist niet wanneer hij weer naar huis mocht. Gelukkig voor hem bleek het tijdstip van vertrek al vrij dichtbij te liggen, hij mocht drie dagen later weer naar huis.
Normaal heb ik soms mijn ietwat mensenschuwe momenten en heb ik soms de neiging om in mezelf te keren met veel onbekenden om me heen. Maar in Hotel Martini had ik daar niet veel last van. De atmosfeer vol vriendelijkheid in combinatie met het gegeven dat je dagen vrij leeg zijn zorgden er voor dat ik automatisch contact ging leggen met mijn buurmannen & buurvrouwen. Het nuttige met het aangename verenigend. Ik ben tenslotte van mijn werk uit sociale jongen, dus kon ik zo ook een luisterend oor bieden aan mijn kamergenoten. Niet allemaal blinde darm gevallen trouwens. Het was de afdeling buik chirurgie zeg maar. Veel “vandaag opereren/morgen huiswaarts” klanten, maar ook wel een paar mensen die wat langer in de lappenmand van Martini lagen.

The Day After
Stond in het teken van de 4 mijl die mijn oudste dochter die dag ging lopen.

Daardoor konden ze ook pas rond zessen op bezoek komen. Ik had ondertussen een scherm boven mijn bed ontdekt, daar kon ik zo goed en zo kwaad als het ging op internetten. Met een touchscreen dat in het bezit was van een eigen wil en waarop ik boven mijn macht moest typen. Dodelijk vermoeiend, maar beter dan niks. MP 4 speler voor de muziekjes, beetje internetten, praatje maken, blokjes om (waarbij ik geregeld voorbij gesneld werd door tachtigers, zelf was ik nog niet zo snel the Day after), in 100 jaar eenzaamheid lezen, infuusje zus, infuusje zo (de zuurstofslang was al wel weer uit mijn neus), wat toiletteren. Zo ging mijn zondag richting bezoekuur. Hét hoogtepunt van de dag, ik zag mijn vrouw en mijn twee dochtertjes weer.

Mijn dochters had ik sinds we ze zaterdag om 8.00 bij Tante Truus af hadden geleverd niet meer gezien, dus ik was erg blij ze weer te zien. De oudste met een knoert van een medaille en een persoonlijk record op de 4 mijl, de andere met een (net zo) blije toet vanwege onze hereniging. Goed voor ze om te zien dat ik het alweer (naar omstandigheden) prima maakte. Goed voor mij om hun te zien, want ze zijn onbeschrijflijk belangrijk voor me. Maar da’s logisch.

Voor ze kwamen had ik mijn eerste warme hap gekregen, maar ik had niet of nauwelijks trek, dus ook vrijwel niks gegeten. Over warme happen en overweldigende geuren later meer. 

Ondertussen viel het me allemaal 100% mee. De operatie, de nasleep, de napijn, het was prima te harden. Genoeg pijnmedicatie en ik wankelwaggelde zelfs alweer wat door de gangen. Op naar nacht twee. Nadat ik eerst nog de aflevering van de te gekke serie Real Humans (Zweeds, over in de samenleving geïntegreerde nauwelijks van echte mensen te onderscheiden robots, hubots genaamd) op naar nacht 2. Daarover volgende keer meer.

 

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek, Tillevisie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.