Boekeman…..In Ongenade – J.M. Coetzee

Ik zit me al een paar dagen af te vragen op de flaptekst van welk boek het ook alweer stond. In ongenade van JM Coetzee werd genoemd als één van de boeken “die er in geslaagd was de heilige graal van de totale roman te bereiken”. Het wekte mijn nieuwsgierigheid. In tegenstelling tot de flutroman van Eus hier geen 35 reserveringen. Hij stond in de biep, ik kon hem zo meenemen.

9789059361751David is een 52 jarige wetenschapper die les geeft aan de Universiteit van Kaapstad. Twee keer getrouwd, twee keer gescheiden. Hongerig naar vrouwen, maar vrijgezel. Hij gaat naar een vrouw die hij betaalt voor hun sex, maar als ze elkaar tegenkomen in de stad en zij met haar twee zoontjes de andere helft van haar dubbelleven leeft is die vaste wekelijkse  prik voorbij.

David verleidt graag vrouwen, hij verleidt ook een studente, dertig jaar jonger, en komt uiteindelijk in de problemen. En raakt “in ongenade”. Weigert de spijt te uiten die hij niet voelt en wordt oneervol ontslagen.

Hij “vlucht” naar zijn dochter die op het platteland woont. Daar een soort biologische boerderij heeft en leeft van het land en om gaat met andere mensen die met weinig tevreden zijn. David verandert van een cynische egoïst die vooral voor zijn eigen sexuele driften lijkt te leven in een man die zich het lot van een kreupele hond aantrekt.

Op een dag wordt de boerderij overvallen. Het levert zijn dochter een trauma op en David vindt dat ze uit de onveilige omgeving moet vertrekken. Zijn dochter wil dat niet. Ze voelt een schuld ten opzichte van de daders, de zwarten die in Zuid Afrika lang onderdrukt werden. David snapt dat niet. En zo drijven vader & dochter verder uit elkaar.
Dit is een summiere opsomming van wat er gebeurt. Er is een (zwarte) buurman die een dubieuze rol speelt en aast op de grond van dochter en waarvan David zich afvraagt in hoeverre hij bij de overval betrokken is. Gaandweg wordt alles duidelijk. Waarom wil dochter niet weg, wat is de rol van de buurman, hoe moet David die alles kwijt is na in ongenade gevallen te zijn verder…

Het is een boek waarin verandering het grote thema is. David verandert, Zuid Afrika is verandert, zijn dochter verandert maar blijft toch wat ze was en weigert verder te veranderen. Een niet al te vrolijk verhaal. In hoog tempo zonder onnodige versierselen vertelt. Op afstand, een observatie. Geen dik boek (253 blz), snel uit, twee nachten.
Het vertelt over hoe Zuid Afrika ervoor staat, wat de bij effecten zijn van de gelijkere rechten in Zuid Afrika. Hoe de blanken niet meer alles hebben en de zwarten alles moeten.
En hoe sommige mensen daar aan moeten wennen en daar op bittere wijze mee geconfronteerd worden.

Het boek waar de flaptekst op stond, ik ben er inmiddels achter. Het was : Dit zijn de namen” van Tommie Wieringa. Heeft In Ongenade wat mij betreft de heilige graal van de totale roman bereikt? Ik vond het een beiend, schokkend en interessant mooi geschreven boek. Zeker de moeite van het lezen waard en ook eentje die je bij blijft.

Maar de heilige graal voor de totale roman, die gaat wat mij betreft naar “100 jaar Eenzaamheid” van Gabriël Garcia Marquez. Dat boek las ik op vakantie in Catalonië in 1998. In het ziekenhuis heb ik het (voor een deel) herlezen. Binnenkort ga ik het helemaal herlezen. Het stuk wat ik in het ziekenhuis las was zo ongelooflijk geweldig, ik had dat boek in mijn geheugen als é;en van de beste boeken die ik ooit las. En dat werd bij herlezing voorlopig bevestigd. Maar omdat ik me in het ziekenhuis -moe en zwakker dan normaal- vaak niet goed kon concentreren of lang door kon lezen ga ik het pas lezen als de boeken die ik nog heb liggen -paar uit de biep geleende boeken + eentje van Paul Auster die ik van schoonzus Kaja kreeg toen ik in het ziekenhuis lag- uit heb.

Nu al zin in. Want 100 jaar eenzaamheid is misschien wel niet “één van de” maar gewoon “het allermooiste” boek wat ik ooit las. Een boek om -ook als ik het uit heb- altijd bij me te hebben om het op een willekeurige bladzijde open te slaan en een stuk uit te lezen. Een boek waaruit op mijn uitvaart (ziekenhuis is confrontatie met je stervelijkheid) delen voorgelezen moeten worden. Niet dat ik van plan ben ooit dood te gaan, maar je weet maar nooit…

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s