Boekeman Recensie: Tussen Godenzonen – Auke Kok

Auke Kok trok een jaar lang op met een aantal Ajacieden. “Tussen Godenzonen” is het boek wat er uit voort kwam. Geen chronologisch verslag van een Ajax seizoen maar een aantal portretten van de spelers die Kok volgde.
9200000016515055Kok opent onder de kop “inleiding” met een terugblik op de fluwelen(!?) revolutie. In 15 paginas vat hij die treurig stemmende soap, die wat mij betreft een dieptepunt in de 36 jaar dat ik Ajax volgen vormt, samen. Ik was blij dat ik die fase van het boek uit had. Wat een droevenis. Wat een beschadigde iconen, wat een Ajax onwaardige ellende.

Dan begint het boek echt. In de Lutte waar Boerrigter centraal staat. Zijn hoop en zijn twijfels komen aan bod en ook later in het boek komt Boerrigter nog uitgebreid voorbij. Dan blijkt waarom Boerrigter het niet redt bij Ajax, tactisch niet in staat het positiespelletje wat de Boer wil spelen goed in te vullen, een onbegrepen einzelgänger met te weinig zelfkritiek.

Andere hoofdpersonen in het boek zijn Ricardo van Rhijn (de aardigste en meest beschaafde Ajacied in de jungle), Viktor Fischer (“vergeleken met Boerrigter is zijn zelfvertrouwen van graniet”. Dat blijkt momenteel dan even niet, Fischer zit in een enorme dip en lijkt nu juist een vat vol twijfels te zijn), Siem de Jong, (de nuchtere relativerende nieuwe aanvoerder), Christian Poulsen (de man die alles al heeft beleefd en bij Ajax de vaderfiguur is), Lasse Schöne (die inziet dat hij meer moet geven om bij Ajax mee te kunnen in plaats van vrijblijvend mee te hobbelen), Sana (een jonge twijfelaar die goed start maar ver terug valt), Gery Vink (een lieve man met oog voor de gevoelige jongens die het even moeilijk hebben zoals -in dit boek – van Rhijn en Sana, jongens/problemen waar Frank de Boer minder oog voor heeft).

Het ongeduld en de drive van Jasper Cillissen, de ouders van de Jong en Cillessen komen aan bod, de dan nog geblesseerde Davy Klassen gaat een rondje skybox doen, een verplichting naar de sponsors toe. Ook Schöne en de Jong vinden zichzelf na een wedstrijd terug tussen iets te uitbundige (aangeschoten) zakenmannetjes. “Het hoort er bij”. Een troost voor alle Abubakari’s die ooit droomden van een cariérre in Ajax I, zo blij dat ik niet met gestropdaste halfdronken irritante clowns op de foto hoef na afloop van een wedstrijd!
(Okay, ik geef toe, ik had het er graag voor over gehad ;))

De Fenix van Ajax komt aan bod, de uitgekotste, maar zich schitterend revancherende Daley Blind. Het gaat niet echt lekker en dan is er nog het verhaal van zijn die vader op niet nette wijze (om maar eens een understatement te gebruiken) aan de kant gezet is. Ondertussen heeft Daley in eerste instantie erg veel moeite heeft met het vinden van zijn balans in Ajax 1. Maar zijn verhaal is wel het mooiste.

Daley Blind begint tegen AZ met een fluitconcert en een hatelijk applaus als de Boer hem wisselt maar eindigt als Ajacied van het Jaar. Veel zoeter kan wraak niet zijn. Een opgestoken middelvinger naar alle opportunisten. Die ooit voor zijn vader juichten en hem daarna weghoonden omdat hij het waagde niet de lijn van Cruijff te volgen, maar meer te zien in de lijn van van Gaal.

Dezelfde types die Daley uitfloten en later toejuichten. Het domme tribunevolk, ongenuanceerd en opportunistisch. De holle vaten die het hardst klinken en de nuance en het verstand van de rest van het Ajax publiek overstemmen. 

Auke Kok gaat in januari mee met Ajax voor een sponsortrip naar Brazilië. Slecht weer, slechte velden en een tragikmische begeurtenis die Kok uitvoerig beschrijft omdat het hem verbaast, maar ook omdat het aangeeft dat Ajax 2013 bestaat uit nette volgzame VWO’ers.

In het laatste hoofdstuk gaat het vooral over Frank de Boer. In het boek komt hij soms naar voren als een harde onpersoonlijke trainer die weinig kan met hen die niet mee kunnen in wat hij voor ogen heeft. In het laatste hoofdstuk legt de Boer zichzelf uit en erkent hij dat hij moeite heeft met spelers die er in tegenstelling tot de Boer niet voor 100% voor gaan. Waarom hij niet de man van het bemoedigende schouderklopje is of het complimentje waar jongens als Boerrigter zo’n behoefte aan hebben.

Het boek levert eigenlijk vrij weinig dingen op die je niet wist. Het zijn vooral portretten van jonge jongens die in een glazen huis terecht zijn gekomen. 
Over de druk, de verwachtingen, de wanhoop, de vormcrisis, de bazen, de regisseurs van Ajax’ positiespel, het buitenbeentje, de ongeduldige, het supertalent. Over de mensen die Ajax zijn gezicht gaven in 2012/13. Voor de Ajacied een boek wat je moet lezen, maar ook voor de niet Ajacied interessant genoeg omdat het over universele voetbalsores anno 2012/2013 gaat en Auke Kok een goeie schrijver is.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Ajax, Boeken, Voetbal en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Boekeman Recensie: Tussen Godenzonen – Auke Kok

  1. Pingback: Recensie: Auke Kok - Tussen Godenzonen - Een jaar lang Ajax | Ranking the Books

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s