Het bedorven trouwfeest van Ome Joop & Tante Truus

Op de dag des oordeels zaten we nieuw in de kleren, bruin, oranje en groen waren de kleuren, klaar voor het grote feest. Maar eerst moest er nog getrouwd worden. Een ambtenaar van de burgerlijke stand stond een uur in de wind te lullen over allerlei saaie ellende en ondertussen stonk het ook nog eens een uur in de wind. Ome Joop was een beetje zenuwachtig en had bij het foto’s maken even niet opgelet… joop en truus

beatrix

Tante Truus had vroeger nog bij Beatrix op school gezeten, dus die was ook van de partij. Mijn vader heeft toen nog met Beatrix gedanst op dat feest. Die Beatrix spuugde er trouwens ook niet in, die schijnt echt lad-der-zat geworden te zijn die avond. Claus zat net te doen of ie sliep, maar als je goed kijkt zie je dat hij stiekem een jointje voor op de WC zit te draaien. Relaxete gast trouwens, Claus, kon je echt mee lachen, gortdroge Duitse humor had die. En alle platen van de Ramones.

Daarnaast zit een wijffie waar Claus in die dagen wat mee rommelde. En daarnaast zit haar zusje, Claus had een ménage a trois, was heel populair in die tijd. Claus was toen een tijdje bij Beatrix weg, hij had net de wiet ontdekt en Beatrix zat telkens te mopperen dat hij niet in huis mocht blowen omdat ze daar een hekel aan had. Toen is Claus een tijdje de plaat wezen poetsen.

Naast Beatrix zit Ome Kees, dat was een vent die liever een vrouw was. Tot mijn (nu) schaamte zaten Fokke en ik die gast vroeger altijd te plagen. Op dat feest hebben we zijn pruik afgepakt en in de WC pot gelegd. Hij bleek ook nog een fan van the Jacksons en de BeeGees te zijn, was ie ladderzat, zat ie dat loeihard te luisteren, de idioot. Hebben we later zijn huis nog voor in de fik gestoken op oudejaarsavond. Toen is ie naar Brabant verhuist “want daar wonen wel meer zulke mensen”. Zowel Fokke als ondergetekende (spreekwoordelijk, ik ben niet ondergetekend) mijden Brabant al ons hele leven als de pest, visioenen van een provincie vol ome Kezen, BeeGees draaiend in hun vrouwenkleren en met hun verfomfaaide pruik op, ongeschoren en walmend naar sherry en Belinda sigaretten.

 

poepjoop

Die twee meisjes zaten bij mij op de lagere school, dat waren Seike en Janke. Seike is later in de prostitutie gegaan, heeft een pooier doodgeschoten en zit nu nog steeds vast, een ware psychopaat namelijk. Janke is uitgegroeid tot een beruchte alcohol verslaafde pyromanette, maar ik hoorde laatst dat ze in 2013 bij een bootreisje met haar dronken reet overboord geslagen is en verzopen is. Al gaat het gerucht dat ze problemen met de FIOD had en dat ze haar dood gefaket heeft en nu in Tucson Arizona woont.

Tante Truus had flink de smoor in, Ome Joop wilde geen schoon pak aan doen. Die had met zijn zakdoek de stront er een beetje afgeveegd en dacht dat toch niemand het zou merken. Dat was ook weer typisch Ome Joop, die maakte zich vrijwel nooit druk.

Buurman Koddebaart (achtergrond) zegt tegen buurvrouw Miepteef dat hij gehoord heeft dat Ome Joop in de poep heeft gezeten. Maar buurvrouw Miepteef was zo doof als een kwartel, die dacht dat buurman Koddebaart zei dat Ome Joop alle soep op had gegeten.

feest

Gaatse en Fetsje waren er wel blij mee dat het toch al naar stront stonk. Gaatse is namelijk een petomaan en normaal is dat op feestjes een probleem, Zit Gaatse aan één draad door af te schijten, Fetsje is een wat zenuwachtig typ, die zit er dan wat om te lachen, daardoor waren Gaatse en Fetsje niet zulke graag geziene gasten op feestjes. Ik weet nog wel dat buurman Koddebaart Gaatse eens op zijn kop ging timmeren omdat hij de hele tijd scheten liet op het 40 jarig jubileum van Koddebaart bij DoMuCo, het Dokkumer Muziek Corps.
Maar Gaatse was zo sterk als een dijk, die pakte Buurman Koddebaart bij zijn lurven en tyfte hem zo dwars door het thermopane. Mijn broer en ik lachen, want die Koddebaart was een echte lul.

Die liet zijn hondje altijd uit, stond ie altijd te schreeuwen “HIER KEN JE SCHIJTEN!” en dan schopte hij dat beestje. Koddebaart is ook al dood, die is bij het vissen door een snoek het water ingetrokken. Koddebaart kon niet zwemmen en die is toen verzopen in de vijver vlakbij onze school. Hij werd pas drie weken later gevonden, stond er een lijkwagen en een politieauto bij de vijver, wij in de pauze even kijken wat er loos was, werd Koddebaart net uit de vijver gehaald. Dat zag er niet echt smakelijk uit. Later nog wel eens naar over gedroomd. Zag ik Buurman Koddebaart, helemaal bleek met wormen uit oren en mond komend,  met zijn hondje lopen, te schreeuwen tegen dat arme beestje.

Die hond had toen trouwens drie weken geen eten gehad en was toen de zowel geestelijk als lichamelijk  gehandicapte zus van Koddebaart, die bij Koddebaart inwoonde, op begonnen te eten. We hoorden soms wel eens wat gekrijs, maar die zus zat wel vaker te krijsen, dus daar sloeg je dan geen acht meer op. Maar die zus was dus tot aan haar knieën aangevreten door die hond. Toen ze die hond bij haar vandaan wilden halen werd ie nog tamelijk mean, hij heeft toen nog een smeris in zijn kloten gebeten en die heeft het hondje toen doodgeschoten.

Fokke & ik verveelden ons uiteraard dood op die bruiloft, dus gingen we alle bittergarnituur opvreten, jatten we de sigaretten die op de tafels klaar stonden uit de bierglaasjes (die verkochten we bij ons in de buurt aan grote jongens, eentje dacht ons onze handel afhandig te maken, maar toen pakte Fokke het luchtdrukpistool van onze grote broer uit zijn binnenzak en die zette hij die grote jongen tegen zijn voorhoofd, die piste toen in zijn broek en liep huilend weg), we bekogelden de band met gevulde eieren, zopen ons ongans aan cola, dolden een beetje met Claus, stootten per ongeluk de koffie van Koddebaart om, over zijn mooie pak en toen moesten we naar huis, “omdat ik nog maar vijf jaar was en het de hoogste tijd was”.

Toen hebben we ons verstopt in de naastgelegen bioscoop, daar draaide Texas Chainsaw Massacre, een film die we de weken daarna nog volop na hebben gespeeld, maar dan met een gewone zaag.  

Ome Joop en Tante Truus zijn nog steeds gelukkig getrouwd. Ome Joop heeft de staatsloterij gewonnen en zit  hele dagen te pimpelen en feest te vieren in zijn Spaanse vakantiehuis, hij weegt inmiddels 135 kilo en heeft een bos haar waar Carlos Valderrama nog een puntje aan kan zuigen. Hij heeft ook nog steeds een snor.

Tante Truus werkt daar in haar eigen kledingwinkel. Ze hebben een jaar na de trouwerij een Siamese drieling (gewoon los hoor) geadopteerd, eentje is een vrij bekende oplichter geworden, die zit nu in Amerika in de gevangenis, de ander heeft bij Cambuur gespeeld maar brak zijn been toen hij een balletje achter zijn standbeen langshaalde en werd toen afgekeurd en is nu spelersmakelaar. Zoon nummer drie is een keer op tv geweest in het politiebericht. Toen werd ie vermist, maar hij bleek gewoon op de wc in slaap gevallen te zijn in de kroeg.
Fokke en ik zijn er een keer wezen logeren, maar toen zijn we Spanje na twee dagen al uitgezet en nu mogen we allebei nooit meer in Spanje komen.
Mooie tijden. Komen nooit meer terug.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het bedorven trouwfeest van Ome Joop & Tante Truus

  1. fokkemol zegt:

    Jaha! Zit Fokke lekker aan een pilske met bier naar de Gruppo Sportivo in the Old great Whistle test speciaal met siepels maar zonder ketchup en mayonaise en in plaats van siepels pindasaus, te luisteren komt ie deze flash back tegen! De hond van buurman Koddebaart heette Peter! ” Hiéér ken je schijten godverredomme! Peter! Hiééérrrr!” Buurman Koddebaart had trouwens ook de eerste scooter ter wereld. Oranje was ie. Of ie oranje was van de menie of van het feit dat oranje de wk finale ging halen weet niemand. Maar oranje was ie! Peter kon trouwens mooie droge keutels schijten. Een prestatie. Zelden een hond gezien die zulke mooie droge keutels op het grasveld kon deponeren. Mijn makker Perry, een asielzoeker uit de Lemmer , en ik plaatsten ooit zo`n mooi droge drol in de mond van een buurtgenoot. En dat is vanaf die dag opeens verboden. Buurman parkeerde de scooter in de kamer, en als hij eens op de scooter naar de stad ging, kwam ie volgas uit de voordeur skroeien, een Cromwell helmpje op, een dikke tweetaktdamp achter zich aanslepend. Peter de hond deed de deur achter buurman Koddebaart dicht, maar niet nadat ie eerst de knop van de voordeur had gezwaffeld met zijn gezwollen anaalklieren. De dikke anaalklierendriie kleefde aan de knop van de voordeur. In viscositeit vergelijkbaar met de dikke taaie snotpegels van een verkouden vierjarige die, ondanks alle welgemeende adviezen, toch de speeltuin in gaat en die daar snotpegels kweekt die in besmettelijkheid hun weerga niet kennen.

    Weet je nog Abu? We vonden een vlot in de vijver vlak bij school, Daar hebben we ons toen drie weken kostelijk op vermaakt! Elke keer dat we thuiskwamen begon moeder te schreeuwen dat we stonken! Jaha, moet je maar niet elke dag bloemkool maken, dan gaan je kinderen ook niet stinken!
    Op het vlot was het lekker rustig. Vongen we een witvis en die bakten we op, heerlijk met pepermuntsaus en een half litertje whiskey de man, bruine sambalsaus. Lekker. Later bleek ons vlot buurman te zijn! We kwamen er achter toen ons vlot ruften begonnen te laten. We waren er eerst van overtuigd dat we meester Pindakaaskop degene was die de ruften liet. Dat was niet zo, maar de adipocera liep bij meester de Jong al jaren uit zijn lelijke oren. Meester Pindakaaskop was de capo di tutti Capi van de school aan de rand van de vijver. Mester Pindakaaskop was te laat geboren, anders had ie mooi de rechterhand van dokter Josef Mengele kunnen zijn.

    Ja, mooie tijden. Ik zie prins Claus nog steeds fietsen op mijn gele fiets met trommelremmen en bananenzadel. Toen de gele fiets met trommelremmen en een bananenzadel later in twee stukken brak op de Eelaan en dat mannetje van Stoephoer de fiets wilde kopen voor twee keer eigenlijk niks, moest ik wel steeds denken dat de fiets in twee stukken was gebroken nadat Claus de bips van Beatrix steeds als fietsenstandaard had gebruikt.
    In Earnewald lag trouwens altijd een bootje dat Bips heette. Lichtblauw met wit. Tussen het riet.

  2. Wat een feest was het he, die jeugd van ons!

    Pindakaaskop, ook zo’n klerelijer waar je 35 jaar later nog moordneigingen van krijgt.
    Als je tenminste een nimmer vergevende, nooit vergetende altijd rancuneuze idioot bent.
    En dat ben ik dus, kennik toch ook niks aan doen?

  3. Pingback: Fokke Mol & Buurman Koddebaart | Abubakari de Vries' Blog

  4. fokkemol zegt:

    Ik zag Pindakaaskop onderlaatst nog Abu. En weet je, hij deed me denken aan Benito Mussolini. Die stond ook altijd zo met zijn bolle buikje en zijn hoofd een beetje omhoog gedraaid te kijken alsof ie de baas was. Pindakaaskop was ook een baas. De baas van de zesde klas en alle kinderen van 12 jaar oud. Pindakaaskop had een lievelingetje, Bert. Dat was zijn buurjongen. Ik hoop voor Bert dat Pindakaaskop geen katholiek was in die tijd…..Hilda was het kind waar ie een rothekel aan had. Die begon altijd te piepen als ze een stukje voor moest lezen. Ze moest vaak voorlezen. Dan zat Pindakaaskop achter zijn bureautje te gnuiven. Vond ie prachtig.

    Pier Kakwang was de lul bij gym. Pier was op zijn twaalfde al 201 cm groot en zo stijf als een deur en Pindakaaskop liet `m koprollen maken. En dat kon Pier Kakwang niet. Na Pier eerst een tijdje uit te lachen ging Pindakaaskop hem later uitschelden. En duwen. Tot Eelke zich er mee ging bemoeien, dat Pindakaaskop nu eindelijk eens zijn kop moest houden. Pindakaaskop deed een graai en wilde Eelke aan de haren het gymlokaal uitsleuren. Maar Eelke had al een vleespet op zijn tiende en op zijn twaalfde was Eelke nagenoeg kaal. Er werd maar weinig gesleurd die dag.

    Toen ik Pindakaaskop ontwaarde op de straat met zijn fiets aan de hand, kop omhoog alsof hij Benito Mussolini was met een witte hengst aan de teugels schoot me te binnen dat ik eens na moest blijven. Precies toen Wietse zijn afscheidsfeestje ging houden. Wietse was die dag voor het laatst op school geweest. En ik moest nablijven. ‘Jij blijft vandaag maar eens even zitten mannetje.’ grijnsde Pindakaaskop voldaan. Toen Pindakaaskop dacht dat ie me voldoende op had gesloten ben ik door een van de kantelramen naar buiten gekropen en op sokken naar huis gelopen (we gingen vroeger namelijk altijd op laarzen naar school. Ander schoeisel bestond in die tijd niet namelijk) en bij elke stap borrelde er een nieuw scheldwoord voor hem op die ik dan ook luidkeels uitbraakte. Ik was te laat voor het feestje en heb mezelf in slaap gescholden.

    Ik ben op Pindakaaskop afgereden en heb zijn knieschijven verbrijzeld met de bumper van de bolide.

    Jij blijft vandaag maar eens even zitten mannetje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.