Boekrecensie Haruki Murakami-De kleurloze Tsukuro Tazaki en zijn pelgrimsjaren

MurakamiEen Murakami boek wat weinig tot geen surrealisme in zich heeft en toch vond ik het een mooi verhaal. Tsukuru maakt in zijn late tienerjaren deel uit van een bijzonder hecht vriendengoepje, maar wordt zomaar ineens verstoten. “Je weet zelf wel waarom” zeggen ze tegen hem.

Maar Tsukuru weet het niet.  Het is zestien jaar later en het doet nog steeds pijn. Het heeft zijn zelfbeeld geen goed gedaan, hij kan zich niet hechten, houdt altijd een afstandje want hij wil nooit weer zo gekwetst worden.

Hij ontmoet een vrouw die hem mee geeft dat ze met deze Tsukuru niks kan. Terwijl Tsukuru nu net voor het eerst echt verliefd is geworden, zich echt aan iemand wil geven.
Ze draagt hem min of meer op zijn oude vrienden op te zoeken en ze alsnog te vragen WAAROM.

Dan is het boek al een eindje onderweg, in de eerste helft schetst Murakami de pijn van de einzelgänger Tsukuru, die een jaar lang alleen maar aan de dood denkt en sterk vermagert (dit wordt overigens in één -de begin- pagina beschreven). Je leest afwisselend hoe Tsukuru het leven daarna weer oppakt en flashbackt terug naar de tijd dat ze nog een hecht vriendengroepje zijn. En hoe hij nadat hij zijn vrienden kwijt raakte een vriend en zielsmaat vindt en ook die even plotseling weer kwijtraakt. Hij droomt rare dromen, zwemt graag, stort zich op zijn werk, denkt na over wie hij is en waarom mensen die hem dierbaar zijn zo plotseling verdwijnen of hem uit hun leven willen bannen.

In het tweede deel van het boek zoekt Tsukuru zijn oude vrienden op, maar doet eerst nog een schokkende ontdekking. Hij heeft zijn vrienden 16 jaar ‘met rust’ gelaten en zoekt ze dan één voor één onaangekondigd op. Moord, krankzinnigheid, verbeelding, een verre reis, het zorgt voor duidelijkheid, maar of het ook voor verlichting zorgt is vraag twee…

Ik vond het een mooi en bij vlagen te gek verhaal, slechts het laatste hoofdstuk vond ik minder. Niet omdat sommige vragen onbeantwoord blijven, wel omdat het verhaal een beetje uitkeutelt met een saai hoofstuk waarin Tsukuru (bouwkundig ingenieur die treinstations ontwerpt) op een station zit te kijken naar treinen en passagiers. Het doet het boek geen recht, zonder surrealisme toch een typisch Murakami boek. En ondanks het einde een mooi boek.

Die Tsukuru lijkt in sommige opzichten trouwens op me…
tsukuru

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Boekrecensie Haruki Murakami-De kleurloze Tsukuro Tazaki en zijn pelgrimsjaren

  1. Pingback: De kleurloze Tazaki Tsukuru en zijn pelgrimsjaren – Haruki Murakami | Lalagè leest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.