Recensie — Schemerspel – Arnaldur Indri∂ason

Van Arnaldur Indri∂ason las ik eerder een boek dat bij de afgeschreven boeken in de biep stond. En dat vond ik een mooi boek. Een thriller, maar wel een niet alledaagse. Dus nog maar eens een boek van deze IJslander bij de biep geleend.
9789021446592

Het verhaal speelt zich af in 1972 ten tijde van de tweekamp om de wereldtitel schaken tussen de Amerikaan Bobby Fischer en de Rus Boris Spassky.
In een bioscoop wordt een jongen doodsgestoken. Hij had een cassetterecorder bij zich en na enig onderzoek blijkt dat het haast niet anders kan dan dat hij is vermoord omdat hij per ongeluk iets heeft opgenomen wat hij niet had mogen opnemen. Een lange speurtocht later wordt het mysterie opgelost, het heeft te maken met de koude oorlog en de Amerikanen en Russen die op dat moment in Reykjavik zijn voor de voor beide zijden prestigieuze schaak tweekamp.

De boeken van Arnaldur Indri∂ason gaan meestal over dezelfde speurneuzen, vooral Erlendur Sveinsson schijnt vaak de hoofdpersoon te zijn, maar in beide boeken die ik las is hij niet aanwezig. In het vorige boek was hij geloof ik op vakantie en in dit boek komt hij pas in de laatste alinea te voorschijn als zijnde een nieuwe rechercheur, pas overgeplaatst.
 
Arnaldur Indri∂ason heeft de gewoonte om de speurtocht te onderbreken met hoofdstukken die ergens anders over gaan, In dit geval over de jeugd van speurneus Marion Briem. De niet geaccepteerde dochter van een rijkeluiszoon die met TBC in het sanatorium terecht kwam. Een verhaallijn die weliswaar niet storend is of saai is maar ook niet echt iets toevoegt. In het vorige boek spraken de hoofdpersonen en zijlijnen me wat meer aan.

Mede daardoor vond ik dit een net iets minder boek. Gelukkig wederom geen dikke pil (276 blz) en verder weer een verhaal wat lekker door leest. Maar toch, het vorige boek vond ik beter. Desalniettemin ga ik tzt wel weer een boek van Arnaldur Indri∂ason lezen.
Een thriller op zijn tijd is best leuk en Indri∂ason schrijft thrillers die mij wel bevallen. Down to earth rechercheurs, geen waanzinnige actie, geen Amerikaanse drukte maar IJslandse rust. De volgende titel weet ik ook al, dat gaat Grafarþögn (Moordkuil) worden.
Maar eerst ga ik weer wat anders lezen.

 

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s