Fokke Mol & Buurman Koddebaart

De Boedorven Bruiloft van ome Joop, dat was -al zeg ik het zelf- een mooi feest.
Dat het op ware feiten gebaseerd is bewijst de reactie van mijn bro’ Fokke Mol.
Te mooi om ergens onder een mooi verhaal in de luwte te staan, take it Fokke…

Jaha! Zit Fokke lekker aan een pilske met bier naar de Gruppo Sportivo in the Old great Whistle test speciaal met siepels maar zonder ketchup en mayonaise en in plaats van siepels pindasaus, te luisteren komt ie deze flash back tegen! De hond van buurman Koddebaart heette Peter! ” Hiéér ken je schijten godverredomme! Peter! Hiééérrrr!” Buurman Koddebaart had trouwens ook de eerste scooter ter wereld. Oranje was ie. Of ie oranje was van de menie of van het feit dat oranje de wk finale ging halen weet niemand. Maar oranje was ie! Peter kon trouwens mooie droge keutels schijten. Een prestatie. Zelden een hond gezien die zulke mooie droge keutels op het grasveld kon deponeren. Mijn makker Perry, een asielzoeker uit de Lemmer , en ik plaatsten ooit zo`n mooi droge drol in de mond van een buurtgenoot. En dat is vanaf die dag opeens verboden. Buurman parkeerde de scooter in de kamer, en als hij eens op de scooter naar de stad ging, kwam ie volgas uit de voordeur skroeien, een Cromwell helmpje op, een dikke tweetaktdamp achter zich aanslepend. Peter de hond deed de deur achter buurman Koddebaart dicht, maar niet nadat ie eerst de knop van de voordeur had gezwaffeld met zijn gezwollen anaalklieren. De dikke anaalklierendriie kleefde aan de knop van de voordeur. In viscositeit vergelijkbaar met de dikke taaie snotpegels van een verkouden vierjarige die, ondanks alle welgemeende adviezen, toch de speeltuin in gaat en die daar snotpegels kweekt die in besmettelijkheid hun weerga niet kennen.

Weet je nog Abu? We vonden een vlot in de vijver vlak bij school, Daar hebben we ons toen drie weken kostelijk op vermaakt! Elke keer dat we thuiskwamen begon moeder te schreeuwen dat we stonken! Jaha, moet je maar niet elke dag bloemkool maken, dan gaan je kinderen ook niet stinken!
Op het vlot was het lekker rustig. Vongen we een witvis en die bakten we op, heerlijk met pepermuntsaus en een half litertje whiskey de man, bruine sambalsaus. Lekker. Later bleek ons vlot buurman te zijn! We kwamen er achter toen ons vlot ruften begonnen te laten. We waren er eerst van overtuigd dat we meester Pindakaaskop degene was die de ruften liet. Dat was niet zo, maar de adipocera liep bij meester de Jong al jaren uit zijn lelijke oren. Meester Pindakaaskop was de capo di tutti Capi van de school aan de rand van de vijver. Mester Pindakaaskop was te laat geboren, anders had ie mooi de rechterhand van dokter Josef Mengele kunnen zijn.

Ja, mooie tijden. Ik zie prins Claus nog steeds fietsen op mijn gele fiets met trommelremmen en bananenzadel. Toen de gele fiets met trommelremmen en een bananenzadel later in twee stukken brak op de Eelaan en dat mannetje van Stoephoer de fiets wilde kopen voor twee keer eigenlijk niks, moest ik wel steeds denken dat de fiets in twee stukken was gebroken nadat Claus de bips van Beatrix steeds als fietsenstandaard had gebruikt.
In Earnewald lag trouwens altijd een bootje dat Bips heette. Lichtblauw met wit. Tussen het riet.

Fokke Mol

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s