Recensie HET IS ZOALS HET IS – Marcel van Roosmalen

42739.300Marcel van Roosmalen is Vitesse fan en één van zijn helden was Theo Bos. Een loeiharde soms intens gemene verdediger binnen het veld maar een uiterst aimabele gast buiten het veld. Theo Bos kreeg de noodlottige mededeling dat hij nog maar kort te leven had, aalvleesklierkanker, een valsspelende klootzak van een tegenstander waar je niet van kunt winnen.

Marcel van Roosmalen observeert en schrijft wat hij ziet. Dat deed hij onder andere in de twee Hard Grassen over Vitesse maar ook in zijn gebundelde artikelen over de LPF en Pim Fortuyn, de boeken “Op pad met Pim” en “De Pimmels”. Vernietigender kon de LPF niet worden geportretteerd. Al was het bij de LPF natuurlijk wel erg makkelijk, observeer en schrijf op wat je ziet en je hebt een geweldig boek. Maar goed, van Roosmalen heeft er wel de unieke stijl voor. Hij heeft oog voor het lullige en weet de juiste toon te raken.

Theo Bos wilde dat Marcel van Roosmalen een boek over hem schreef. “Voor Lotte zodat zij later kan lezen wie haar vader was”. Lotte is de zevenjarige dochter van Theo Bos.
Bos is een oer Vitessenaar, een voetbaldier. Van Roosmalen trekt in het laatste jaar van Theo Bos met hem op, gaat naar het ziekenhuis, naar het voetbal, komt bij hem thuis en gaat met hem mee naar de wijk waar Bos opgroeide.
Het levert een typisch van Roosmalen boek op. En ook weer niet. Waar in andere boeken vaak cynisme en spot om de hoek loert is hier ook veel warmte. Voor de persoon Theo Bos en voor de mensen die achterbleven. Zijn gezin en zijn voetbalvrienden.

Maar ook hier wordt niemand gespaard. De passanten in de top van Vitesse bijvoorbeeld, die zich voor de bijeenkomst in het Gelredome ter ere van Bos vlak na zijn dood druk maken om futiliteiten (Fred Rutten, op dat moment trainer bij Vitesse is alleen maar bezig met de vraag of het wel goed is voor het gras en nog wat andere omhooggevallen plastic types maken zich vrij belachelijk) krijgen subtiel op hun flikker.
Gelukkig is persvoorlichtster Ester Bal er (dan) nog.

In het tweede deel van het boek vertellen zijn oudste dochter, zijn zoon en zijn vrouw, enkele mensen uit het voetbal die dicht bij hem stonden en een diepe vriendschap met hem hadden over Theo Bos. Bos wilde no way een “over de doden niets dan goeds” boek.
En dat is het dan ook niet geworden. Het is een warme herinnering aan een goeie gast.
Verdomd jammer dat Theo Bos het zelf niet meer heeft kunnen lezen, het is in elk geval geworden wat hij graag wilde. Een boek voor Lotte zodat zij later kan lezen wie haar vader was. Van Roosmalen heeft een prachtig portret geschreven, vol humor en warmte.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.