Droom # 2

Nu we met Mogwai toch in post rock sferen en met Les Revenants in dromerige nachtmerrieachtige sferen verkeren kunnen we ook net zo goed terug gaan naar 3 juli 2012 toen ik om 2.uur 27 het volgende op mijn weblog plaatste…

Een meisje van ik denk zeven jaar loopt naar me toe. Als ze haar mond opent hoor ik het intro van Funky Town van Lipps Inc.


Het meisje heeft heel lang haar, bij elke stap die ze zet groeit het een decimeter. Het haar bedekt haar hele gezicht en op het moment dat ze haar haar uit haar gezicht veegt vervaagt ze en staat er opeens een vrouw voor me. Ze heeft een bril met een dik zwart montuur, een peper en zoutkleurig hanekammetje en een tattoo op haar voorhoofd van een enorme egel die een sluwe vos de strot door bijt. Ze gromt met een stem als van een laag overvliegende straaljager “ik ben trendy”.

Ik wil weg lopen, maar dat lukt niet. Mijn benen zijn gesmolten, mijn voeten smelten ook en zijn vastgeplakt aan het ook al smeltende asfalt. Ik merk dat ik langzaam weg zak. De vrouw wordt telkens groter en ik steeds kleiner. Onze kat Mickey komt langs en pakt mij in mijn nekvel en neemt me mee.

De vrouw valt uit elkaar, er ligt een bergje poeder, dat is het enige wat er nog van haar over is gebleven.

Er is een hond en die blaft naar Mickey. Of is het een varken? Geen van beide, het is een zwijnhond. Hij blaft me toe “Jij hebt alle zuurkool opgegeten, ongelukkige”.
Ik weet niks te zeggen en laat een zuurkool scheet die een bruine mist veroorzaakt.

Als de mist is opgetrokken is Mickey weg en de zwijnhond ook. Er staat een auto en er zit geen bestuurder achter het wiel. Toch toetert de auto naar mij. Opeens stappen de BeeGees uit en ze houden me vast terwijl hun bebaarde leider “Ah ah ah ah Stayin’Alive” zingt. Als ik ze af probeer te schudden komen er bliksemflitsen uit mijn handen, de lucht wordt aardedonker en er valt een middellandse zee naar beneden. The BeeGees zwemmen snel weg. Pas dan zie ik de honderd meter lange haai. Hij komt op mij af zwemmen en opent zijn enorme bek. Hij zwemt en zwemt en zwemt en zonder te kauwen of te slikken laat hij mij in zich verdwijnen.

Binnen is een zaal, het is er donker en aan het einde van de zaal staat een enorm podium. Ook het podium is niet verlicht, ik zie schimmen die musiceren, de muur achter ze geeft een pulserend rood licht en ik hoor dat het Godspeed You Black Emperor is die ‘the Dead Flag Blues’ staan te spelen.

Mijn ogen wennen aan het donker en ik begin dingen te zien.
Een naakt meisje met puntoren, geel haar, een groene huid en ogen die bij elke knippering van kleur veranderen wenst me welkom in East Hastings. Ik herinner me vaag dat dat de titel is van het nummer wat na ‘the Dead Flag Blues’ komt. Opeens is er meer licht, er is in het midden van de zaal uit het niets een vuur met metershoge groene vlammen  ontstaan. Het meisje trekt me mee en in het licht van het vuur zie ik mezelf gereflecteerd in haar ogen. Ik ben ook naakt, ik heb ook puntoren maar mijn haar is niet geel maar zwart  met een donker blauwe gloed er overheen. Mijn huid is als olie op een natte straat. Mijn lul is een rood wit geblokte puntpik waar mayonaise uit drupt. Het meisje heeft een puntzak met patat in haar hand en houdt die onder mijn druppende puntpik. “Lekker, dankjewel” zegt ze. Ze stopt haar tong in mijn mond en ik proef patat met mayonaise. “Lekker, dankjewel” zeg ik.
“Dat was mijn tekst” zegt ze en ze loopt weg, haar haar is nu oranje. Ze heeft vlammen als haar en ik vind dat trendy’er dan dikke zwarte brillen, tattoetjes en hanekammetjes. Ik wil haar achterna gaan, maar dat kan niet, ze is van het ene op het andere moment verdwenen.

Ik hoor een zichzelf constant herhalende vraag …where are we going……where are we going……where are we going……where are we going… en weet niet of het Godspeed is of dat het alleen in mijn hoofd zit. Er dendert een trein voorbij met mij achter een raam.

Naast mij zit het meisje met de puntoren en de van kleur verschietende ogen op een Satékroket te kauwen. Ze vraagt me of ik ook hapje wil, “lekker en gezond, echt waar” zegt ze er bij. Ik vraag haar wie ze is, ze zegt dat ik dat zelf ook wel weet en dat ik niet naar de bekende weg moet vragen.

Als ik aandring zegt ze “ik ben Jane. En jij bent mijn verslaving. Je bestaat niet, je leeft alleen in mijn fantasie. Bewaar je klachten maar voor een conversatie op een feest, niemand stopt ooit en jij en ik al helemaal niet”.
Als ik haar verbaast aan kijk zegt ze: “Señores y señoras…Nosotros tenemos mas influencia…Con sus hijos, que tu tiénes…Pero los queremos…Creado y areglado…De Los Angeles…Juana’s adicción!

Meer Abubakari’s barre & bizarre dromen:
DROOM #1 + vervolg

Nachtmerrie #1
Nachtmerrie #2

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s