Abubakari leest Fresh for Rotting Vegetables, The Early Years (Dead Kennedys) – Alex Ogg

9200000022203628Had ik het vorige week ook al over, inmiddels uit. Conclusie: Aanrader voor elke punk en voor iedere Dead Kennedys fan in het bijzonder. Het boek behandelt de Early Years en dat wil (onder andere) zeggen:
Hoe ze bij elkaar kwamen, de eerste shows, de eerste singles, “Biafra runs for Mayor”, de debuut LP, de eerste tour in Engeland, hun eerste shows in SF’s Mabuhay Gardens, hun inspiratiebronnen en de reacties op de debuut plaat.

Daarna is Alex Ogg het zat en schrijft hij dat iemand anders de handschoen maar op moet pakken voor de rest van het verhaal van Dead Kennedys. Daar zit overigens nog een prima boek in, want het werd ook in de vijf a zes jaar die volgden nooit saai met de DKs.

De reden dat Ogg het wellicht wel genoeg vond zou best eens kunnen zijn dat hij moe werd van het kinderachtige gedoe tussen East Bay Ray en Biafra. Vooral Biafra reageert vrij regelmatig nogal kinderachtig op hoe Ray de zaken heeft onthouden. Elkaar enige credits geven blijkt vrij lastig al geeft Biafra zonder het te weten East Bay Ray een groot compliment door de mix van Fresh Fruit erg goed te noemen, hij dacht dat Geza X daarvoor verantwoordelijk was, het bleek dat Ray daarvoor verantwoordelijk was.

East Bay Ray baalt er verder nog van dat Biafra net deed alsof hij het grote politieke brein van DKs was terwijl Ray minstens zo veel toevoegde qua politieke denkbeelden.
Biafra zegt daarop dat hij het vreselijk vond dat Ray & Klaus geen zin in interviews hadden en dat hij daardoor na elk concert de pers te woord moest staan. En dat dat al bijna het einde van de DKs had betekend.


Inderdaad, Biafra die na zijn DKs periode 5 kwartier in een uur praatte met zijn spoken word tour en platen, die altijd het middelpunt van de belangstelling zocht vond het eigenlijk niet zo leuk dat hij zo nu en dan eens met een journalist moest praten. Tenzij elk concert van de DKs natuurlijk af werd gesloten met persconferenties en analisten in de studio en dat Biafra dan zowel de trainer als de aanvoerder was en dus alle perspraatjes moest doen lijkt het mij dat Biafra zich een beetje laat kennen met zijn klaagzang.

En zo wordt er vooral door Biafra nogal wat afgezeurd op zijn ex bandleden. Ray lijkt de verstandigste van de twee, al maakt die zich op zijn beurt ook weer druk om hoe Biafra de dingen heeft onthouden. Het is aan de ene kant vermakelijk, aan de andere kant genant. Vijftigers die zich als twee puberende stijfkoppen gedragen.

6025, Biafra, Klaus & Ray
Maar om dat (verder geen hele grote rol spelende, maar tussen de zinnen door wel spelend en soms wat duidelijker spelend) geneuzel heen heeft Ogg gewoon een goed en interessant boek geschreven. Inspiratiebronnen van de DKs, een ooggetuige verslag van iemand die de DKs in Engeland achterna reisde en alle shows daar zag, het opnameproces van Fresh Fruit (en van de eerdere singles), de invloed van Bruce “Ted” Slesinger, de eerste drummer en waarom hij weg moest. Ted komt trouwens ook regelmatig aan het woord in dit boek.

Klaus, Biafra, Ray & Ted pull their prank and pull their strings
Het verhaal van Pull my Strings komt voorbij, de meeste Fresh Fruit nummers worden besproken qua ontstaansgeschiedenis en Ogg buigt zich (zoals hij het zelf noemt “een beetje lafjes” in het deel voetnoten) over wie nu de meeste verantwoordelijk mag nemen voor tekst & sound van de DKs. Teksten zijn volgens hem inderdaad vooral van Biafra, de muziek ook grotendeels, maar niet zoals Biafra wil doen geloven voor 98,7 %.
Blijkt ook wel, want Biafras soloprojecten of projecten met andere bands komen nooit in de buurt van wat hij met de DKs deed. En ook de andere drie hebben zonder Biafra niks nieuws meer aan de DKs toe kunnen voegen.

Ze kunnen muzikaal niet meer met, maar ook zeker niet zonder elkaar. Geeft verder ook niet. Nieuw werk zou nooit zo goed worden als wat ze tussen 1979 en 1986 gemaakt hebben.
Van hun legendarische status als band is op die manier ook niks afgebrokkeld. Helaas is het voetstuk waar deze punkhelden op stonden door al dat gezeik over en weer wel vrij broos geworden.
Maar dat hoor ik niet als ik Fresh Fruit, In God we Trust inc. , Plastic Surgery, Frankenchrist, Bedtime for Democracy of Give me Convenience op zet. Nog steeds mijn favoriete band, nog steeds is Plastic Surgery Disasters mijn plaat van de eeuw!

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken, Muziek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Abubakari leest Fresh for Rotting Vegetables, The Early Years (Dead Kennedys) – Alex Ogg

  1. Sonofreakus zegt:

    Beste punkband in de geschiedenis van tijd en ruimte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.