Abubakari leest 20th Century Ghosts – Joe Hill


Joe Hill schrijft minder snel dan zijn vader, maar Stephen King is ook wel een beetje de Herman Brusselmans van het horror/thrillers genre zo productief is hij. Drie van de boeken die Joe Hill geschreven heeft heb ik inmiddels gelezen, daarmee was er nog eentje over. Zijn nog niet vertaalde debuut, een verzameling korte verhalen. En omdat zowel NOS4A2 als HeartShaped Box als Hoorns mij zeer goed bevielen deze bundel met korte bij de biep geleend. Krap 400 paginas, 15 verhalen, meestal rond de 25 paginas. Het laatste verhaal uitgezonderd, dat telt 50 paginas. En er staat nog een verhaal van anderhalve pagina in.

20thCenturyGhostsJoeHill

De bundel opent met BEST NEW HORROR
Een samensteller van een jaarboek met de beste horrorverhalen van het jaar krijgt eindelijk eens een verfrissend en goed verhaal toegestuurd. Hij wil het publiceren en zoekt de schrijver op. Dat blijkt een pretty bizarre guy en dan heeft ie ook nog twee broers… Het verhaal binnen het verhaal is ook wel te gek. Prima opener.

Het tweede verhaal is het titelverhaal, 20th Century Ghosts. Over een geest die al jaren in een bioscoop woont. Vond ik een wat minder verhaal.

Pop Art is één van de beste verhalen. Over een jongen die bevriend raakt met een opblaasbare pop. Bizar verhaal, al was het maar omdat de opblaasbare pop echt leeft. Hij is namelijk “zo geboren”. Een erfelijke aandoening die telkens een generatie overslaat.

You will hear the Locust sing is een variatie op Kafka’s de metamorfose. Een jongen ontwaakt en hij is verandert in een levensgrote sprinkhaan. Een verhaal over een jongen die insecten eet en er eentje wordt. Ik vond het een wat mindere episode.

Abraham’s Boys speelt eind achttiende begin negentiende eeuw. Een weduwnaar woont met zijn twee zoons in een afgelegen nederzetting. Hij is uit Nederland geëmigreerd, “de schande ontvlucht”. Langzaam maar zeker openbaart zich het bizarre geheim van de vader. Een man die zijn beide zoontjes met harde hand opvoed en onderwijst in wat hij vreest. Bizar maar goed verhaal.

Better than Home gaat over de zoon van een beroemde honkballer. Het joch heeft heel veel fobiën en daar gaat het verhaal vooral over. Vreemd verhaal over een vreemd ventje. 

 The Black Phone is een bijzonder creepy verhaal over een dikke man die kinderen ontvoerd en vermoord. Verteld vanuit het gezichtspunt van één van de ontvoerde kinderen. Een zwarte niet verbonden maar wel rinkelende telefoon speelt een belangrijke rol. Ook één van de betere verhalen wat mij betreft.

In the Rundown gaat over een jongen die niet kan lezen en een hekel heeft aan zijn punkerige bitchy collega in de videotheek. Nadat hij ontslag heeft gekregen ziet hij op straat zijn buurvrouw. Die vertoont nogal raar gedrag. Heel raar gedrag. Vervreemdend bloederig verhaal.

The Cape gaat over een jongetje dat graag superheld speelt. Zijn speelgoed cape blijkt hem een superpower te geven, hij kan vliegen. Er gebeurt een noodlottig ongeluk, de jongen groeit op tot een wat wereldvreemde man en dan vindt hij zijn cape weer terug.
Niet het meest boeiende deel, maar wel aardig.

En toen wilde ik het boek gaan verlengen maar bleek het gereserveerd te zijn. Ik kan het boek dus pas over een week of drie verder/uit lezen.

Drie weken werden uiteindelijk twee maanden. Dus gaan we nu – twee maanden later- verder waar we waren.

In Last Breath gaat een gezin naar een bijzonder museum. Een oude man heeft een verzameling laatste adems in potjes. Onder andere van Edgar Allen Poe. Maar ook van iemand die een vliegramp overleefd ondanks dat ze voor 80% verbrand is. Ze sterft een week later. Als je goed luistert kun je ook woorden of andere dingen horen in de laatste ademtocht. Vader en zoon vinden het reuze intressant, moeder niet, die wil asap weg. Had ze beter niet kunnen doen. Prima verhaal!

Dead Wood duurt anderhalve pagina en gaat over geestwouden. Best bizar, short but sweet zeg maar.

The Widow’s Breakfast gaat over een zwerver die in de jaren ’30 stiekem op goedrentreinen springt en zo door Amerika reist. Hij springt uit angst voor een spoorwegbeambte te vroeg van een nog te snel rijdende trein. Hij komt bij een huisje in het bos terecht, bij een weduwe die hem hartelijk ontvangt. Je wacht op iets horribles, maar krijgt iets anders. Ook een mooi verhaal.

Ook in Bobby Conroy comes back from the Dead is de horror ver te zoeken. Is eigenlijk meestal zo bij Joe Hill en dat geeft niet, hij schrijft goeie boeken en mooie verhalen. Dit verhaal gaat over twee oude lovers, de één is getrouwd en heeft een kind, de ander is vrijgezel gebleven. Een mooi verhaal over spijt en liefde die nooit helemaal over is gegaan tegen een bijzondere achtergrond.

In My Father’s Mask gaat een jongen met zijn ouders mee naar een vakantiehuis in het bos. Zijn moeder houdt er van rare verhalen te verzinnen. Of zijn ze niet verzonnen? Iedereen draagt opeens een masker, de jongen uiteindelijk ook en hij komt in het bos terecht. Best okay verhaal, maar van het tweede deel het minste wat mij betreft.

En dan het slot, het langste verhaal, ongeveer 50 paginas. Voluntary Committal.
Een man schrijft de vermissing van zijn vriend en zijn jongere broer van zich af. En wat het verband tussen die vermissingen is. Prima verhaal met een mysterieuze twist.

Al met al een prima bundel, raar dat ie niet vertaald is.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Abubakari leest 20th Century Ghosts – Joe Hill

  1. Pingback: Abubakari leest Kijk naar mij – Jennifer Egan | Abubakari de Vries' Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s