I Like Ike (And Tina to)

Bij een aanstaande verhuizing komt er nog wel eens iets te voorschijn. Zo stond een deel van de cd collectie van the Man we know as Uncle Ed daar te verstoffen op de in dit geval spreekwoordelijke zolder van zijn ouderlijk huis. “Alles wat er nog staat mag wel weg” had Uncle Ed laatst naar verluid gezegd. Gelukkig had zijn zus (in wie wij mijn vrouw herkennen) de cd’s eerst even voor een schifting langs mij gestuurd. Er zaten best een flinke portie primadeluxe cd’s tussen, veel Nirvana, wat Red Hot Chili Peppers en meer van zulks. Mocht Uncle Ed ooit nog spite krijgen dan kan hij ze gewoon weer terugvorderen, maar voorlopig pas ik wel even op zijn verweesde schijfjes.

Behalve veel Nirvana trouwens ook een fijne verzamel cd “Tour of Duty The Golden Pop Classics of the Sixties”. Waarop geen enkel kutnummer staat, dus ook die schalt hier wel eens door het huis. (waarbij ik de ongeschreven wet ‘elk nadeel hep se voordeel’ weer eens ten uitvoer breng. Buurman Heggeschaartje kreeg laatst een plee restauratie. Een uitermate klein wc’tje, maar één of andere beunhaas op een scooter is daar dik 14 dagen zoet mee geweest. 
En dat was dan met name in de vorm van  een pokkeherrie waar horen en zien, maar vooral slapen je van vergaat op dagen dat ik nachtdienst had gehad. Godverdommend in plaats van lekker pittend vervloekte ik iedere buurman ooit en waar dan ook. Behalve mijn buurman aan de Hortensialaan, die was half doof en heeft nooit gemopperd over mijn muziek. God, hoe heette die man ook alweer… Beetje maffe naam*. Nou ja, anyway. De huidige buurman heeft dus nu toch even geen praatjes als ik mijn muziek even wat harder heb staan, kortom, elk nadeel… etc.).
* Buurman Dop! May the Force be with him!!!

i_like_ike_button_max192wWie ook op die cd staan zijn mijn favoriete man/vrouw duo Ike & Tina Turner. Zonder Ike heeft Tina volgens mij geen goeie muziek gemaakt, maar met Ike wel. Wat heet. Het swingt als drie tieten, soms bromt die leipe wifebeatin’ cokefreak Ike er nog wat doorheen (zoals op de fenomenale CCR cover Proud Mary), fijne licht psychedelische gitaargeluiden, hier een orgel, daar een stuwende drum en als klap op de vuurpijl ook nog een stel toeters! Geweldig.

Kijk Ike, met zijn fantastische swingneger ragebol! Godverdomme mensen, wat een feest, deze muziek!


Op betreffende Tour Of Duty cd staat River Deep, Mountain High. Geschreven door een andere freak, de tegenwoordig wegens moord in het knasterhuis verblijvende Phil Spector (doin’ liefst 19 years). Spector & Ike in één ruimte, dat had al in 1966 tot moord en doodslag geleid. Dus daar werd het volgende op gevonden:
River deep – Mountain high was een van de eerste opnames die Ike & Tina Turner maakten voor Phil Spectors Philles Records. Phil was zich bewust van het overheersende gedrag in de studio van Ike Turner, wat resulteerde in een ongebruikelijk contract: Het album en de single River deep – Mountain high zouden worden toegeschreven aan “Ike & Tina Turner”, maar Ike was niet welkom in de studio en enkel Tina Turner zou op de plaat te horen zijn.


River Deep Mountain High,ow mijn god, wat een GEWELDIG NUMMER IS DAT!
Jezus Gitaristus te Paard, nu ik het weer -vierde keer op rij- hoor begin ik bijna te twijfelen of dit nou echt wel -zij het minimaal- minder is dan Nutbush City Limits.
Phil Spector beschouwde het als zijn beste productie.
Helaas was men in de 60’s schijnbaar volledig van de ratten bezeken, besnuffeld en gebeten…
Toen de single en het album eindelijk uitkwamen, wist men niet wat men er precies mee aan moest. Het nummer werd als “te zwart voor de witte radio” beschouwd, “en te wit voor de zwarte radio”. Het kwam niet hoger dan de 88e plaats op de hitlijst, hetgeen voor Phil Spector een vernedering was en hem ertoe besloot het label stop te zetten.


Met of zonder Ike, het is een geweldig nummer. Maar het all time prijsnummer blijft wat mij betreft toch Nutbush City Limits. Geschreven door Ike. Die overigens altijd ontkende dat hij Tina regelmatig op haar bliksem gaf. In 1975 poetste Tina midden in een tour de plaat. Ze was Ike’s moods zat. Nou ja, typisch vrouwengedrag, je schrijft Nutbush City Limits voor ze en als dank naaien ze uit.


Ike overleed in 2007 op 76 jarige leeftijd aan een overdosis cocaïne. Net als drie jaar, een maand en een dag later Jay Reatard.

 

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op I Like Ike (And Tina to)

  1. Peer zegt:

    Abu krijgt aldus een ultra harde plassert van Riviertje Diep — moet opzich kunnen. edoch zijn er,imho,menig overige toffe nrs zwaarwaardig — wat denk U oa van het tevens (enorm diep) swingende :

    :

  2. edwin jousma zegt:

    Veel plezier met de CD’s Abubakari

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s