Kerst. Mis.

EEN ONUITWISBARE INDRUK

Zit je dan. Op de WC bij je toekomstige schoonouders. Een sliert vettige spuug hangt uit je mond. De WC ziet er uit alsof er een fragmentatiebom gevuld met kots ontploft is. Ter voorbereiding een halve liter wodka drinken was dus toch niet zo’n goed idee als het eerder had geleken. En die joint met koffieshop wiet om een beetje te kalmeren was geloof ik ook niet erg goed gevallen. En dat gevoel in mijn maag was dus wel degelijk misselijkheid en geen honger.

“Gaat het?”
Shit. Haar moeder.
“Ja, best”.

Christus te paard. Wat een ongelooflijk vieze teringzooi. Kots op de muren. Kots op de verjaardagskalender. Kots op de wc rolhouder. Kots op het WC papier. Kots op de deur. En kots all over de WC pot. Kots op mijn broek, kots in mijn haar, kots over mijn schoenen.
Hey, kijk. Dat is een stukje kalkoen geloof ik. In een vanille ijs sausje lijkt het wel.

“Waar blíjf je nou?”
Kut. Mijn vrouw.
“Begin maar vast, ik kom zo”

Het huis uitgeglipt. Even een frisse neus halen. “Ze zullen het wel begrijpen”.
Het is tenslotte kerst. Vergeven en vergeten. En zo’n grote WC hebben ze nou ook weer niet. Die heb je zo schoon, zeker als ze allemaal even helpen.

Advertenties

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Kerst. Mis.

  1. Nee Ed, dit is niet op ware feiten gebaseerd. 🙂

Reacties zijn gesloten.