La casa de los espiritus

Nunca juzgues un libro por su portada.
never judge a book by its cover.

De ebiep, voor boekenliefde in tijden van Corona met gesloten bibliotheken, zo gek nog niet. Kan ik toch nog virtueel in de biep ronddwalen en nieuwe boeken vinden. Hoe ik bij dit boek kwam weet ik niet meer precies, las geloof ik ergens dat ie vergeleken werd met 100 jaar eenzaamheid.  Nou, kom maar op dan!

La Casa de los Espiritus, dat klinkt veel mooier dan Het Huis met de Geesten, maar goed, mijn Spaans is niet van dien aard dat het zin heeft het boek dan ook maar in het Spaans te gaan lezen. De vrouwelijke variant van Cien años de Soledad, Honderd jaar Eenzaamheid dus, werd ie genoemd.

Honderd jaar Eenzaamheid vind ik trouwens wel een heel mooie titel, ook in het Nederlands bedoel ik dan dus.

Maar ook de covers zijn niet te vergelijken, al zullen er vast mensen zijn die de Nederlandse cover mooi vinden. Echt lelijk is ie ook niet, maar heel mooi vind ik hem ook niet.

Al zijn er bij deze klassieker veel verschillende covers. Een stuk of zeven voor de Nederlandse vertaling zag ik op Google.

Kijk, dat is al beter. Dat zijn covers die mij een boek uit de kast doen trekken. In tegenstelling tot deze roze, die ik dinsdag bij de goede doelen tweedehands boekenwinkel voor 2 euro kocht. Omdat op mijn werk tijdens mijn nachtdiensten e-books lezen prima te doen is, maar ik krijg dit boek niet in de 2 nachten die ik deze week moet werken uit. Thuis moet ik dan op mijn telefoon lezen en dan heb ik liever een fysiek boek.
Nou ja, hoe dan ook, best een mooi boek. Al ben ik nog maar blz 150 ofzo. Er gebeuren rare dingen en het is hier en daar ook best bruut. En daar hou ik wel van.

Esteban de Slechterik gaat op bezoek bij zijn stervende moeder die hij jaren verwaarloosde, Isabel Allende bakt geen zoete broodjes…
Zijn moeder zat half rechtop. Zij was een massief vleesblok, een monsterachtige in lappen gehulde vetpiramide die uitliep in een klein kopje met lieve, verbazingwekkend levendige, blauwe onschuldige ogen. De reuma had haar veranderd in een monoliet.

Over abubakaridevries

Misantropisch regenwoudbewoner
Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.