Der Spitzen, the Spits am Deutsch

King Khan zingt Spits Klassiekers in het Duits. Du musst es hören um es zu glauben, aber es wirkt wunderbar. Backing vocals van Karl Heinz Rummenigge, Horst Hrubesch, Klaus Allofs en Klaus Fischer.

Meer Khan & Spits
Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

THE SPITS at Total Trash’s Boogaloo 2018

Als we dan toch bezig zijn… Verkleed als jaren ’80 eredivisietrainers, the Spits Live!
Mijn gedachten gaan terug naar die avond in Vera. En naar die avond in de Crowbar.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

Amateurvoetbal Rules: De wederopstanding van VV Groningen

Het kan verkeren, vorig seizoen stond een vernieuwd VV Groningen laatste in zaterdag 1E en werd het gered door de Corona stop, degradatie leek anders nog slechts door een wonder afgewend te kunnen worden. Het lelijke eendje van vorig seizoen lijkt echter uitgegroeid tot een mooie zwaan. Vanmiddag kwam VVG op 9 uit 3 door Balk met 3-1 te verslaan.

VV Groningen versterkte zich onder andere met de immer balvaste routinier Haaye Feenstra die overkwam van Groen Geel (en daarvoor jarenlang bij ACV speelde), met nummer 10 Tyson dos Santos (foto hierboven, ex ONS Sneek) en spits Ifaey Gorissen die al eerder voor VVG speelde en overkwam van SWZ Sneek. Er kwamen met Jonathan Hensens (oa Pelikaan S) en Erwin Oosterhof twee nieuwe keepers, verder kwam Mitchell van Kalsbeek over van Gruno en werd de selectie ook in de breedte versterkt. In vergelijking met vorig seizoen lijkt VVG ook vooral meer een team geworden.

Voorzitter Robert Bollegraaf bevestigde dat: “Het is echt een vriendenteam, dat merk je aan alles. Een voorbeeld; ze hebben met het elftal besloten  om de contributie te verhogen met 20 € voor elke speler, plus dat een ieder van de selectie voor eind oktober de helft van de contributie betaald heeft. Komt nog bij dat men voor de komende uitwedstrijden geen benzinegeld hoeft, top toch?!”



Na zeges op Zeerobben (thuis, 4-3 in een ware thriller) en Drachtster Boys (uit, met 2-3) stond vanmiddag de wedstrijd tegen het nog puntloze Balk op het programma. Een stugge ploeg met een sterke verdediging, dat is hoe Balk vaak omschreven wordt.
VVG startte echter voortvarend en schoot al na zeven minuten een bres in de Balk defensie. Ifaey Gorissen zette voor, Jamal Fadili schoot binnen. Zeven minuten later was het alweer gelijk, Johan Lyklema stond aan het eind van een goeie aanval en schoot beheerst raak, 1-1.
VVG hield de overhand, had het meeste balbezit maar was wat te speels en mede daardoor soms wat slordig. Zo ontsnapte het aan de 1-2 na een te korte terugspeelbal van Yoshi Supriata, keeper Jonathan Hensens redde VVG.
Balk kwam gedurende de eerste helft, met name in het laatste kwartier, beter in de wedstrijd, maar gescoord werd er niet, rust 1-1 en Balk ging van het veld met het gevoel dat er wel wat te halen viel.



Dat gevoel zullen ze na rust niet meer gehad hebben. Hoewel het nog lang duurde voor VVG de wedstrijd in het slot gooide was VVG na rust heer en meester, werd er vrijwel niks meer weggegeven en werden veel kansen gecreeërd. Pas halverwege de tweede helft kwam VVG op voorsprong, na een onhandige overtreding op Haaye Feenstra wees de scheids naar de stip. Tyson dos Santos schoot de strafschop vervolgens koel raak. Daarna had VVG de wedstrijd al lang en breed moeten beslissen, maar de kansen en mogelijkheden die het opvallend fitte VVG in het laatste kwart kregen leverde pas 6 minuten voor tijd de beslissing op, invaller Mitchell van Kalsbeek besliste het duel nadat hij een voorzet binnen schoot.

VVG staat nu op 9 uit 3 en is daarmee tweede achter d’Olde Veste’54 die na 4 wedstrijden nog de volle buit hebben. Volgende week is het VVG – d’Olde Veste’54, een heuse topper.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

The Best Band in the World


Beter dan the Beatles, groter dan the Stones.
Dat kan enkel over the Spits gaan. Nu 2020 op veel fronten reten zuigt was het wel tijd voor goed nieuws, een nieuwe plaat van the Spits. En hier is dat goede nieuws.

Twee nieuwe nummers staan al op You Tube (de andere heet Breakdown).

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

VVG Toernooi VVG-Groen Geel 1-0 & Mamio-Warffum 4-0

KLIK OP DE FOTO’S VOOR EEN GROTERE WEERGAVE

VV Groningen-Groen Geel (2x 25 minuten) 1-0

Mamio-Warffum (2x 25 minuten) 4-0

Geplaatst in Amateurvoetbal Rules, Voetbal | Een reactie plaatsen

DEAD MOON, het boek

Vorige week het Dead Moon boek besteld. Kost wat, maar dan heb je ook wat (groot en dik boek vol coole foto’s en anekdotes en 2 platen). Op telkens meer plekken uitverkocht of nog maar een paar exemplaren, dus voor ik achter het net vis en spijt krijg het boek gekocht. Onevenaarbaar coole band, zo jammer dat we ze nooit meer zullen zien.
Ik telde een stuk of 15 Dead Moon, Pierced Arrows en Fred & Toody shows waar ik heen geweest ben. Elke keer weer feest en geweldig.

 

Uiteraard maakt ook Vera deel uit van het boek.

 

Fred over zijn prille beginjaren:
Tijdens zijn tweede optreden, op een talentenjacht op school, zouden ze 3 nummers spelen. Komt Principal Skinner na anderhalf nummer vertellen dat dit niet het soort talent is waar ze naar op zoek zijn. Stoppen maar jongens…

Een kenmerkende anekdote van Fred Cole over zijn vroege jaren als muzikant.
Ze vragen of ze in een jongerencentrum in Portland mogen spelen, minuutje of 20 lukt wel zegt Fred. Okay, 50 dollar zegt de man van het jongerencentrum. Lijkt Fred een prima deal, van optredens wordt je beter, dus mooi zo. Fred en zijn band spelen 20 minuten en na afloop loopt Fred naar de man van het jongerencentrum, hij pakt zijn beurs en wil 50 dollar pakken. “Wat doe jij nou?” zegt die man, “je krijgt 50 dollar”. Fred stomverbaasd, lekker spelen en dan ook nog geld toe krijgen? That rules!

De grafsteen van de legendarische Andrew Loomis staat er ook in.

 

 

Geplaatst in Boeken, Live in Vera (Concerten), Muziek | Een reactie plaatsen

Buis & Haard

Ja hoor, ik lees nog steeds de Vara Gids. Vaste rubriek is Buis & Haard waar een bekende Nederlander (al ken ik ze vaak zat helemaal niet) iets verteld over zijn en haar tv kijkgedrag.
Dit dus:
Klik er maar op kun je de grote versie zien en lezen wat Van HoekMaalen zoal kijken en vinden (doe maar, van Roosmalen is een prima te pruimen ergeraar, neem aan dat hij zich in de supermarkt ook altijd ergert en hij is denk ik wel lid van dit blog). Van Roosmaalen is natuurlijk een held die we kennen van de krokante leesmap pindakaaspotkast maar vooral van zijn droogklootreportages en columns geschreven met in ergernis gedoopte pen. Eva Hoeke komt uit Krommenië, dat ligt net buiten Roemenië en zij is journalist, nou ja, het staat er allemaal bij dus watdenfok.

Maar Buis en Haard dus.
(Niet te verwarren met de hipster uitvoering Huis & Baard)

Snobs vertellen dat ze heul geen tv kijken om dan vervolgens enorm uit te weiden met meningen over de dingen die ze nooit kijken, yeah right.
Hipsters vertellen dat ze geen tv hebben maar alles op internet kijken. Nou, ik ben geen hipster, ik ga geen tv op mijn laptop of telefoon kijken als ik een tv heb waarop ik tv kan kijken. Maar goed, omdat ik ook Bekende Nederlander ben op dit blog (ha, wat zeg ik, de bekendste Nederlander van dit hele blog zelfs!) is het hoog tijd voor de rubriek Buis & Haard met Abubakari de Vries (om utens, mar wat wot seit dot?).

Maar goed, ik wil eerst nog een boek (Het Perenveld van Nana Ekvtimisjvili (Tblisi, Georgië 1978) uitlezen, dus die Buis & Haard met Abubakari de Vries komt later.
Moest natuurlijk ook een foto bij van mijn haard want dat hoort er bij, nou, die is al gemaakt.

Dit ben ik dus en daar woon ik dus. Maar omdat ik nog wel gewoon boodschappen wil kunnen doen heb ik mij een beetje vermomd, ik zeg niet waar of hoe.                                          AJ de Bom, voorheen de Kindervriend

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Boeken, Tillevisie | Een reactie plaatsen

Verfilming van het Boek vd Eeuw!

Ha, wat zie ik net nu (of nu net, of zonet) weer… Mijn favoriete boek wordt verfilmd en komt op Netflix! Is dat even geweldig. Regisseur Campos is de man achter de serie the Sinner, en dat vind ik een prima serie dus dat is veelbelovend. Datum etc. is nog onbekend. Hopelijk snel. Ga ik hem fijn elke dag twee keer kijken. Of 3 keer als ik wat meer tijd heb. Of 24-7 als ik niet lekker ben en op de bank moet liggen. En anders zeg ik gewoon mijn baan op en ga ik de rest van mijn leven deze film kijken. Kan natuurlijk ook altijd nog.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

Butt Holey Surfers

1 juli en langzaam maar zeker mag er weer wat. Al een maand regelmatig naar Pathé, donderdag naar Vera, zaterdag naar het amateurvoetbal. En vannacht voor het eerst weer naar mijn geloofsgemeenschap geweest. Ome Geert had de reptielen mee, “Grote Jan” Blaaser, onze in 1988 overleden maar uit de dood opgestane leider, was in topvorm, onze oudere leden schijten op 1,5 meter regels en swingen net als ik de pan uit terwijl we in hele hogere sferen verkeren. Godverdomme (we geloven dus niet in god he), wat heb ik dat gemist. Op 3″12 ben ik nog even in beeld.
Butt bless y’all folks.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek | Een reactie plaatsen

Al die Mensen

Ik weet niet of de weirdo’s wachten tot ik naar de Aldi ga, maar ik kom vaak rare kwasten tegen in de Aldi. Laatst al (zie hier ook alweer) en vorige week ook weer.
Een man die er uit zag alsof hij Auschwitz had overleefd, echt ongelooflijk mager, ik kon dwars door hem heen kijken, zonder bril, had zijn lege flessen (ongeveer 3.000) ingeleverd. Maar sommige flessen “pakte” de automaat niet.
De man was in de categorie
You know, some people don’t take no shit,
Maybe if they did if they’d have half a brain left
(Van mijn Dead Kennedys videoband Live at DMPO’s, in 1988 gekocht bij Boudisque, blij mee. Destijds en nog wel, eigenlijk)

De man had moeilijk doen tot kunst verheven en vertrouwde de andere Aldi’er die met zijn flessen naar de automaat ging niet, vertrouwde de cassiere niet, die wilde hem geld geven ipv het te verrekenen met zijn boodschappen die hij wilde pinnen, maar dat kon niet en hij wilde geen geld want daar kon hij niet mee betalen en ondertussen stond er een rij tot net buiten Oost Duitsland dankzij de ietwat vasthoudende magere Hein.
Nou ja, we aten die dag dus om tien uur s Avonds warm.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

The Life of Heinz

Kunst op Abu.com.
Deze noem ik THE LIFE OF HEINZ

De LIFE OF MICKEY was overigens wat gruwelijker geweest. Die (Mickey is zeker in vergelijking met Heinz een vrij kleine kat) kwam vanne week aanzetten met een struisvogel in zijn bek.
Okay, ik overdrijf, het was een flinke vogel. Die door Mickey nu eens niet voor de deur als bedankje voor onze goede zorgen neer werd gelegd maar nu eens zelf (op wat ingewanden na) op een rustig plekje achterhuis verslonden werd.
Overigens kwam Heinz een paar zomers geleden een keer om half 11 s Avonds het huis binnen gestormd met een levende vleermuis in zijn bek. Toen hebben we een Ozzy muziekje voor Heinz op gezet.
Hier Mickey in de slaapstand, in de winter op de kachel. Nou ja, ook niet echt een gruwelijke LIFE OF MICKEY. Bij nader inzien.

dav

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

Zelfvermaak of What Happened to all the Fun in the World?

 

Mij komt het de strot uit, dat gezeur over Corona, maar de talkshows hebben het volgens mij al 3 maanden dagelijks over Corona gehad, dus schijnbaar raakt de media er wat minder gauw over uitgepraat. Al is Big Black Matters nu geloof ik ook wel iets om het de hele godganse dag over te hebben. Valt mij bij het sporadisch zappen op, want met behulp van de nog immer onvolprezen Vara Gids plan ik mijn opnames en kijk ik ik eigenlijk alleen wat ik wil. En dan negeer ik het Corona gezeur en al dat gedoe met standbeelden in de ploemp gooien en dergelijke. Het zal allemaal wel wat genuanceerder liggen dan dat elke cop die iemand doodschiet dat doet omdat ie een racist is en als ik zie dat de Zwarte Piet discussie mensen van beide kanten de hakken weer in het zand zetten heb ik al gegeten, gescheten, gedronken, gepist en gekotst en dan zoeken ze het maar uit. Ik vond de dood van Abubakari Yakubu erger dan die van Sjors Fluit. Bedoel ik niks mee hoor, zeg het er gelijk maar bij. Ik ben niet woke, weet ik wel, maar dat wil ik ook helemaal niet.

Netflixen,doe ik ook, zo was ik een dikke week in de ban van Basketbal, the Last Dance van Michael Jordan. Mooie docuserie met een zootje legendes. Ik volgde het basketbal nooit zo, alleen Donar als die in de play offs zaten en de finale series speelden, maar sodeju, wat een geweldenaar die Jordan. Wat een einde ook van Jordan’s Bulls periode, Hollywood is er niks bij.
Ook wat Scottie Pippen in die wedstrijd doet, geweldig. Sowieso een held, al was het maar om zijn stem, Barry White (of heet die nu Barry Black? Ik hou dat niet zo bij, nu racist pun intended) kan er een puntje aan zuigen. Of kon, want Barry’s not with us anymore, als ik mij goed herinner (klopt, he bit the big one. In 2003 on the 4th of july).

Scottie Pippen wordt wel een beetje te kakken gezet, MJ is dan de GOAT (ja, ik praat ook in afko’s sinds ik die docu zag), maar het is wel erg de Grote Michael Jordan Show, al doet dat niet veel af aan de geweldigheid van de serie, en ondanks dat van Pippen een paar mindere acties onder de aandacht worden gebracht vond ik hem toch wel een erg coole baas en een supersporter. Als MJ Cruijff is, dan is Pippen Keizer.
Ondertussen zijn ze allemaal boos op Jordan want die lult maar wat volgens zijn destijdse medespelers. Zal allemaal wel, kemmij dat verder verrotten.

Over sportdocus gesproken. Ik zag deze week de film Foxcatcher, gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Op Netflix staat een documentaire (90 minuten) over dit bizarre verhaal. Hier de trailer.
Multi miljonair John Du Pont biedt de Amerikaanse worstelselectie op zijn landgoed zeer geavanceerde trainingsfaciliteiten. Du Pont gaat in korte tijd van zeer excentriek naar zwaar paranoïde/psychotisch en schiet uiteindelijk een worstelaar dood. Echt een zeer bizar verhaal, de film Foxcatcher vond ik wat tegenvallen, de docu is echter zeer te gek.

Maar goed, jezelf bezig houden, daar had Hans Teeuwen zaterdag ook een aantal zeer goede tips voor. Gele zanger bijvoorbeeld. Je gaat onder de dekens liggen en probeert zo weinig mogelijk Aziatische zangers te bedenken.
Dit in het kader van dit moet iedereen wel lukken. En zo had Hans nog veel meer tips. En hij droomde ook best raar, en grappig. Ik vond de laatste shows van Hans Teeuwen wat minder, maar dit uurtje Corona Survival vond ik wel weer humor om te lachen.

Maar goed, aan mij nu de taak om beide onderwerpen, sport en jezelf vermaken in een grande finale samen te laten komen.

Ik ben geen Formule 1 fan, het boeit mij weinig, ik zie op teletekst wel eens dat Max Laadvermogen gewonnen heeft en dan denk ik “Mooi”en dat is het wel zo’n beetje. Dat ze voor de Grand Prix in Zandvoort voor allemaal luie rijke stinkerds een short cut door een natuurgebied aan gingen leggen wakkerde mijn enthousiasme ook niet aan. Maar in het kader van Sport & Zelfvermaak en diervriendelijkheid organiseerde ik vanavond de Grand Prix van Selwerd/Paddepoel 2020! Ik ging wat konijnen en cavia stront & stro & zaagsel dumpen en zag 5 slakken opgesloten zitten in de groene container (deze bleken door mijn vrouw daar gevangen gezet te zijn omdat ze haar slaplanten (sla planten, niet slap lanten) op zaten te vreten, maar dat wist ik niet en dat doet er ook niet toe). Ik heb de vijf van Selwerd vrijgelaten en de slakken op het hek gezet en ze begonnen gelijk te racen. Geen idee wie er gewonnen heeft, ik moest naar mijn werk, vakantie is weer voorbij (Nog weg geweest? Ja, naar de film!). Maar wel twee uur geboeid zitten kijken. De slak die nu eerste gaat liggen begon op de achterste rij, werkelijk een magistrale inhaalrace gekropen dus.
Mooi om te zien hoor.

Geweldige inhaalmanoeuvre, voordeel van de niet zo hoge snelheid bij de slakken Formule 1 is dat je zoiets redelijk scherp in beeld kunt krijgen, lukt je op Zandvoort niet.
De ingehaalde slak moet trouwens een nieuw huis kopen, want die is niet geheel ongeschonden uit de strijd gekomen geloof ik. Het gaat voor ons misschien langzaam, maar voor slakken gaat het retesnel en bij het inhalen heeft de inhalende slak bij nummer twee de spoiler er af gereden. Mag dat? Ja, dat mag.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek, Tillevisie | Een reactie plaatsen

Ain’t going out like that + Kluivert… KLUIVEEEERT!!!!!

Net op weg naar mijn werk had ik Black Sunday van Cypress Hill op staan. Stop ik, sta ik niet voor mijn werk maar voor een koffieshop…
Terwijl ik al 7 jaar niet meer high ben geweest.

 

En omdat het vandaag 25 jaar geleden is…

Geplaatst in Ajax, Muziek | Een reactie plaatsen

Peuteronderbroek

Vanmiddag was ik in de supermarkt, kan de beste overkomen. Loopt daar een man druk te bellen, hard te praten ook. Daar ben ik al geen voorstander van, gebel in de winkel, maar vooruit. Maar deze man had iets wat leek op de al tijden niet gewassen onderbroek van een peuter voor zijn mond hangen. Ik kan mij vergissen, (maar dat denk ik niet), maar volgens mij zag ik zelfs een remstreep. Dan loop je daar dus met een peuteronderbroek voor je bek te bellen omdat je je bang hebt laten praten voor corona maar geen moeite wil doen een fatsoenlijke bescherming te kopen. Voor zulke mensen heeft Martin van Waardenburg volgens mij de term PAARDENMONGOOL bedacht.

Hij had trouwens ook nog raar vettig haar, maar dat moest ie zelf weten.

Muziekje. Van de beste band van 2020.

 

 

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | 2 reacties

Willy Vlautin Northline

Een boek met een (instrumentale) soundtrack, Northline (Noordwaarts) van muzikant en schrijver Willy Vlautin. Net als de teksten in zijn muziek lopen zijn boeken over van bad luck & trouble. Drankmisbruik, armoede, overleven, mishandeling, onverwerkte trauma’s, dood & verderf zijn zijn favoriete onderwerpen.

Allison Johnson woont in Las Vegas, heeft een klote baantje, een drankprobleem, een Paul Newman-fixatie en is haar relatie met de geweldadige racist Jim Brodie zat. Tot overmaat van ramp merkt ze dat ze zwanger is. Dan besluit ze alles achter zich te laten en een nieuw begin te maken in de casinostad Reno. Ook daar gaat het leven niet van leien dakje, maar daar ervaart ze wel wat vaker lichtpuntjes. Allison beleeft de diepste diepten van haar leven voordat de zon weer een beetje doorbreekt.

Noordwaarts las ik vorig jaar op vakantie in Noord Macedonië. De soundtrack luisterde ik toen nadat ik de bijgeleverde cd in mp3 formaar op mijn telefoon had gezet. Inmiddels staat ie ook op Spotify. Paul Newman saves the Night is mijn favoriete nummer. Mooi boek, mooie muziek.

Geplaatst in Boeken, Muziek | Een reactie plaatsen

La casa de los espiritus

Nunca juzgues un libro por su portada.
never judge a book by its cover.

De ebiep, voor boekenliefde in tijden van Corona met gesloten bibliotheken, zo gek nog niet. Kan ik toch nog virtueel in de biep ronddwalen en nieuwe boeken vinden. Hoe ik bij dit boek kwam weet ik niet meer precies, las geloof ik ergens dat ie vergeleken werd met 100 jaar eenzaamheid.  Nou, kom maar op dan!

La Casa de los Espiritus, dat klinkt veel mooier dan Het Huis met de Geesten, maar goed, mijn Spaans is niet van dien aard dat het zin heeft het boek dan ook maar in het Spaans te gaan lezen. De vrouwelijke variant van Cien años de Soledad, Honderd jaar Eenzaamheid dus, werd ie genoemd.

Honderd jaar Eenzaamheid vind ik trouwens wel een heel mooie titel, ook in het Nederlands bedoel ik dan dus.

Maar ook de covers zijn niet te vergelijken, al zullen er vast mensen zijn die de Nederlandse cover mooi vinden. Echt lelijk is ie ook niet, maar heel mooi vind ik hem ook niet.

Al zijn er bij deze klassieker veel verschillende covers. Een stuk of zeven voor de Nederlandse vertaling zag ik op Google.

Kijk, dat is al beter. Dat zijn covers die mij een boek uit de kast doen trekken. In tegenstelling tot deze roze, die ik dinsdag bij de goede doelen tweedehands boekenwinkel voor 2 euro kocht. Omdat op mijn werk tijdens mijn nachtdiensten e-books lezen prima te doen is, maar ik krijg dit boek niet in de 2 nachten die ik deze week moet werken uit. Thuis moet ik dan op mijn telefoon lezen en dan heb ik liever een fysiek boek.
Nou ja, hoe dan ook, best een mooi boek. Al ben ik nog maar blz 150 ofzo. Er gebeuren rare dingen en het is hier en daar ook best bruut. En daar hou ik wel van.

Esteban de Slechterik gaat op bezoek bij zijn stervende moeder die hij jaren verwaarloosde, Isabel Allende bakt geen zoete broodjes…
Zijn moeder zat half rechtop. Zij was een massief vleesblok, een monsterachtige in lappen gehulde vetpiramide die uitliep in een klein kopje met lieve, verbazingwekkend levendige, blauwe onschuldige ogen. De reuma had haar veranderd in een monoliet.

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Zoeken

De bioscopen gaan weer open. Eindelijk weer nieuwe ergernissen. Veel leuker dan dat gejeuzel van zelfverklaarde “enorme Tarantino fans” die zeggen dat ze alle Tarantino films na Pulp Fiction kut vinden.

 

 

Geplaatst in Cinema Abu | Een reactie plaatsen

Een zakje cavia’s

Misschien wel het meest favoriete dier, de cavia. Ze gaan ook dood, dat is minder. Maar ‘voor het geval dat’ alvast een zakje met twee complete cavia’s gekocht op internet.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | 2 reacties

R.I.P. Alexander Münninghof

Precies 5 jaar geleden schreef ik over De Stamhouder, een boek geschreven door Alexander Münninghof. Gister werd bekend gemaakt dat hij is overleden.

Abubakari leest De Stamhouder – Alexander Münninghoff

Alexander Münninghoff is jaren correspondent in Rusland geweest. Daarvan kende ik zijn naam. Maar na het lezen van de Stamhouder is hij voor mij voortaan niet meer “onze correspondent in Rusland” maar een geweldig schrijver.
Want de Stamhouder is een buitengewoon boek. En het is ook nog eens waargebeurd. Alexander Münninghoff beschrijft in een verhaal wat geen moment inkakt de levens van  twee bijzondere heerschappen. Zijn statige trotse Opa en de tragische bij vlagen ronduit idiote levensloop van zijn vader.
En in hun schaduw komen nog veel meer wonderlijke types voorbij.

Opa & een jonge Alexander

Opa Joan is een stinkend rijke zakenman, een slimme doch uiterst dwingende manipulator die zijn enorme netwerk gebruikt om er voor te zorgen dat alles loopt zoals hij dat in zijn hoofd heeft. Er wordt van alles bekonkeld, zo ook tijdens de tweede wereldoorlog. Opa heeft zijn rijkdom te danken aan een in Letland opgebouwd imperium, maar hij moet in 1939 alles achterlaten om te vluchten voor de communisten die het onafhankelijke Letland bij Rusland inlijven en niet mals zijn voor kapitalisten. In Nederland bouwt “De Oude Heer” met gebruikmaking van zijn imposante netwerk zijn imperium weer op. Hij maakt gebruik van en verdient goed aan de Duitsers, maar hij gebruikt ondertussen zijn Duitse netwerk ook om de geallieerden van informatie over de Duitsers te voorzien.

Frans Münninghoff (de vader van Alexander) is een knappe mooiprater, maar ook een tragische persoonlijkheid die zich uiteindelijk onmogelijk maakt door een combinatie van oorlogstrauma, drankzucht en egoïsme. Als het gezin nog in Letland woont moet Frans van zijn vader naar Nederland om Hollandser te worden. Het is het begin van de verwijdering tussen Vader Joan en zoon Frans.
Die verwijdering wordt nog groter als Frans in dienst treedt bij de Waffen SS. Tot grote schaamte van zijn vader, die aan de andere kant zijn zoon gebruikt om bij de Duitse bezetter dingen voor elkaar te krijgen zodat hij ook in de oorlog in weelde kan blijven leven en de zaken goed blijven gaan.

Frans vecht tegen de Russen omdat hij zich meer Duitser dan Nederlander of Rus voelt en omdat de Rus hem uit zijn geliefde Letland verjaagd heeft. Hij blijft tot 1944 bij de Waffen SS. Tijdens de oorlog wordt Alexander geboren. Maar de diepe liefde tussen Frans en Alexanders moeder Wera is na de oorlog bekoeld.
Na de oorlog ontloopt Frans eerst nog een berechting, maar uiteindelijk wordt hij toch opgepakt. Dan is er zoals altijd weer zijn vader met zijn connecties. Niet omdat hij zo van zijn zoon houdt, nee, omdat zijn imago als zakenman in gevaar komt. Het tekent de belangen van ‘de Oude Heer’. Zaken gaan voor alles.

Daarna volgen dan de ontwikkelingen na de oorlog, ook twee hoofdstukken op zich.
Waarin Vader Münninghoff Alexanders moeder niet alleen volledig in de steek laat, maar ook nog eens flink in de stront laat zakken en haar haar zoon (om wie hij eigenlijk nauwelijks iets geeft maar op wie Opa zijn zinnen heeft gezet omdat hij ‘de Stamhouder’ is en die op een kwade dag ontvoerd wordt zodat Opa krijgt wat hij wil) afneemt. Een diep tragisch verhaal. Het tekent het leven van Alexander Münninghoff. Een eenzame jongen met een vader die alleen met zichzelf en zijn amoureuze avontuurtjes, drank en geld bezig is en zonder zijn moeder die in een Duitse achterbuurt verpieterd en door de rijke Opa monddood is gemaakt.

Er gebeurt 330 paginas lang van alles. Het verhaal dendert maar door, Münninghoff komt met een uiterst bizar volledig waargebeurd familie epos vol dramatiek, wonderlijke figuren, charlatans, niets ontziende geldbeluste manipulators, getraumatiseerde oud SS’ers, vrouwen die regelmatig zuchten onder de rare grillen van hun echtgenoten, zakenpartners, oplichters en andere slechteriken. Het levert bovendien een prachtig tijdsbeeld van de periode rond de tweede wereldoorlog op en dat alles met een vleugje humor en veel vaart.
Geweldig boek, jammer dat het alweer uit is.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

Purple People Eater

hungry freaks daddy

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

Ginger Baker RIP

Ginger Baker dood. Ik zou die docu gewoon nog eens uitzenden… Hij staat trouwens ook nog steeds in zijn geheel op youtube.

 “Beware of Mr. Baker”. Movie_Poster_of_-Beware_Of_Mr._Baker-                                                                                                                                    Een docu over de uitermate onvoorspelbare, wispelturige en vooral extreem eigenzinnige voormalig (onder andere) Cream  drummer Ginger Baker. Eigenzinnige geniale gekken die ook nog geweldige muziek maken zijn altijd goed. 88 minuten, dus de koptelefoon weer op en de levensweg van de pretty bizarre Ginger Baker gevolgd. In 2012 vertelde Baker (op dat moment 73 jaar) over zijn leven. Soms tamelijk pissed zijn minachting spuwend ten opzichte van de documentaire maker en soms zeer enthousiast, dat was vooral zodra het over drummen of over de drummers die hij bewonderde ging. In zijn huis in Zuid Afrika zat hij onderuitgezakt, zonnebril op, benen doorlopend bewegend tegenover een jonge filmmaker/journalist die hij regelmatig bejegend alsof hij een zwakbegaafd Tros lid tegenover zich heeft, minachtend om zoveel domme vragen, zijn stem jankerig nabootsend “tell me about when you met Mick Jagger”… Geen pleaser, een man die zijn ware gevoelens altijd laat blijken en nooit toneel speelt om maar aardig gevonden te worden. Ginger Baker werd niet voor niets geintroduceerd door Johnny Rotten, die hem omschreef als “een man die jullie nooit zullen zijn”. Het verhaal van Ginger Baker is een verhaal over kort maar krachtige muzikale projecten. Over tig keren aan de grond raken, altijd weer opstaan, zware heroine en andere heavy spullen verslavingen, ruzies, zich onmogelijk maken, afscheid met slaande deuren, in een onbewoonbaar verklaard krot in Italië wonen, de beste drummer van zijn tijd zijn, zich een jazz drummer voelen, geen rock drummer, ex vrouwen, verwaarloosde kinderen, collega’s die vol bewondering over zijn drummen praten, maar hem een onmogelijke gek noemen en veel muzikale successen. Mooie animaties ondersteund door zijn muziek en nog veel meer te gekke muziek met een glansrol voor superdrummer Ginger Baker. Cream bestond maar twee jaar. Baker ergerde zich dood aan medebandlid Jack Bruce, gevolg doorlopende ruzies waar Eric Clapton tussen in zat en die werd daar op zijn beurt weer gek van. Clapton sloot zich aan bij Blind Faith en was niet heel blij te zien dat ook Baker zich daar weer meldde. Maar spreekt verder vol liefde over de geniale gek. Haat/Liefde verhoudingen, het is het verhaal van Ginger Baker. Uitgekotst en uitgespeeld in Europa trekt hij naar Afrika om daar zes jaar in Nigeria te blijven. Ginger Baker maakt in het politiek onrustige Nigeria muziek met Fela Kuti die de oppositie tegen de machthebbers aanvoert maar speelt net zo makkelijk polo met diezelfde machthebbers. Hetgeen hem uiteraard niet in dank afgenomen werd. In Nigeria ontstaat Bakers nieuwe passie, Polo & Paarden. De 5 miljoen euro die hij verdient met the Cream reünie in 2005 heeft ie volledig aan paarden besteed. Het einde in Nigeria is in stijl, hij moet in zijn Ranger Rover vluchten terwijl de kogels op zijn auto afketsen, hij heeft zich bij te veel mensen onmogelijk gemaakt. Er volgen meer omzwervingen (oa in LA bij Chris Goss en Masters of Reality ten tijde van de opkomst van Nirvana. Baker is een vreemde eend in de bijt, wordt door jonge Megadeth fans bekogeld als hij met MoR in het voorprogramma van Megadeth speelt) en besluit ook met MoR te kappen. En zo gaat het altijd en overal, korte periodes van roem of glorie eindigen steevast met knallende deuren. Het levert een geweldig portret op van een “maniac”. Dat Baker ook op zijn 73ste nog steeds zo gek als een cent is en licht ontvlambaar is blijkt aan het einde van de docu. De maker vertelt Baker dat hij zijn oude collega’s ook over hem laat vertellen. Dat bevalt Ginger Baker niet. “Dat meen je niet! Het is godverdomme mijn fuckin’ film!”En hij ramt de docu maker met een ijzeren wandelstok op zijn neus, zo hard dat die daar een flinke bloedende wond aan overhoudt. BEWARE of MR. BAKER! Het staat niet voor niks op een bordje aan het begin van de oprit naar zijn huis…

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Amateurvoetbal Rules: Districtsbeker Regio Noord Lycurgus-Velocitas & VV Groningen-WVV

(Klik op de foto’s voor een grotere weergave)
Een mooi middagje bekervoetbal met twee beslissende wedstrijden in de groepsfase van de districtsbeker. Twaalf doelpunten verdeeld over twee mooie wedstrijden.

Eerst Lycurgus-Velocitas op Sportpark West End. Al een tijdje geleden dat ik Lycurgus zag spelen, in de beginjaren van Amateurvoetbal Rules, toen Lycurgus nog tweede en later derde klasse speelde kwam ik er regelmatig. Natuurgras, ouderwetse (lage) omheining, een scorebord waar de bordjes nog ouderwets verhangen worden, en in die tijd altijd een broodje worst in de pauze. deze keer niet, nu in de rust de haperende voetbaluitslagen app even opnieuw gedownload zodat die niet meer hapert.
Lycurgus was afgezakt naar de vijfde klasse maar werd vorig seizoen glorieus kelderkampioen, net als Velocitas een jaar eerder. Ook vorig seizoen werd Velo kampioen, dus was het vierde tegen derde klasse.
Beide 6 punten en beide een prima doelsaldo (Velo 14-0 en Lycurgus 14-2). Lycurgus moest winnen, Velocitas had aan een gelijkspel genoeg.

Weinig krachtsverschil, sterker nog, de vierde klasser was voor rust beter, maar miste in de eerste 10 minuten vier goeie kansen, telkens net naast of over. De verdiende voorsprong kwam er toch, Frank van der Veen (neemt ook hoekschoppen, zie foto) scoorde tien minuten voor rust een beauty, met een diagonale lob zette hij Lycurgus op 1-0.

Kort na rust een terechte strafschop, van der Veen met een Panenka, 2-0. Daarna werd Velocitas de bovenliggende partij en ze scoorden ook de benodigde treffers, 2-2. Maar tien minuten voor tijd een nieuwe penalty, ook deze terecht en van der Veen met zijn derde,
3-2.

Velocitas moest na twee keer geel door met 10 man, kreeg nog een grote kans, maar scoorde niet, Lycurgus door na een fijne bekerthriller.

Daarna vlug naar Sportpark het Noorden voor VV Groningen-WVV. Ook VVG had winst nodig om door te bekeren, voor WVV volstond een punt. VVG startte niet gelukkig, VVG spits Kleve miste een grote kans waarna de bal er een minuut later aan de overkant wel in lag, 0-1 na zes minuten.
Het met 7 nieuwe spelers acterende VVG rechtte de rug en stond een half uur later op 3-1. Met onder andere een geweldige goal van, Jamal Fadili, de linksback van VVG die vanaf de zijkant van het veld van een meter of 30 uithaalde en de bal prachtig in de bovenhoek plaatste. Ludema en Kleve scoorden de andere twee treffers.

WVV kwam kort daarna terug tot 3-2, joeg na rust op de 3-3,  maar VVG maakte het karwei af, Jasper Ludema en Kimani Lopes zetten VVG op 5-2. WVV was tussendoor gereduceerd tot een tiental na een overtreding op een doorgebroken speler.
Mooi bekermiddagje, twee mooie wedstrijden gezien.

Geplaatst in Amateurvoetbal Rules | Een reactie plaatsen

Ballen in de zon, Supercup 017 Groningen-Feyenoord + Districtsbekervoetbal

Groningen-Feyenoord (klik om te vergroten)


Lekker weertje, volop voetbal. Eerst naar de supercup 017, kampioen FC Groningen tegen bekerwinnaar Feyenoord. Met dien verstande dat de meeste kampioenen van afgelopen seizoen inmiddels in 019 spelen. Maar dat terzijde. Voor rust had Feyenoord de bal wat meer, maar waren de beste kansen voor FC Groningen. Drie keer alleen voor de keeper leverde geen goal op. Dom balverlies aan de overkant wel, 0-1 bij rust. Na een uur werd het 0-2, korte tijd later kwam Groningen terug tot 1-2 maar uiteindelijk ging Feyenoord er met de supercup vandoor, uitslag 1-3. Gelukkig won Feyenoord 019 de supercup niet, Ajax019-Feyenoord 019 4-1!

GRC-Zuidhorn (klik om te vergroten)

Daarna qua bekervoetbal of naar VVG-NEC Delfzijl (redde ik niet omdat Groningen-Feyenoord later afgelopen was, gaf ook niet, eindigde toch in 0-0) of GRC-Zuidhorn of de stadsderby PKC’83 – Helpman. Het werd de laatste, ik verwachtte een spannend potje tussen twee gelijkwaardige clubs, maar Helpman bakte er niet veel van, 6-1. Bij rust al 3-1 en groot krachtsverschil dus in de rust geswitcht naar GRC-Zuidhorn.

Overzichtje van vier van de vijf stad Groninger Eerste Klassers in de groepsfase in de districtsbeker.

Zaterdag 1E vs Zondag 2L
PKC’83 had weinig moeite met stadgenoot Helpman, binnen het kwartier was het al 2-0 voor PKC’83 wat daarna verzuimde verder uit te lopen. Helpman kwam terug tot 2-1, maar kort voor rust bepaalde Bryan Inge de ruststand op 3-1. Na rust liep PKC’83 nog uit naar 6-1. Grote man was Bryan Inge met vier treffers.

Zaterdag 1E vs Zaterdag 2J
Oranje Nassau trof het vorig seizoen gedegradeerde Gorecht en bleef op 2-2 steken.
Rico Cordes zette ON vlot op 1-0, maar oud ON speler Jermo Verbeek schoot Gorecht al vlot langszij. Kort na rust nam Gorecht via Sven Hazewinkel zelfs de leiding, maar in de 88’minuut redde Rick Wiersma  nog een punt voor ON.
Zaterdag 1E vs Zaterdag 2J
VV Groningen kwam thuis tegen NEC Delfzijl niet tot scoren, de gasten troffen evenmin doel, ondanks enkele goeie kansen over en weer bleef het daarmee dus bij 0-0.

Zondag 1F vs Zaterdag 2J
GRC  nam tegen Zuidhorn via Railly Seraus al vlot de leiding maar had het in het vervolg lastig. In een gelijkopgaande wedstrijd viel de beslissing pas in blessuretijd toen Jordi Sanders GRC op 2-0 zette. Dat was tevens de eindstand.

Morgen komt zondag  SC Stadspark nog in actie, zij gaan op bezoek bij FC Lewenborg.

 

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Amateurvoetbal Rules | Een reactie plaatsen

Abu leest en is enthousiast! De Ontembaren – Guillermo Arriaga

Ja, laten we enthousiast zijn, zeker als het over een dik geweldig boek gaat. 825 pagina’s, dat noem ik dik.

Wow. Wat een geweldig boek!

De hoofdmoot wordt gevormd door het verhaal over Juan Guillermo, een jongen in Mexico Stad. Hij verliest zijn zeer ondernemende broer, daarna zijn ouders en dan zijn oma en is in no time verweesd.
Waarom stierf zijn broer? Dat is al vlot duidelijk, het hoe en het waarom en wat Juan Guillermo daarna doet wordt vertelt in een verhaal wat heen en weer springt in de tijd.

Maar behalve het verhaal van Juan Guillermo is het ook het verhaal van heel veel kleurrijke personages, van de vrienden van zijn broer, van de vrienden van Juan Guillermo, van hun vijanden, een groepje buitengewoon gewelddadige geloofsfanaten, van de vriendin van Juan Guillermo, van de wolf die Juan Guillermo probeert te temmen, van zijn hond, van de corruptie van de politie en de katholieke kerk, de strijd op de dure kostschool waar de broers en Carlos en Juan Guillermo terecht komen, ondanks hun afkomst, maar door de opofferingen die hun vader zich daarvoor getroost heeft, waar the Beatles verplicht geweldig gevonden moeten worden, maar waar de broers liever Hendrix horen hetgeen maar één van de vele voorvallen op school is.

Dat alles en nog veel veel meer gesitueerd in het Mexico City van de late 60’en de vroege 70’s . Waar de jongens leven op de daken van de huizenblokken waar ze wonen en buitengewoon veel beleven en meemaken.
Dat maakt dit al een bijzonder rijk boek vol sex drugs geweld en rock ‘roll.

Maar dan is er nog de zijlijn in het verhaal. Over de inuit die jaagt op een wolf. Het duurt even voordat hij zijn intrede doet in het boek en het neemt in het begin vaak ook maar enkele pagina’s in beslag. Het ontwikkelt zich tot een zeer verrassend zijverhaal en uiteindelijk komen aan het eind van het boek de verhalen samen.

Dan zijn er nog de intermezzo’s, vaak beslaan ze een pagina en soms komen ze in het verhaal terug. Bijvoorbeeld over hoe primitieve volkeren met de dood omgaan, of anekdotes uit de geschiedenis, bijvoorbeeld over de man die op ontdekkingsreis ging naar Afrika en daar dikke boeken over schreef (Richard Burton 1821-1890), ondanks dat zijn preutse vrouw hele delen verbrandde omdat ze het pervers vond, want haar man bleek ontdekkingsreiziger in heel brede zin van het woord. 😀
En meer van zulke intermezzo’s. Mooie toevoegingen.

Daar moet je je niet heel veel van voorstellen, het is best mooi, maar ook weer niet heel bijzonder. Maar dat is de rest van het boek wel. In een stuk of 80 hoofdstukken van 10-15 pagina’s, een dik boek, maar wel een rijk boek. Eén van de beste en zo niet het beste boek wat ik las dit jaar en sowieso een boek wat hoog scoort op mijn lijstje favorieten. Ik geef niet vaak 5 sterren, maar dit boek van Guillermo Arriaga is voor mij een vijf sterrenboek!

In de VPRO nieuwsbrief zat een onderdeel met zomerboekentips (hier: zitten nog wel meer boeken tussen die ik wil lezen en altijd mooi, zo’n boekentiplijst) na wat doorklikken kwam ik bij een andere lijst met tips uit begin dit jaar en daar stond de Ontembaren dus tussen. En toen ik las dat Arriaga de scenarioschrijver van door mij hooggewaardeerde films als Amores Perros, Babel en 21 grams is zat ik al op de fiets om het boek stante pede uit de biep te halen en te gaan lezen. En soms blijkt een voorgevoel (dit is een boek voor mij!) dus volledig uit te komen.

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Quentin Tarantino & Brother Loves Travelling Salvation Show

Voor een ieder die dacht dat dit blog ter ziele was, think again.

Tijdens de trailer van Once upon a time in Hollywood, de nieuwe Tarantino film, hoorde ik telkens weer
Hot August night and the leaves hanging down
And the grass on the ground smellin’ sweet
Vond ik lekker klinken en ik had ook een vaag vermoeden van wie dat nummer was, Neil Diamond. Niet gelijk de coolste artiest aller tijden, maar één van de weinige dingen die ik over wijlen mijn vader weet is dat ie graag naar Neil Diamond luisterde en wat betreft Brother Love’s Travelling Salvation Show <klik, kun je het zelf ook horen) kan ik hem geen ongelijk geven. Dat is inderdaad gewoon een lekker nummer.
The song tells the story of Brother Love, an evangelist who travels from town to town preaching.
Moest ik weer denken aan de evangelisten uit Al die tijd de Duivel van Donald Ray Pollock, waarover ik destijds schreef:
Een predikant die insecten eet en zijn in een rolstoel zittende kompaan (“De één zag er uit als de Prins der Duisternis, de ander als een verslagen clown”) komen naar een dorpje en verspreiden het geloof op uiterst bizarre wijze.
Gauw kopen dat boek!

Volgende week (kaartje al gereserveerd!) de premiere van Once upon a time in Hollywood. Nu al zin in. Ik las in aanloop naar de film in de krant en in de VARA Gids een paar artikelen over Quentin Tarantino en daaruit bleek maar weer eens te meer dat filmcritici volslagen van de pot gerukt zijn. Waar ik dacht dat Tarantino gewoon algemeen gezien werd als een geniaal filmmaker blijkt het in het wereldje van de filmcritici zowaar bon ton om hem af te zeiken omdat zijn laatste films niet goed zijn…
Tarantino is passé, niet meer zo goed als in de 90’s, ouderwets, vrouwonvriendelijk, er wordt te vaak ‘nigger’ gezegd in zijn films… En meer van zulks.
Gottegot. Er zijn mensen die voor minder aan een ketting zijn gelegd en opgeborgen in een kerker. Nu zijn filmcritici natuurlijk sowieso volslagen idioten, maar als feit verkondigen dat sommige scenes in the H8full 8 zelfs doorgewinterde Tarantino fans te ver gingen qua gewelddadigheid… Speak for yourself lul!

The H8full 8 duurt lang, maar geen seconde te lang. Het is wat mij betreft de ultimo in coolness, geweldige film, net als de rest van het oeuvre van Tarantino! Bruut, komisch, cool, een feest! En dat wordt dan door mensen met een ongetwijfeld een bril met zwaar zwart montuur, een baar en vrijwel zeker een knotje afgekraakt. Ik citeer dan graag de Gluurbuur. Niet te geleuve. Abnormaal. Dat het niet normaal is. Nou ja, vrij naar Human Alert “De bijdragen van filmcritici, daar veeg ik mijn reet mee schoon”. Anyway, genoeg verbazing over de stupiditeit van filmcritici, ergens zou het me ook niet moeten verbazen, want ik ben het sowieso vaker niet dan wel met ze eens. Ze zullen over een paar jaar wel weer met de lul uit de broek achter Tarantino aan huppelen omdat hij dan opeens door de media wel weer neergezet wordt als het genie wat hij is.

Inderdaad. Human Alert. Kerk. & Staat. Niet voor Christelijke zielen.

Mannen met een knotje. Dat zouden ze ipv boerka’s en nikabs moeten verbieden. Maar dat terzijde.
Later.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Cinema Abu, Muziek | 2 reacties