Ain’t going out like that + Kluivert… KLUIVEEEERT!!!!!

Net op weg naar mijn werk had ik Black Sunday van Cypress Hill op staan. Stop ik, sta ik niet voor mijn werk maar voor een koffieshop…
Terwijl ik al 7 jaar niet meer high ben geweest.

 

En omdat het vandaag 25 jaar geleden is…

Geplaatst in Ajax, Muziek | Een reactie plaatsen

Peuteronderbroek

Vanmiddag was ik in de supermarkt, kan de beste overkomen. Loopt daar een man druk te bellen, hard te praten ook. Daar ben ik al geen voorstander van, gebel in de winkel, maar vooruit. Maar deze man had iets wat leek op de al tijden niet gewassen onderbroek van een peuter voor zijn mond hangen. Ik kan mij vergissen, (maar dat denk ik niet), maar volgens mij zag ik zelfs een remstreep. Dan loop je daar dus met een peuteronderbroek voor je bek te bellen omdat je je bang hebt laten praten voor corona maar geen moeite wil doen een fatsoenlijke bescherming te kopen. Voor zulke mensen heeft Martin van Waardenburg volgens mij de term PAARDENMONGOOL bedacht.

Hij had trouwens ook nog raar vettig haar, maar dat moest ie zelf weten.

Muziekje. Van de beste band van 2020.

 

 

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | 1 reactie

Willy Vlautin Northline

Een boek met een (instrumentale) soundtrack, Northline (Noordwaarts) van muzikant en schrijver Willy Vlautin. Net als de teksten in zijn muziek lopen zijn boeken over van bad luck & trouble. Drankmisbruik, armoede, overleven, mishandeling, onverwerkte trauma’s, dood & verderf zijn zijn favoriete onderwerpen.

Allison Johnson woont in Las Vegas, heeft een klote baantje, een drankprobleem, een Paul Newman-fixatie en is haar relatie met de geweldadige racist Jim Brodie zat. Tot overmaat van ramp merkt ze dat ze zwanger is. Dan besluit ze alles achter zich te laten en een nieuw begin te maken in de casinostad Reno. Ook daar gaat het leven niet van leien dakje, maar daar ervaart ze wel wat vaker lichtpuntjes. Allison beleeft de diepste diepten van haar leven voordat de zon weer een beetje doorbreekt.

Noordwaarts las ik vorig jaar op vakantie in Noord Macedonië. De soundtrack luisterde ik toen nadat ik de bijgeleverde cd in mp3 formaar op mijn telefoon had gezet. Inmiddels staat ie ook op Spotify. Paul Newman saves the Night is mijn favoriete nummer. Mooi boek, mooie muziek.

Geplaatst in Boeken, Muziek | Een reactie plaatsen

La casa de los espiritus

Nunca juzgues un libro por su portada.
never judge a book by its cover.

De ebiep, voor boekenliefde in tijden van Corona met gesloten bibliotheken, zo gek nog niet. Kan ik toch nog virtueel in de biep ronddwalen en nieuwe boeken vinden. Hoe ik bij dit boek kwam weet ik niet meer precies, las geloof ik ergens dat ie vergeleken werd met 100 jaar eenzaamheid.  Nou, kom maar op dan!

La Casa de los Espiritus, dat klinkt veel mooier dan Het Huis met de Geesten, maar goed, mijn Spaans is niet van dien aard dat het zin heeft het boek dan ook maar in het Spaans te gaan lezen. De vrouwelijke variant van Cien años de Soledad, Honderd jaar Eenzaamheid dus, werd ie genoemd.

Honderd jaar Eenzaamheid vind ik trouwens wel een heel mooie titel, ook in het Nederlands bedoel ik dan dus.

Maar ook de covers zijn niet te vergelijken, al zullen er vast mensen zijn die de Nederlandse cover mooi vinden. Echt lelijk is ie ook niet, maar heel mooi vind ik hem ook niet.

Al zijn er bij deze klassieker veel verschillende covers. Een stuk of zeven voor de Nederlandse vertaling zag ik op Google.

Kijk, dat is al beter. Dat zijn covers die mij een boek uit de kast doen trekken. In tegenstelling tot deze roze, die ik dinsdag bij de goede doelen tweedehands boekenwinkel voor 2 euro kocht. Omdat op mijn werk tijdens mijn nachtdiensten e-books lezen prima te doen is, maar ik krijg dit boek niet in de 2 nachten die ik deze week moet werken uit. Thuis moet ik dan op mijn telefoon lezen en dan heb ik liever een fysiek boek.
Nou ja, hoe dan ook, best een mooi boek. Al ben ik nog maar blz 150 ofzo. Er gebeuren rare dingen en het is hier en daar ook best bruut. En daar hou ik wel van.

Esteban de Slechterik gaat op bezoek bij zijn stervende moeder die hij jaren verwaarloosde, Isabel Allende bakt geen zoete broodjes…
Zijn moeder zat half rechtop. Zij was een massief vleesblok, een monsterachtige in lappen gehulde vetpiramide die uitliep in een klein kopje met lieve, verbazingwekkend levendige, blauwe onschuldige ogen. De reuma had haar veranderd in een monoliet.

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Zoeken

De bioscopen gaan weer open. Eindelijk weer nieuwe ergernissen. Veel leuker dan dat gejeuzel van zelfverklaarde “enorme Tarantino fans” die zeggen dat ze alle Tarantino films na Pulp Fiction kut vinden.

 

 

Geplaatst in Cinema Abu | Een reactie plaatsen

Een zakje cavia’s

Misschien wel het meest favoriete dier, de cavia. Ze gaan ook dood, dat is minder. Maar ‘voor het geval dat’ alvast een zakje met twee complete cavia’s gekocht op internet.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | 2 reacties

R.I.P. Alexander Münninghof

Precies 5 jaar geleden schreef ik over De Stamhouder, een boek geschreven door Alexander Münninghof. Gister werd bekend gemaakt dat hij is overleden.

Abubakari leest De Stamhouder – Alexander Münninghoff

Alexander Münninghoff is jaren correspondent in Rusland geweest. Daarvan kende ik zijn naam. Maar na het lezen van de Stamhouder is hij voor mij voortaan niet meer “onze correspondent in Rusland” maar een geweldig schrijver.
Want de Stamhouder is een buitengewoon boek. En het is ook nog eens waargebeurd. Alexander Münninghoff beschrijft in een verhaal wat geen moment inkakt de levens van  twee bijzondere heerschappen. Zijn statige trotse Opa en de tragische bij vlagen ronduit idiote levensloop van zijn vader.
En in hun schaduw komen nog veel meer wonderlijke types voorbij.

Opa & een jonge Alexander

Opa Joan is een stinkend rijke zakenman, een slimme doch uiterst dwingende manipulator die zijn enorme netwerk gebruikt om er voor te zorgen dat alles loopt zoals hij dat in zijn hoofd heeft. Er wordt van alles bekonkeld, zo ook tijdens de tweede wereldoorlog. Opa heeft zijn rijkdom te danken aan een in Letland opgebouwd imperium, maar hij moet in 1939 alles achterlaten om te vluchten voor de communisten die het onafhankelijke Letland bij Rusland inlijven en niet mals zijn voor kapitalisten. In Nederland bouwt “De Oude Heer” met gebruikmaking van zijn imposante netwerk zijn imperium weer op. Hij maakt gebruik van en verdient goed aan de Duitsers, maar hij gebruikt ondertussen zijn Duitse netwerk ook om de geallieerden van informatie over de Duitsers te voorzien.

Frans Münninghoff (de vader van Alexander) is een knappe mooiprater, maar ook een tragische persoonlijkheid die zich uiteindelijk onmogelijk maakt door een combinatie van oorlogstrauma, drankzucht en egoïsme. Als het gezin nog in Letland woont moet Frans van zijn vader naar Nederland om Hollandser te worden. Het is het begin van de verwijdering tussen Vader Joan en zoon Frans.
Die verwijdering wordt nog groter als Frans in dienst treedt bij de Waffen SS. Tot grote schaamte van zijn vader, die aan de andere kant zijn zoon gebruikt om bij de Duitse bezetter dingen voor elkaar te krijgen zodat hij ook in de oorlog in weelde kan blijven leven en de zaken goed blijven gaan.

Frans vecht tegen de Russen omdat hij zich meer Duitser dan Nederlander of Rus voelt en omdat de Rus hem uit zijn geliefde Letland verjaagd heeft. Hij blijft tot 1944 bij de Waffen SS. Tijdens de oorlog wordt Alexander geboren. Maar de diepe liefde tussen Frans en Alexanders moeder Wera is na de oorlog bekoeld.
Na de oorlog ontloopt Frans eerst nog een berechting, maar uiteindelijk wordt hij toch opgepakt. Dan is er zoals altijd weer zijn vader met zijn connecties. Niet omdat hij zo van zijn zoon houdt, nee, omdat zijn imago als zakenman in gevaar komt. Het tekent de belangen van ‘de Oude Heer’. Zaken gaan voor alles.

Daarna volgen dan de ontwikkelingen na de oorlog, ook twee hoofdstukken op zich.
Waarin Vader Münninghoff Alexanders moeder niet alleen volledig in de steek laat, maar ook nog eens flink in de stront laat zakken en haar haar zoon (om wie hij eigenlijk nauwelijks iets geeft maar op wie Opa zijn zinnen heeft gezet omdat hij ‘de Stamhouder’ is en die op een kwade dag ontvoerd wordt zodat Opa krijgt wat hij wil) afneemt. Een diep tragisch verhaal. Het tekent het leven van Alexander Münninghoff. Een eenzame jongen met een vader die alleen met zichzelf en zijn amoureuze avontuurtjes, drank en geld bezig is en zonder zijn moeder die in een Duitse achterbuurt verpieterd en door de rijke Opa monddood is gemaakt.

Er gebeurt 330 paginas lang van alles. Het verhaal dendert maar door, Münninghoff komt met een uiterst bizar volledig waargebeurd familie epos vol dramatiek, wonderlijke figuren, charlatans, niets ontziende geldbeluste manipulators, getraumatiseerde oud SS’ers, vrouwen die regelmatig zuchten onder de rare grillen van hun echtgenoten, zakenpartners, oplichters en andere slechteriken. Het levert bovendien een prachtig tijdsbeeld van de periode rond de tweede wereldoorlog op en dat alles met een vleugje humor en veel vaart.
Geweldig boek, jammer dat het alweer uit is.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen