Amateurvoetbal Rules met de beker avonturen van VV Groningen

De zomerstop is ook voor Amateurvoetbal Rules weer voorbij en ik begin het seizoen met VV Groningen en hun avonturen in de twee verschillende bekercompetities.

Vorig seizoen verdiende (toen nog) derde klasser VVG met diverse bekerstunts, die onder andere hoofdklassers Harkemase Boys en SC Genemuiden en eerste klasser Bergum de kop kostten, een plekje in het Grote KNVB Bekertoernooi. Om kans te maken op VVG-Ajax of VVG-FC Groningen moest VVG echter wel eerst twee voorondes overleven.

De eerste horde was RKVV Velsen. Een vers gepromoveerde eerste klasser. VVG lootte (helaas) uit, maar het mocht de Groninger pret niet drukken. In een wedstrijd waarin de teams redelijk aan elkaar gewaagd waren won VVG met 0-1. De enige treffer viel vlak voor rust toen Martijn Oppewal uit een corner, naar verluid snoeihard, raak kopte. VVG, inmiddels zelf ook gepromoveerd en dus tweede klasser, stootte wederom een hoger geklasseerde club uit de beker.

De volgende opgave was wat ingewikkelder. Uit tegen derde divisionist OJC Rosmalen in Brabant. De koploper van de 3. divisie bovendien, die dus al een paar competitiewedstrijden in de benen hadden.
Een desastreuze start en enig misfortuin waarvan de Brabo’s overigens uiterst scherp profiteerden kostten VVG de kop.
CqpO8mNWEAIKsTY
Het ging al in de eerste minuut mis toen OJC een misverstand achterin gelijk keihard afstrafte, 1-0. Daarna was VVG een fase gelijkwaardig en kreeg het ook kansen. Helaas voor VVG zag arbiter Stevie Wonder een duidelijke handsbal over het hoofd en boorde hij VVG daarmee een penalty én een man meer situatie voor de rest van het duel door de neus. VVG was even van de kook en daar profiteerde OJC optimaal van. Een halve minuut later lag ie aan de overkant in het netje en stond het 2-0 in de 19′ minuut. Toen waren de Groninger rapen pas echt gaar! OJC sloeg opnieuw zijn slag en profiteerde nogmaals van het concentratieverlies bij VVG en schoot ook meteen de 3-0 binnen. En dat alles in het eerste kwart van de wedstrijd die prompt gespeeld was. Enfin, uitslag werd uiteindelijk 5-1, de eretreffer werd gescoord door Wesley Walstra.

Dat avontuur was dus voorbij, maar uiteraard speelt VVG ook weer in de districtsbeker. Met drie Stadsclubs en dus een poule met volop derby’s. Eerste klasser GRC en tweede klassers Amicitia VMC en Velocitas waren de opponenten. De eerste twee in deze groep gaan door.

VVG begon thuis tegen Amicitia en had aan één helft genoeg om dat varkentje te wassen. Na eerst wat kansen gemist te hebben ging het in de laatste 25 minuten van de eerste helft dan toch crescendo qua doelpunten.Roberto Geerlings opende de score,  Jasper Ludema trapte een vrije trap binnen (2-0) en kort voor rust schoot Erik Lourens de 3-0 binnen.
Na rust was het allemaal een stukkie minder geconcentreerd en mocht Tim van Dalfsen vlak voor tijd de Amicitia VMC eer redden: 3-1.

Het tweede duel op dinsdag tegen GRC (die hun eerste duel thuis verrassend met 0-2 van Velocitas verloren), werd uitgesteld omdat VVG een dag later tegen OJC Rosmalen moest. Dus werd jongstleden zaterdag wedstrijd twee gespeeld, uit tegen Velocitas. Die hadden op dinsdag van Amicitia gewonnen, wederom met 2-0 en hadden aan een punt genoeg om door te bekeren.
Velocitas 1897
VVG opende wat moeizaam maar herpakte zich vlot en nam daarna de regie stevig in handen hetgeen tot een handvol grote kansen leidde. Er werd prima gespeeld, enige manco was dat de kansen niet benut werden. Nou ja, op één na dan. Na een dik half uur vond Wesley Walstra vanaf de achterlijn zijn broer Jaimie en die schoot de voorzet binnen, 0-1.

Na rust deed een oude voetbalwet zich gelden, als je zelf niet scoort doet de tegenstander dat wel. Na een minuut of tien ging Danny Turdo op de rand van buitenspel in zijn eentje op VVG keeper Karim Khajjouf af en hij schoot beheerst de 1-1 binnen.
Daarna herhaalde zich het scenario van voor rust zich. Zonder de nieuwe (niet fitte) topschutter Tim van der Molen in de ploeg ging het scoren VVG vrij moeilijk af. Genoeg kansen, maar toch duurde het tot de 81′ minuut alvorens de 1-2 viel. Nu was het Wesley Walstra die scoorde, een vrijwel identieke treffer als de 1-0. Voorzet vanaf de flank die van dichtbij binnen werd geschoten.

In de slotfase kwam Ivan Landlust nog in het veld. De keeper van vorig seizoen is nu spits en liet in de korte tijd die hij speelde een prima indruk achter. Zo schoot hij koud in het veld van net buiten de zestien de bal prachtig via de onderkant lat binnen. Pech voor Ivan, iedereen zag dat het een goal was, behalve de scheids en de grens. Ook Velocitas keeper Oosterhof gaf na afloop toe dat ie over de lijn was. En zo eindigde Velocitas-VVG dus niet in 1-3 maar in 1-2 en dat was -zoals dat zo mooi heet- een fletse weergave van het wedstrijdbeeld.

Dat zou VVG zowaar nog duur kunnen komen te staan. Want mocht GRC (wat zondag met 4-2 van Amicitia won) dinsdag thuis met meer dan 1 goal verschil van VVG winnen dan ligt stuntploeg VVG er al in de groepsfase op doelsaldo uit. Maar goed, zo ver is het nog niet. VVG liet een prima indruk achter in de voorgaande duels en heeft aan een gelijkspel genoeg (en zelfs een nederlaag met één doelpunt verschil mag nog), maar treft met het gepromoveerde GRC een ploeg die ook tot grote hoogten kan stijgen. Belooft dinsdagavond op Corpus den Hoorn (aanvang 20.00 uur) dus nog een mooie wedstrijd te worden.

Na al dat bekervoetbal opent VVG dan op zaterdag de competitie in 2J met een uitwedstrijd tegen Klazienaveen. Die eindigden vorig seizoen achtste in de tweede klasse.
De week daarna speelt VVG dan eindelijk weer eens een thuiswedstrijd. Dan komt het uit de eerste klasse gedegradeerde SV Bedum op bezoek.

Geplaatst in Amateurvoetbal Rules, Voetbal | Tags: , , , , , , | 1 reactie

ABU RADIO presenteert: Een hond

DSCF7154
vlnr Mika, Frits en Heinz. Mika & Frits zijn weggegeven, Heinz mocht blijven. Goede keus gebleken want Heinz is nu al Kat van het Jaar 2016! Droomdebuut voor deze nog geen vijf maanden oude coolcat. En daarmee opvolger van de Legende Ziggy die van 1998 tot en met 2014 16 jaar op rij Kat van het Jaar werd. Maar dat terzijde.

NOOIT WIL IK EEN HOND
(Raggende Manne-Knuppelhout)

Kom je met een vette kater uit je nest.
Loop je naar beneden.
Vieze bruine vlekken op de trap.
Lichtbruine schoenafdrukken in de gang.
Dikke brokken hondenstront in je hoogpolige tapijt.
Een penetrante strontgeur snijdt je adem af en voor je het weet braak je de half verteerde ‘na-het-stappen’ shoarma  in een zee van drank en bier over de hoogpolige vloerbedekking in de gang heen.
Terwijl je aan één stuk door kokhalzend de kwakken stront met kots opruimt fietst iemand door de straat en de hond van de buren slaat aan.
Het beest lijkt wel hysterisch en blaft zo hard hij kan.
En toch. De buurman komt er nog bovenuit ook.
HOU! JE! KOP! KUTBEEST!
Ook de buurvrouw doet mee en krijst boven hond & man uit.

Een week later ruik je het nog.

Je zusje aait een hond.
“Hij doet niks”.
HAP.
“Ja, daar heeft hij een wondje, daar moest je dus niet aaien, want dan bijt hij wel”.
Je zusje mist twee vingers.
Hap
Slik
Weg

Van één van de meest legendarische Nederlandstalige platen (Knuppelhout-Raggende Manne) is hier Blaffen. Voor alle honden. En hun baasjes.
Hebben ze van youtube gelazerd, dus zet zelf de cd maar gewoon even op, het is nummer 9.

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek | Tags: | 3 reacties

Abu leest… Lize Spit – Het Smelt

Of ik niet meer lees? Heus wel. Net zoveel als anders, ik schrijf er alleen wat minder over. Het even verpletterende als geweldige boek van Lize Spit is wel een mooie gelegenheid het zwijgen weer eens te doorbreken.

9789082410617_VRK

Dit boek werd mij getipt door iemand die mij doorgaans goeie boeken tipt, dus maar eens bij de biep gekeken, bleek overal uitgeleend, dus gereserveerd. Kwam er toen pas achter dat dit boek een hype genoemd werd. Maakt mij beide kanten op niks uit, ik zal een boek niet lezen omdat het gehyped wordt maar ik zal een boek ook niet links laten liggen omdat het gehyped wordt. Mijn verwachtingen waren dan ook niet hooggespannen omdat dit boek een hype zou zijn maar omdat mijn tipgever meestal goeie boeken tipt. En dat bleek ook deze keer het geval.
Dit boek is dan ook geen hype (Een hype is volgens wikipedia een verschijnsel dat tijdelijk bovenmatige media-aandacht krijgt en daardoor belangrijker lijkt dan het in werkelijkheid is) Lize Spit heeft gewoon een geweldig boek geschreven. Een boek wat ook blijft staan als de mediawind is gaan liggen.

Lize Spit neemt uitgebreid de tijd om haar personages te introduceren. Dat doet ze op een mij nimmer vervelende wijze.
Met een lichte spot en veel anekdotes wisselt ze af tussen de zomer van de 14 jarige Eva, bepalende gebeurtenissen uit de jaren daarvoor en de weg van Brussel naar en door Bovenmeer in het heden wwarin hoofdpersoon Eva terug keert in het dorp waar ze opgroeide.

Lize Spit bouwt zo een verhaal op waarin elke gebeurtenis zijn waarde heeft en later in meer of mindere mate extra waarde krijgt. Ze werpt een aantal vragen op, sommige kun je zelf wel een beetje invullen, andere niet. In de laatste 150 paginas komen de antwoorden, al het wie, wat & waarom wordt beantwoord in een ijzingwekkende en donkere finale.

Ik vond de toon in de eerste pak hem beet 300 paginas ondanks het naderend onheil en verdere ellende in zekere zin toch licht en soms zelfs grappig. Daarna wordt de toon zwaarder en zwaarder.

Het boek deprimeert, schokt en ontroerd in die ijzingwekkende finale waarin alle ellende samenkomt. Met Eva’s eenzaamheid ondanks de mensen om haar heen, verraad en verstoting, een traumatische ervaring, een zusje met een compulsieve stoornis en incapabele ouders die hun handen vol hebben aan zichzelf en aan hun zucht naar drank.
Er is een tragische dood van een jong gestorven dorpsgenoot, de verder ontsporende Pim & Laurens, de lamgeslagen ouders… Nadat ik het boek uit had heb ik een kwartiertje voor me uit zitten staren om het slotoffensief in het bijzonder en het verhaal in het algemeen te laten bezinken.

Zeer bijzonder boek, zeer bijzonder verhaal. Geen hype maar een meesterwerk.

Geplaatst in Boeken, Muziek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Dirk Kuijt weet zulke dingen, Elia wist dat niet

Waar zouden we zijn zonder Dirk Kuijt?

Toen Elia na de 3-0 weer met de scheenbeschermer in zijn mond begon te rennen, had Dirk Kuyt genoeg gezien. De aanvoerder riep de aanvaller tot de orde, zo vertelde oud-voetballer Arnold Bruggink bij FOX Sports na het zien van de beelden.

Eljero Elia was blij met de waarschuwing van Dirk Kuyt dat hij zijn scheenbeschermer beter niet in zijn mond kon stoppen.

“Waarom ik de scheenbeschermer in mijn mond stopte? Ja, dat weet ik niet”, vertelde Elia de NOS.

Rest mij nog Bill Vlinder, Fokke Mol en Peer geluk te wensen met de zege. En geen rare dingen in de bek stoppen he!

Geplaatst in Voetbal | 3 reacties

NEW!!! Mike Krol-The World’s Gonna End

Mike Krol dacht dus na mijn twittervraag “Hey, dat is eigenlijk best een goed idee, laat ik gelijk maar een nieuwe song maken”. Hier is ie al:


Destruction Unit + Bonne Aparte / © Peer, 2016

Geplaatst in Live in Vera (Concerten), Muziek | Tags: | 1 reactie

Mike Krol News over Vera en Nieuwe Krolmuziek

Dat ie d’r zelf ook zin in heeft en dat ie bezig is met nieuwe nummers. Zei die toen ik hem vroeg.
mikeGaan we ondertussen nog even een blokkie om in zijn Red Minivan.

 

Geplaatst in Live in Vera (Concerten), Muziek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

LIVE IN VERA: UNSANE (23-06-16)

Eigenlijk zou ik donderdag 23 juni naar Parquet Courts in Amsterdam. Maar mijn animo om naar Amsterdam te vliegen (ja, dat kan ik) voor een uurtje concert (want veel langer spelen veel bands tegenwoordig niet) was bij nader inzien niet zo groot meer toen ik las dat UNSANE diezelfde avond in Vera zou spelen. Toen bleek Parquet Courts later dit jaar ook nog in Vera te spelen en was het probleem helemaal opgelost. Bovendien zou Parquet Courts in Amsterdam aanvankelijk ook niet door gaan, Parquet Courts wilde zelf ook liever naar UNSANE in Vera. Pas na veel gesteggel en gezeur werd het de Parquet Courts duidelijk dat ze dat niet konden maken en dus hebben ze toen uiteindelijk toch maar in Amsterdam gespeeld.

unsane_sofy_major_2016_tour_posterMaar goed, ik was dus naar UNSANE. Live één van de te gekste bands die ik ken. Muziek die in je bloed gaat zitten en door je lichaam gaat stromen, je een adrenaline kick en lichte moord-neigingen geeft. Dus heeft die fotograaf die pal voor me ging staan weer mazzel gehad dat ik hem slechts een tikje tegen zijn elleboog gaf op het moment dat hij af wilde drukken.  De boodschap was duidelijk, oprottuh joh, met je grappen. En dat was wat onze huisfotograaf deed.

Openend met SICK (in my head). En spelend volgens het vertrouwde UNSANE concept. Ik citeer dan ook gemakzuchtig uit twee vorige bijdragen op dit blog over UNSANE (waaruit mij bleek dat het alweer 5 jaar geleden was dat UNSANE in Vera stond, hoog tijd dus) :
 De maniakale schreeuwzang van Chris Spencer, de donderslagdrum van Vinnie Signorelli en de vette bass van Dave Curran. Grotestads- waanzin, bloed & verdoemenis die op de UNSANE hoezen altijd zeer subtiel tot uiting wordt gebracht. Intens, luid en hard… om Unsane (gister) in Vera in drie woorden te omschrijven. Het zweet stroomde tegen het einde van het concert bij de achterstevoren op zijn hoofd geplaatste pet van screamin’ at the top of my lungs zanger Chris Spencer naar beneden. Drummer Vinnie Signorelli zat een dik uur te rammen en schreeuwde even zo lang alles van zich af, ook als er geen zang was zat Signorelli luidkeels te schreeuwen, verward om zich heen blikkend als een gevaarlijke gekooide gek die zich afvraagt waarom hij niet los rond mag lopen.


Signorelli, de voormalig seriemoordenaar die sinds hij bij UNSANE zijn moordneigingen van zich af ramt geheel ongevaarlijk is geworden en in vrijheid gesteld is. Maar o wee als UNSANE een tijdje niet tourt… Hij beukte er weer met hart en ziel op los.

Voordat UNSANE het podium betrad was er nog een ander Power Trio. Sofy Major uit Frankrijk. Deed mij wel een beetje aan the Melvins denken. Ook goed dus. Beukten en ragden er ook lustig op los. Een avond vol uitstekende noise in een bloederig heet Vera.
Je vraagt je af hoeveel petjes Chris Spencer mee heeft op tour. 

Geplaatst in Live in Vera (Concerten), Muziek | Tags: , , | Een reactie plaatsen