We gaan Europa in: Amsterdam & Londen part 1: Ajax-Sion en Crystal Palace-Manchester City

In Engeland is het altijd mooi weer, tenminste als ik er heen ga wel. Dus ik dacht, zoek de zon op, leuk potje voetbal erbij, wat een feest. Bleek Ajax de dag voor vertrek ook nog thuis te spelen. Het kon niet op.
Dus eerst maar naar de Arena getogen. Hotel nabij Schiphol, want de dag erop vroeg de lucht in, maar ik had sowieso wel een nachtje Hoofddorp gedaan aangezien Ajax thuis speelde de dag voor vertrek. Aangenaam met nuttig verenigen.
Tegen FC Sion met 4-2 voorsprong op zak. Na 10 tellen was het al bijna 1-0, 20 tellen later daadwerkelijk 1-0. Verdedigend kwetsbaar, en zo stond het 9 minuten voor rust ineens 1-2. Niet bepaald de bedoeling.
Kwam ook omdat de 2-1 afgekeurd werd. Buitenspel. So what? Hoef je toch geen Ajax goal voor af te keuren? Wat een onzin. Helemaal niet nodig.

Mister 1-0 bleek ook inzetbaar als Mister 2-2 en Tolu Arokadare veegde vlak voor rust de 3-2 nog binnen. Eerste kwartier na rust was het helemaal feest, bal op de lat na een geweldige aanval (alweer Arokodare) en nog drie doelpunten waarvan er alweer eentje wegens miniem buitenspel afgekeurd werd. 5-2 dus. Bij Sion liep nog ene Botelli rond, die schoot nog de 5-3 binnen kort voor tijd, waarmee hij een hattrick scoorde en waarschijnlijk direct gestopt is want mooier dan dit wordt het nooit meer voor Botelli.
Daarna naar Station Bijlmer Arena, daar in een overvolle bloedhete trein naar Schiphol en door naar Hoofddorp. Hotel mooi dichtbij het station, fijne douche ook, kon ik na de saunatrein wel gebruiken. Daarna potje slapen, want om 6 uur weer uit de veren.

Dagje eerder al weg heeft meerdere voordelen, je hebt niet de NS stress van storingen of aanrijdingen die vertraging opleveren en je hoeft maar 4 minuten met de trein naar Schiphol.
Stressen werd het echter volop deze vrijdag. Vlucht stond gepland voor 8.45, ik was 6.45 op Schiphol. Keek op het bord met departures en trok bleek weg, had het zweet spontaan overal staan waar zweet maar kan staan, scheet 7 kleuren stront, schrok me een ongeluk en kreeg acht hartverzakkingen.
8.45 Luton Airport CANCELLED
WATDEFOK? HOEZO GECANCELLED? WAT NOU GECANCELLED? WAAROM? HOEZO? WATTAN? En meer van zulks. Ontzetting en verbazing, bijvoorbeeld.

Maar eens gevraagd hoezo (weersomstandigheden) en wat nu (lang verhaal kort, ik mocht met British Airways, Easy Jet zou het vergoeden omdat ik de komende 24 uur niet met een andere EJ vlucht mee kon). Gedoe allemaal (en een uur) later was het geregeld. Wel pas om 16.40, alle vliegtuigen waren in no time vol. Mooi klot’n allemaal.

But you ain’t seen nothing yet op gebied van mooi klot’n allemaal. Want wat zag ik ongeveer een uur voor vertrek? Mijn vlucht had twee uur vertraging, dat betekende een streep door Crystal Palace-Manchester City. Maar zo makkelijk geef ik niet op, wederom lang verhaal kort, ik kon met een andere vlucht mee als daar “no show” was. Ofwel mensen die niet op kwamen dagen. En die waren er (niet op komen dagen dus). Zou ik rond 16.00 in Londen zijn, mooi op tijd, wat een opluchting. (You bet, want ik zat eerst nog een kwartier in spanning of ik mee kon). Wat denk je, ook dit vliegtuig weer vertraging waardoor ik pas 17.15 landde. Moest ik nog 1 uur en 45 minuten met trein en metro naar Selhurst Park nadat ik eerst nog van Heathrow moest zien te komen.
Uiteindelijk een dik half uur voor tijd bij het stadion, moest ik mijn rugzak nog inleveren en twintig minuten voor kick off zat ik te plek. Mooi op tijd. Al geef ik de voorkeur aan wat meer tijd vooraf. Bijvoorbeeld, zoals gepland, om 9.00 in London aankomen, tas dumpen en London in en rond 18.30 bij het stadion arriveren. Maar goed, ik was op tijd, dus best genoeg allemaal.
Zie hier, daar ben ik al in het stadion. Lange zijde ter hoogte van de zestien met zicht op de tribune waar de fanatieke aanhang staat. Oud stadion (op 2 dagen na 102 jaar geleden geopend), weinig beenruimte, paal in je zicht, raar ding wat aan het dak hangt waar men met een trapje (zie geheel linksmidden op de foto hieronder) op kan komen en waarvan ik geen idee heb wat men daar uitspookt. Nou ja, een idee is dat er wellicht camera’s staan ofzo. Kortom, prachtig oud stadion, ontworpen door Archibald Leitch (die meer mooie stadions, ook Craven Cottage bijvoorbeeld, ontworpen heeft. Een icoon op het gebied van stadions ontwerpen).

 

Ik dacht even dat er Feyenoorders het veld opgesneakt waren, maar dat bleek niet het geval, dit hoorde er gewoon bij. Allemaal glad all over en zingen maar.

Maar goed, u ziet, ik was niet de enige. 26.309 plaatsen en die waren allemaal bezet in dit mooie oldskool stadion in Zuid Londen. Vette sfeer ook, eerste thuiswedstrijd, mooie tegenstander (Manchester City dus), de Crystal Palace fans hadden er zin in en ik ook.
Palace begon furieus en Pino (oleee ole ole oleee Pino Pino) mocht een paar corners nemen en wat op doel schieten:

Crystal Palace scoorde echter niet en bij de tegenstander loopt Erling Haaland.
16′ minuut 0-1, knappe kopgoal van de tot dan toe vrij onzichtbare Viking. Dat was ook niet de eerste kans voor City, het ging het eerste kwartier over en weer, maar de meeste en beste kansen waren voor City.
Kansen, maar verder geen goals in de eerste helft, Haaland en kornuiten aan de thee met een 0-1 voorsprong.
Na rust was het in 5 minuten drie keer raak. Eerst soleerde Cherki in de 54′ minuut naar de 0-2, twee minuten later trapte Pino een vrije trap via de paal en de rug van Donnarumma binnen voor de 1-2, tot groot enthousiasme van de Palace Brothers. Het feest was van korte duur, want vlak daarna volgde een droge knal van Cherki, 1-3. Daar hadden de Palace Brothers niet van terug. Sterker nog, in de slotfase schoot onzichtbare André aka Erling Haaland er nog maar eentje in, 1-4.
City op 6 uit 2, Palace blijft op 0 staan na 2 duels.

Palace:

 Henderson (GK), Canvot, Richards, Tomiyasu (Disasi, 74), Khalaili (Mingueza, 75), Kamada, Wharton, Mitchell, Pino (Gozo, 68), Nketiah (McNeil, 68), Strand Larsen (Guessand, 63).Subs: Benítez (GK), Muñoz, Hughes, Lerma.
Man City: Donnarumma (GK), Khusanov (Reis, 89), Dias, Gvardiol (Kovačić, 75), O’Reilly (Braithwaite, 89), Anderson (Bouaddi, 82), Guéhi, Foden, Cherki (McAidoo, 82), Semenyo, Haaland.
Subs: Rulli (GK), Aït-Nouri, Echeverri, Lewis.

Op naar het Rushmore Hotel, nagenieten van een te gekke avond die alle stress en ellende van luchthaven weer goed maakte en volledig waard was. Op het station allemaal Palace fans en een paar City fans. Die zowel op het station als in de metro vrolijk de overwinning vierden met liedjes over City. En niemand die er moeilijk over doet. Mooi als het zo kan.

Nog een foto van before the game:

 

We gaan Europa in: Amsterdam & Londen part 2 Barnet-Cheltenham & Spurs-Newcastle

Vrijdag een hoop gedonder op het vliegveld and in a hurry naar Selhurst Park, happy ending, dus primadeluxe. Kijk ik voor het slapen gaan hoe ik de volgende dag ook alweer naar het in Noord Londen gelegen stadion van Barnet moet, blijkt een deel van de reis niet mogelijk wegens een enorme brand. Het gaat kortom niet allemaal van een leien dakje deze trip. Al viel het deze keer mee, was er vrij vlot achter dat ik een aardig eind kon komen en het laatste stukje van 8 minuten met de bus kon en dan op 5 minuten lopen van THE HIVE, home of BARNET FC uit kon stappen. Mooi, kon ik rustig gaan slapen. Want van the Hive naar het stadion van the Spurs ging ook prima lukken, zag ik.
Volgende dag echter een ultra bizarre belevenis.
Het regende. In Engeland. Nog nooit meegemaakt. Ik hoorde van the locals dat zij het wel eens vaker meegemaakt hadden dat het in Engeland regende, niet iets om je gelijk zorgen over te maken dus. Nou, gelukkig maar.
Het stadion van Barnet FC, the Hive genaamd, biedt plek aan dik 6.000 toeschouwers. Maar zoveel waren er niet. Mijn tribune zat goed vol, overkant ook wat publiek. Achter de ene goal was een heuveltje met daarachter een parkeerplaats. Achter de andere goal wel een flinke tribune, daar zaten de fans van opponent Cheltenham Town. Al moesten de meeste op de foto nog arriveren want uiteindelijk waren ze met een redelijke groep.
Barnet stond met 6 uit 2 eerste, Cheltenham had 3 punten. Barnet FC is overigens de club waar Edgar Davids zijn carriére beëindigde, hij is er een tijdje speler trainer geweest. Gemoedelijke boel bij de koploper van League 2. Soort van buurtclub die verdreven is van de plek waar ze oorspronkelijk speelden en waar ze eigenlijk weer naar terug willen, maar de gemeente ligt dwars.
12.30 local time, kick off time!
De tribune waar ik zat was zo goed als vol en daar kwam dan ook alle herrie vandaan. COME ONNN BARNET, wat clubliedjes en andere aanmoedigen en van tijd tot tijd met zijn allen op de houten tribune stampen. Van die dingen dus. Best grappig en leuk allemaal. Net als de wedstrijd. Eerste dikke kans was voor Cheltenham Town, maar de keeper was alert en voorkwam een vlotte achterstand. Barnet deed niet heel erg aan kick & rush, kijk bijvoorbeeld maar eens naar de fraaie 1-0 in de korte samenvatting hieronder. Waarin de Cheltenham kansen voor rust overigens vakkundig buiten de samenvatting zijn gehouden.
Na een vermakelijke eerste helft stond het 1-0 en dat was wel verdiend, al kregen de gasten ook een paar goeie kansen.
Na rust weinig aan de hand voor Barnet FC tot ze op het uur ineens de 1-1 om de oren kregen. En vier minuten later na gestuntel achterin ook nog de 1-2. Het tot dan toe vrij stille uitvak kwam opeens volledig tot leven. Op de thuistribune veranderden de aanmoedigingen in gemopper, daar ging de koppositie. Maar uiteindelijk hielden the Bees er toch nog een punt aan over. Een penalty werd in de 78′ benut, een slotoffensief werd ingezet maar meer dan een punt leverde het the Bees allemaal niet op. Toch een lichtelijk teleurstellend resultaat voor de koploper.
Potje Lower League is ook erg leuk. Geen commercie, dicht op het veld,  er is fanatieke home support (en na de goals ook van de away fans), het was een leuk potje en na drie wedstrijden stond de teller al op 17 goals. Dat kon minder.

Bij het stadion vandaan lopend loop je langs een weiland, door een poort en daar stond de bus naar Edgware Station al klaar. Hop on the bus en op naar Tottenham Hotspur Stadium. Van Noord West Londen naar Noord Oost Londen, 13 mile, anderhalf uur met de metro.
Met wat Spurs fans opgelopen naar het stadion, kwam ook de ongelukkige CL halve finale van 2019 weer ter sprake. Maar daar hebben we het nu verder maar niet over.
Want daar doemde het kolossale stadion al op. Midden in de buurt een enorm hoog en groot stadion, kunnen 62,850 toeschouwers in. Staat bekend als één van de modernste stadions van Europa. Indrukwekkend ook, zowel van buiten als van binnen. Van buiten niet persé heel mooi, maar wel vooral enorm. Van binnen wel mooi. Ik kan niet alleen oude bakken waarderen, ook zo’n gigantisch en nieuw stadion vind ik mooi. Al was Selhurst Park wel het mooiste van de vier op deze trip.
Ik zat vrij hoog, achter de goal (waar beide doelpunten vielen en waar voor rust Spurs de meeste kansen kreeg).
Spurs is vorig seizoen ternauwernood aan degradatie ontsnapt, dus is er flink geïnvesteerd. 300 miljoen en dan de eerste wedstrijd bij kleine Londense broer Brentford met 3-0 op de kloten krijgen. Kortom, er stond wel wat druk op deze eerste thuiswedstrijd in de Premier League. Spurs kreeg ook wel wat kansen en met wat mazzel waren ze ook gewoon op voorsprong gekomen. Was de druk wat van de ketel geweest en waren ze wellicht verder uitgelopen. Maar zo gaat het niet als de druk er vol op zit. Dan benut Newcastle zijn eerste goeie kans en staat het na iets meer dan een uur 0-1. En tien minuten later 0-2. En is het over met de goede bedoelingen van Tottenham Hotspur en lukt er niet veel meer. Kudus valt nog in en maakt zijn come back na lang blessureleed, maar die mist nog ritme.
En zo loopt het stadion in de laatste tien minuten al aardig leeg. De Spurs fans verlaten gedesillusioneerd het stadion en nog geen vijf minuten na afloop is het Stadion, op het uitvak (linksonder op de foto) na, bijna leeg. In de eerste helft is de sfeer goed, hoop noise, maar na de Newcastle goals komt de sfeer voornamelijk uit het uitvak waar ik van bovenaf op neer kijk. Beetje leedvermaak en vooral blijdschap want Newcastle won vorig seizoen maar drie uitwedstrijden.

Tien minuten na afloop:
Na afloop nog wat door het stadion en daarna rondom het stadion gedwaald. Daar was het nog vrij druk met Spurs fans die hun frustratie weg dronken of aten. De clubshop bleek geheel in style met het stadion ook al mega te zijn, daar mijn vaste souvenir, een magneet, gekocht.
Al dwalend nog wat murals gespot.Na afloop nog even blijven was niet alleen leuk maar ook nuttig, anders moet je met zijn 60.000en in één trein. Nu was het inmiddels redelijk rustig en goed te doen. Dag later weer weg, terugvlucht verliep zonder enig gedonder, nou ja lichte vertraging, maar dat was maar een half uurtje. In Amsterdam bleek de trein naar Leeuwarden (wilde ’s Avonds nog naar Cambuur) gecancelled. En die naar Groningen ook. The torture never stops. Bleek ook weer mee te vallen, half uur later gingen ze alweer. Over Cambuur-Twente kan ik kort zijn. Heel kort. KANSLOOS.

De wolken waar ik de volgende dag doorheen vloog

 

We gaan Europa in! Ajax, Birmingham City en Wolves

Laatste week van de vakantie nog een paar leuke wedstrijden in (twee, de Johan Cruijff Arena is bekend gebied) nieuwe stadions. Op donderdag de voorronde Conference League return van Ajax tegen Vojvodina, dag later naar Birmingham vliegen voor Birmingham City’s friendly tegen Barcelona en op zaterdag naar Molineux voor Wolverhampton Wanderers vs Racing Santander.
Als je dan toch op vrijdag vanaf Schiphol gaat vliegen is het natuurlijk logisch om dan op donderdag vast naar Amsterdam te gaan als Ajax speelt. Hoef je de volgende dag niet zo lang meer te reizen en kun je ook mooi naar Ajax. Zo gezegd en gedaan dus. Hotel in Hoofddorp, spul dumpen, douchen en naar Ajax-FK Vojvodina. Spannend was het na de 4-1 in de heenwedstrijd niet meer, maar het was wel een mooie gelegenheid om het nieuwe Ajax te zien. Wat dan weer allesbehalve nieuw bleek te zijn. Enige nieuweling in de basis was Daley Blind en da’s bij Ajax ook nauwelijks meer een nieuweling te noemen.Wel nieuw, tenminste mij niet opgevallen toen ik in februari voor het laatst bij de Johan Cruijff Arena was, de mooie schilderingen op weg naar de tribune waar ik zat. Niet alleen Ajax helden maar ook andere Amsterdamse helden (waar ik dan weer minder mee heb). Maar ook genoeg Ajax helden. Erg mooi.
Ajax mocht dan met 10 spelers van vorig seizoen beginnen, ze speelden wel een heel stuk beter. Nu is FK Vojvodina ook niet bepaald Europese top, maar er werden toch flink wat kansen bij elkaar gespeeld. Na een stroeve start trouwens, want de eerste tien minuten waren weer net zo sterk als delen van de waardeloze seizoenen hiervoor. Maar goed, daarna kwamen ze dan toch los, alleen misten ze alle kansen. Zul je net zien, komt Vojvodina voor de goal en ja hoor, 0-1. Uit een hoekschop natuurlijk. “Heb ik weer” grommend was het al vlot weer 1-1, mister 1-0 bleek ook inzetbaar als mister 1-1. Had eigenlijk al 3 of 4-1 moeten staan bij rust, maar goed, 1-1 is beter dan 0-1, maar da’s logisch.
Na rust gingen ze er wat vlotter in, met name Oscar Gloukh was goed op schot, die schoot er drie binnen, hop 4-1. De nieuwe Braziliaan had de 5-1 nog moeten maken, maar die had kort voor tijd de dozen nog om zijn schoenen en miste jammerlijk. Hopelijk geen voorbode want dit was wel erg stuntelig. Hoe dan ook, de sfeer was vrolijk en dat was alweer even geleden dat ik dat nog meemaakte bij Ajax. Daarna op een overvol station Bijlmer Arena de trein naar Hoofddorp kunnen pakken en terug naar het hotel gewandeld. Geslaagde avond, prima vermaakt.

Volgende dag om 14.40 vliegen, dus no need to hurry. Ging allemaal soepel, in Birmingham in drie kwartier met de bus van Airport naar Stadion. Dat stond namelijk vlakbij mijn hotel en ik was benieuwder naar het stadion dan naar mijn hotel. Dus eerst naar het stadion, halte waar ik uitstapte heette Saint Andrew’s Stadium dus ik stond ook direct oog in oog met het stadion van Birmingham City FC.Op deze foto zie je het niet, maar er was al aardig wat volk op de been drie uur voor de wedstrijd.
Op deze foto zie je dat dan weer wel:
De wedstrijd leefde enorm in Birmingham, het was dan ook uitverkocht en er werd flink uitgepakt. Een speciaal dik programmaboek, allerlei activiteiten rond het stadion, The Blues van Birmingham hadden er zin in. Anyway, rondje stadion voltooid stond ik opeens voor mijn hotel. Dat stond niet alleen in de buurt van het stadion, het stond er zo’n beetje naast.

Rondom het stadion uiteraard weer de nodige murals, zoals deze met Real speler Jude Bellingham die zijn carriére bij Birmingham City begon en Trevor Francis, die later nog met Nottingham Forest in 79 en 80 de Europa Cup 1 won. Bellingham was overigens ook in het stadion en werd door de talrijke Barca fans hartstochtelijk uitgefloten als hij met zijn gezicht op de grote schermen in het stadion kwam.
Toen eerst maar eens bij Royale Sjors kijken, mijn hotel bleek boven een kroeg te zitten en de hotellobby bevond zich dan ook in de kroeg. Achter de bar om precies te zijn. In de hotellobby zat men zich in te drinken voor de wedstrijd van straks, dus ik bleef lekker in de sfeer tijdens het inchecken.
Even een snelle douche (want als ik in Engeland ben is het altijd warm, ik snap niet dat mensen voor het mooie weer naar het bloedhete Spanje of Frankrijk gaan terwijl het in Engeland gewoon altijd lekker weer is. En ook nooit té heet. Nee, doe mij Engeland maar) om het zweet even af te wassen en fris en fruitig Saint Andrew’s Park te betreden. Nadat ik uiteraard eerst had genoten van de hoogstaande Engelse eetcultuur. Chilli Bowl bleek patat met een Chili gehaktsaus  te zijn. Heerlijk gegeten!

Na nog wat buiten het stadion in de drukte vertoefd te hebben en nog wat foto’s gemaakt te hebben was het wat mij betreft wel tijd om het stadion te betreden.
Barcelona was er ook al.
Uiteraard moesten die klote Spanjaarden weer zo nodig wereldkampioen worden in plaats van gewoon in de groepsfase uitgeschakeld te worden zodat alle sterren aanwezig waren. Adeyemi (nieuw, overgekomen van Dortmund), Sczeszny, Casado en Christensen waren de bekendste namen. Er deed nog een zoon van Kluivert mee en voor de rest vooral jonge talenten. Maar uiteindelijk bleek het qua beleving niks uit te maken. Birmingham had er zin in en dat was te merken.

Mooi plekje, iets voorbij de middenlijn en dicht op het veld. Tien stoelen verderop zaten de wisselspelers van beide clubs. De sfeer zat er gelijk goed in, van een gezapig oefenpotje was dan ook totaal geen sprake. Alles waar ik op gehoopt had zat er in. Vol stadion, veel gezang/prima sfeer, mooie wedstrijd.

De Barca jonkies hadden het best lastig tegen de net naar het tweede niveau in Engeland gepromoveerde Blues. Die kwamen dan ook verdiend op 1-0. Een beetje makkelijk gegeven strafschop leverde echter vrij vlot de 1-1 op. Hard gejuich ook toen, er zaten veel Barcelona fans in het stadion. Ruststand 1-1 en daar mocht Barcelona blij mee zijn.
Na rust moest Birmingham City er even in komen en had Barcelona zowaar de overhand. Ze kwamen na een uur op 1-2 en even leek de energie er wat uit bij BCFC. Maar de tegentreffer leek ze nieuwe energie te geven en acht minuten later stond het alweer gelijk. En weer vijf minuten later bijna 3-2 maar

In de slotfase was Barcelona een paar keer dichtbij de 2-3, die viel niet en omdat er ook nog een trofee op het spel bleek te staan werden er strafschoppen genomen. Daar was Birmingham City dan weer beter in en zo eindigde het na strafschoppen wel in 3-2. Kluivert was al gewisseld, dus die miste geen penalty. Zo eindigde een geweldige avond, mes que un friendly!

Blues: James Beadle, Bright Osayi-Samuel (Ethan Laird, 77), Phil Neumann (Dael Fry, 77), Christoph Klarer (Jack Robinson, 78), Alex Cochrane (Lee Buchanan, 78), Tomoki Iwata (Luis Vazquez, 78), Jhon Solis (Menzi Mazwi, 78), Carlos Vicente (Patrick Roberts, 78), Kanya Fujimoto (Cobi Maddox, 78), Jay Stansfield (Scott Wright, 59), August Priske (Briar Bateman, 78).

Subs not used: Ryan Allsop, Brad Mayo, Billy Burrell.

FC Barcelona: Wojciech Szczesny (Áron Yaakobishvili, 62), Xavi Espart (Jordi Pesquer, 62), Andres Christensen (Héctor Fort 62),, Gerard Martín (Alvaro Cortes, ht), Jofre Torrents (Oscar Gistau, 62), Ebrima Tunkara (Ibrahim Diarra, ht), Marc Bernal (Brian Fariñas 62),, Marc Casado (Brian Goren, 62), Karim Adeyemi (Roony Bardghji, ht), Shane Kluivert (Alex Gonzalez, ht), Hamza Abdelkarim (Guillermo Fernandez, 62).

Subs not used: Iker Rodriguez, Alejandro Balde, Ronald Araujo, Antonio Fernandez, Tomas Marques, Raphinha, Fermin Lopez.

 

Goals: Priske (31′), Solis (68′)-Goals: Abdelkarim (42′, 60′)

Attendance: 28,366

 

Na afloop uit puur enthousiasme nog een sjaal gekocht, de winter komt er weer aan en het is niet overal altijd zulk lekker weer als in Engeland.

Dag later naar Wolverhampton. Met de trein ongeveer 20 minuten, dus prima te doen.
Het 150 jaar bestaande Wolverhampton Wanderers speelde ook tegen een Spaanse club, the Wolves zijn vers uit de Premier League gedegradeerd, opponent Racing Santander is dan weer gepromoveerd, naar de Primera Division. Op naar Molineux for part deux van de Engelse trip.
Dat was in eerste instantie niet de bedoeling, eigenlijk stond Walsall-Notts County op het programma, maar later zag ik dat ik ook naar Molineux kon, een legendarisch stadion dus viel de keus daarop. Walsall-Notts County eindigde overigens gelukkig niet in 5-4 maar in 0-0. Goed voor de FOMO.Eerst nog even in Wolverhampton gesightseed, in the Art Gallery was een expositie van Andy Warhol en nog wat andere kunst, daarna rondje door het centrum gemaakt. Wolverhampton bleek vrij compact. Binnen tien minuten loop je van het station naar het centrum en daarvandaan is het ook een korte wandeling naar het stadion. Tunneltje (met Wolves hoogtepunten op de muur) door en daar is Molineux al, het stadion van Wolverhampton Wanderers. The Wolves spelen er al sinds 1889.Capaciteit 30.000 maar die waren er lang niet. De bovenste ring was leeg, de onderste ring ook niet helemaal vol. Dat was wel jammer, een vol stadion blijft leuker, zie gister. Maar een blokje rond het stadion blijft altijd mooi. Lekker weertje ook weer in Wolverhampton, dus aangenaam vertoeven in en om Molineux. Sterker nog, in de volle zon was het best wel warm.

Na een hapje en een drankje maar eens het stadion in, achter de goal de Spanjaarden die ik eerder al door de stad zag lopen, man of 80, zitten in het zwarte stuk achter de goal.
Op Schiphol werd mij bij de douane gevraagd wat ik ging doen in Engeland, “naar het voetbal”. Of ik naar NAC ging? Rare vraag dacht ik, zal wel een NAC fan zijn ofzo.
Later zag ik echter allemaal NAC fans, bleken bij navraag op weg naar een oefenpotje bij Manchester in de buurt, tegen Bolton Wanderers, gingen ze met 900 man heen. Ook best netjes. Al was dat nog niks want vorig seizoen waren ze met 1200 man naar Engeland afgereisd voor een oefenwedstrijd. Maar ja, degradatie he, dan gaan er wat minder mensen mee, aldus de NAC fan.

Toen de zon even niet in mijn gezicht (gelukkig zit de pet in mijn standaard stadionuitrusting) scheen en ik een fraai plaatje kon schieten van de overkant.

De wedstrijd had in tegenstelling tot gister wel een oefenpotje vibe. Publiek zat lekker in het zonnetje, maakten zich niet al te druk, alleen bij opkomst en begin van de wedstrijd wat gezang en daarna kwam het meeste kabaal van de Spaanse uitfans. Santander was in de beginfase ook de iets betere maar kwam niet tot grote kansen. The Wolves wel en die scoorden ook. Een Spanjaard nota bene, Fer Lopez zette Wolves na 18 minuten op 1-0. In de laatste twintig minuten van de wedstrijd liep Wolves door twee vlot na elkaar gescoorde treffers uit naar 3-0 en dat leidde wel tot enig enthousiasme en gezang. Ook wel leuk om wat namen te zien spelen die ik afgelopen seizoen wekelijks op Match of the Day heb gezien.

Wat wel minder was (letterlijk) was de beenruimte. Schijnbaar zijn the Wolves fans voornamelijk 1,60 meter want ik kon mijn lange poten maar kwalijk kwijt. Maar goed, verder niks te klagen. Molineux is een erg mooi stadion, heeft een legendarische status, mooie afsluiter van deze trip.

Wolves | Bentley, Trippier, Mosquera, Toti (Olagunju 86), H Bueno, Andre, Munetsi, R Gomes, Lopez (Doyle 68), Mane (Tchatchoua 77), Armstrong (Chirewa 68).

Santander | Eriksson, Mantilla (Mesonero 85), Manu, Sainz-Maza, Canales (Bascuana 85), Arana (Vicente 60), Martin, Gonzalez (Solorzano 85), Camara (Laso 77), Casellanos, Jimenez.

Doelpunten: 1-0. Minuut 18. Fer López; 2-0. Minuut 79. Hugo Bueno; 3-0. Minuut 83. Mosquera.
Toeschouwers: 10.000

We gaan Europa in: Lechia Gdansk-Pogon Grodzisk Mazowiecki

Vorig jaar op onze vakantie in Finland en Estland liefst 5 wedstrijden in vier verschillende stadions. Dit jaar tijdens de vakantie, een roadtrip door Polen via Magdenburg, Torún, Warszawa, Mikolajki, Gdansk en Szczettin, maar 1 wedstrijd. In de Polsat Plus Arena in Gdansk. Al ga ik in de laatste week van mijn vakantie nog op solotrip naar drie wedstrijden waarvan twee in Engeland.

Maar we beginnen dus in Gdansk. In de Baltic Arena (klinkt beter dan de sponsornaam Arena) speelde Lechia Gdansk tegen Pogon Grodzisk Mazowiecki. Een stadion in de vorm van en met de kleur van een barnsteen, dat gesteente kom je in Gdansk veel tegen. Het stadion werd gebouwd voor het EK 2012 en biedt plaats aan 43.615 toeschouwers. Die zaten er deze zaterdag 25 juli om 15.30 bij lange na niet.
Het stadion is veel te groot voor Lechia, zeker nu ze gedegradeerd zijn. In de Ekstraklasse, de Poolse eredivisie waaruit Lechia vorig seizoen degradeerde zaten er gemiddeld 15.000. Tegen Pogon Grodzisk zaten er 6.759. De tribune waar ik zat was goed gevuld, de tribune achter de goal waar de Lechia fanatics stonden ook, maar de andere korte zijde was op 5 uitsupporters na leeg. En aan de overkant was het ook vrij stil, daar zaten een paar plukjes toeschouwers. Altijd jammer, zo’n grotendeels leeg stadion.

Lechia speelt vrijwel altijd op het hoogste niveau, drie jaar terug zelfs nog Europees, maar degradeerde vorig seizoen naar het tweede Poolse niveau. Pogon Grodzisk Mazowiecki leek een ideale tegenstander om het seizoen mee te openen. Vorig seizoen elfde geëindigd en thuis gemiddeld nog geen 1000 toeschouwers trekkend. Niet echt een grote club dus. Bovendien in het verleden voornamelijk op het derde niveau of lager spelend.

Maar Lechia had het vanaf het begin lastig met de mannen uit Grodzisk, 25 kilometer onder Warschau gelegen.
Het leek aanvankelijk of Pogon zelf ook wat verrast was dat ze de betere ploeg waren, maar de beste kansen waren toch echt voor de gasten. Lechia kwam voor rust twee keer gevaarlijk door via de vleugels, maar de daaruit voortvloeiende kansen leverden niks op. En verder was het pover wat Lechia liet zien.
Aan de andere kant was Pogon vaker kansrijk en waren de kansen ook groter. De 0-1 in de 38’ minuut was dan ook geen verrassing meer.
Na rust bakte het voor rust al niet best spelende Lechia er helemaal niks meer van. Het speelde dramatisch slecht en zag Pogon, zonder heel goed te spelen, door treffers na iets meer dan uur en nog eentje een kwartier later uitlopen naar 0-3. Na de 0-3 verlieten de eerste Lechia aanhangers het stadion al.

Ondanks dat hun club dramatisch speelde bleef de grote groep supporters achter de goal onverminderd achter Lechia staan. Zonder overdrijven bleven ze 90 minuten lang continu zingen. Wel aangemoedigd door iemand met een roeptoeter, die luider was dan de stadionspeaker, dat was dan weer minder want van dat soort zelfpijpers ben ik geen liefhebber. Maar eerlijk is eerlijk, zijn aanmoedigingen hadden effect. Op de rest achter de goal welteverstaan, want Lechia ging er niet beter van spelen.

De rest van de aanhang op de lange zijde zat gelaten toe te kijken hoe hun favoriete club zeer slecht aan het seizoen begon. Kwam misschien ook door het weer, we zaten met de pit in de zon, die ging voor rust soms nog een tijdje schuil achter een wolk, maar na rust was er geen wolk meer te bekennen en was het aardig warm.

Het stadion, ja jammer dat er zoveel lege plekken waren. Maakt de beleving toch wat minder dan een volle bak. Maar verder van binnen een mooi stadion. Mooi dak, de goudgele barnsteenkleur komt overal terug. Verdient meer publiek. Ook van buiten best bijzonder, al blijven old skool stadions toch het mooist. Maar qua vormgeving en kleur verder wel mooi. Vanuit het centrum voor een euro of 6 vlot met een Bolt taxi te bereiken, of met het ov, doe je er wat langer over en kost het een euro of 2. Aan een kaart komen was verder niet zo moeilijk, plek zat. Voor 16 euro ter hoogte van de middenlijn op rij 8, koopje ook nog.
Zo maakte ik mijn Poolse debuut, inmiddels het veertiende land waar ik een wedstrijd zag.

We gaan Europa in: Malaga CF – UD Las Palmas

April vorig jaar naar Sevilla, nu naar Malaga, in de fijne Andalusische lente met een graadje of 20 een mooie stad bezoeken. En uiteraard naar het voetbal, segunda division deze keer. Maar wel in een groot stadion wat bovendien vrijwel vol zat.

Malaga speelde in 2012-13 nog Champions League en werd ongeslagen eerste in een poule met AC Milan, Zenit en Anderlecht. Versloeg daarna in de ko fase Porto en werd een ronde later pas in blessuretijd uitgeschakeld door Borussia Dortmund.
Dat was te danken aan een Qatarese sjeik die veel geld in de club stak. Maar het bleef niet lang feest in La Rosaleda. In 2018 degradeerde Malaga en in 2023 zakte het zelfs af naar het derde niveau. Inmiddels is Malaga weer op het tweede Spaanse niveau actief en speelt het om promotie naar de Primera Division.

De wedstrijd tegen Las Palmas was een belangrijke, nummer 5 Las Palmas en nummer 6 Malaga stonden in punten gelijk. De winnaar hield aansluiting bij de eerste twee plekken die directe promotie betekenen, plek 3 tm 6 speelt play offs voor promotie. Het stadion (capaciteit een kleine 30.000) zat dan ook vrijwel vol. Las Palmas is vorig seizoen uit de Primera Division gedegradeerd.

Vanuit het centrum is het een minuut of 20 lopen naar La Rosaleda, het stadion van Malaga. Wij hadden prima weer voor een citytrip, graad of 20, bewolkt en de eerste twee dagen soms een buitje. Kort en niet hevig, maar bij het rondje om het stadion regende het zowaar echt even in plaats van de lichte miezerregen die we de dag daarvoor even hadden.
Ik moest sowieso al pissen als een olifant die net een rivier leeggeslurpt had, dus dat kwam nog slechter uit.
Een supporterscafé met veel geel van Las Palmas bracht uitkomst, voor mijn gevoel minimaal een half uur staan afgieten, maar dat zal in reality wel wat korter geweest zijn.

Leuke is dat ze in Spanje niet zo spastisch doen tegen uitfans. De Malaga en Las Palmas fans hadden vooraf dikke lol, biertje erbij, beetje ouwehoeren. En ook in het stadion zaten redelijk wat gele Las Palmas shirtdragers tussen het thuispubliek. Nada problemos, kon allemaal prima. Best een aardige reis overigens, Las Palmas ligt tenslotte niet bepaald naast de deur van Malaga. En er was behalve een vol uitvak dus ook nog redelijk wat geel in de thuisvakken.

Rondje om het stadion stelde niet zo heel veel voor, kon overdekt wat gezien de bui wel handig was, maar van buiten is het geen heel bijzonder stadion. Van binnen wel. Het ziet er best groot uit voor een stadion wat maar net groter is dan het Abe Lenstra stadion.

Screenshot

Geen Napolitaanse toestanden met enorme rijen of super trage paspoort controle, het was kaart scannen en de tribune op. Laura moest haar dopper wel inleveren, nota bene in de lichtblauw/witte clubkleuren van Malaga. Plastic flesjes konden probleemloos mee naar binnen, maar een dopper werd als levensgevaarlijk beschouwd. Zal ook wel te maken hebben met de uitstraling van Laura die soms over kan komen als een agressieve hooligan, dus vandaar waarschijnlijk. De dopper kon overigens na afloop weer opgehaald worden, dat dan weer wel.
Mooi op tijd binnen zagen we het stadion vollopen, de bui was alweer voorbij, dus wat lette een leuk voetbalavondje? Nououou, de plekken die we hadden. Rij tien bleek een klein stukje te hebben waar je achter een hekje zat en waar je (zeker als je bijna 1,90 m bent) erg weinig beenruimte hebt. Ook als je geen 1,90 bent trouwens. Klein uitgevallen kleuters zullen er misschien lekker zitten.
Zo lijkt het nog wat, maar als je zit kom je met je benen tegen het hek geklemd te zitten.
Ik was eerst (stadion was toch nog niet vol) maar een rij omhoog gaan zitten, zien we later wel weer verder. Kwam allemaal goed. Als we twee stoelen opschoven konden we wel op rij 11 blijven zitten zei de man op wiens plek ik bleek te zitten. Mazzeltje dus. 

Malaga CF denkt qua entreeprijzen dat ze nog steeds Champions League spelen. 80 euro voor mijn basisplaats (ter hoogte van de middenlijn), dat was mij wat te veel voor een potje op het tweede niveau in Spanje, dus zaten we zo’n beetje ter hoogte van de 16 meter voor 40 euro. Ook prima.
Stukje verder was het goedgevulde uitvak, daar zat de sfeer er al goed in. Geen wonder gezien al de cerveza drinkers in geel bij de kroeg.

Het was retroshirt weekend in Spanje, jammer want daardoor speelde Malaga niet in hun lichtblauw/wit gestreepte (mooie) shirt maar in een volledig zwart tenue. Niks mis mee, ik draag zelf ook meestal een zwart tenue, maar dat staat mij beter dan Malaga. Las Palmas speelde wel in het geel, maar in een wat flets shirt in plaats van het felgele shirt wat ze normaal dragen.

De wedstrijd moest even op gang komen, pas in het tweede kwart voor rust kwamen de grote kansen waarbij Malaga CF meer en meer de overhand kreeg. Laura was één keer eerder mee geweest, Napoli-Como eindigde in nulll-nulll, dus die zat in de rust al te vrezen dat er nooit gescoord ging worden als zij mee ging. Gezien de steeds grotere kansen voor rust moest het na de pauze toch wel gebeuren en inderdaad, kwartiertje na rust was het raak. De sfeer was sowieso al prima, de Malaguistas leven fanatiek mee. Maar toen een hoekschop binnen gekopt werd en de 1-0 viel was het helemaal feest. Dik tien minuten later een counter en 2-0. Daarna kansen over weer, Las Palmas raakte de paal nog, maar het bleef bij 2-0. Malaga steeg naar plek 4 met maar 1 punt achterstand op plek 2, de directe promotieplek. Las Palmas zakte naar plek 7.

Na afloop was het stadion heel snel leeg, de Malaguistas hadden zin in tapas denk ik. Uiteraard waren wij zo’n beetje de laatsten die het stadion verlieten. De senorita met Laura’s dopper stond al klaar om na ons vertrek het hek op slot te doen.
Het was weer een groot feest, Malaga is zowel qua stad als club een dikke aanrader.

We Gaan Europa In: Triple England Part 1 Manchester City-Real Madrid (CL)

Drie Europa Cup wedstrijden in Engeland op rij waarvan twee Champions League knock out returns met onder andere the topper van de kwartfinale tussen Manchester City en Real Madrid en een bezoek aan Anfield Road voor Liverpool-Galatasaray. En dan dat tripje afsluiten met een bezoek aan Villa Park voor Aston Villa-LOSC Lille. Kortom, de vetste buitenlandse trip tot nu toe.

Dag 1 Groningen-Hoofddorp
Niet echt een aansprekend affiche, maar wel handig. Namelijk dinsdagochtend op de dag van vertrek op 2,5 kilometer van Schiphol wakker worden en na een normale nacht slapen stressvrij naar het vliegveld door al op maandag in een hotel te slapen. Ging direct weer mis. Aangekomen op Grunn Central Station bleek mijn trein naar Hoofddorp niet te gaan. “In verband met een aanrijding rijdt deze trein niet verder dan Hoogeveen”.
Klaar mee, zowel letterlijk als figuurlijk. Lang verhaal kort, dankzij een reddende engel kwam ik in Zwolle terecht en van daaruit in Hoofddorp per trein.

Dag 2 MANCHESTER-REAL MADRID
Dat ging dan wel weer soepel. Boarden-vliegen-landen-spul bij hotel dumpen en om 13.30 Manchester in. Blok door de stad en die begon met de mural van Ian Curtis van Joy Division. Vlakbij het station, in het centrum. Prima manier om te starten.
Daarna tot een uur of 5 door het centrum van Manchester gedwaald, mural hier, straatje daar. Diep onder de indruk ben ik niet van Manchester geraakt. Leuk qua sfeer, maar niet heel mooi. Al heb ik ook niet heel veel meer dan het centrum gezien.
Daarna de metrolink (een tram) naar the Etihad genomen. Beetje op tijd bij het stadion zijn is nooit verkeerd. Eerst een blok om het stadion, wat foto’s maken en dan naar binnen.
Ik had een georganiseerde reis geboekt, anders is het zo goed als onmogelijk om deze wedstrijden te zien of je moet allerlei lidmaatschappen hebben of connecties. Heb ik niet. Vlucht/3 nachten hotel/3 voetbalkaartjes. Kreeg ik later een mail, kon bij Man City en Liverpool nog voor wat tientjes extra opschalen naar betere plekken in het stadion op luxe stoelen en toegang tot een lounge, een programma boek annex magazine over de wedstrijd. Lamaardoendan!
Dus zat ik na het rondje om het stadion in de 93.20 lounge. Genoemd naar de minuut waarin Sergio Agüero ooit een kampioensgoal voor City scoorde.Hapje, drankje, praatje en dan maar eens kijken waar ik zat tijdens de wedstrijd. Voorwaar een aardig affiche. Alleen jammer dat City uit met 3-0 verloren had, maar in voetbal is niks onmogelijk.
En ach, het zou sowieso wel een geweldige belevenis worden. Dit ging mijn zicht worden. Kon minder.  Hele rijen cameraploegen en verslaggevers aan de rand van het veld die voor de camera’s hun voorbeschouwing afdraaiden, de spelers zaten nog in de kleedkamer.
Beetje over de tribune dwalend, nog wat foto’s maken, oftewel de gebruikelijke warming up.
Ondertussen kwamen de spelers ook tevoorschijn voor hun warming up. Haaland, Vinicius, Mbappé, Bernardo Silva, noem ze maar op. Het stadion was nog redelijk leeg, dus even wat verder naar het midden en naar voren gelopen op de tribune om het allemaal optimaal te kunnen zien.

En toen was het 10 voor acht. BLUE MOOOOONNNN…

En dan, hop met de beentjes en doen waar we voor komen. Ik had al drie uur lang elke spectaculaire come back van Manchester City ooit voorbij horen in het kader van moed inpraten en dan het wonder voltooien. En verdomd, City begon sterk. Binnen 5 minuten drie goeie kansen. Moet je ze wel maken, maar daar was nog genoeg tijd voor. Hoopvolle start. Al hadden ze ook binnen de minuut 0-1 achter kunnen komen na een slippertje achterin, maar de man die in Madrid een hattrick scoorde schrok van de grote mogelijkheid die hij zomaar kreeg.

 

Maar daarna was het City wat op jacht ging. En na 19 minuten het deksel op de neus kreeg. Net als in Madrid counterde Real zeer scherp, Vinicius knalde tegen de paal en in de rebound redde Bernardo Silva. Ik had er prima zicht op en zag gelijk, dikke handsbal. Arbiter Turpin had er minder goed zicht op en nadat de VAR had gezien dat er geen buitenspel aan vooraf ging voltrok zich het doemscenario voor City. Penalty tegen en rood voor sterspeler en aanvoerder Bernardo Silva.
Vinicius jr miste een week eerder in Madrid een penalty, maar deze schoot ie wel binnen, 0-1.
De sfeer had er niet onder te lijden, en Manchester City bleef ook kansen krijgen. En missen. Real counterde op zijn beurt naar kansen, maar pas in de 41′ minuut was het raak, Haaland scoorde de 1-1.
Na rust was het kans op kans over en weer, City scoorde twee keer maar beide keren was het buitenspel. In de slotfase scoorde Real drie keer, maar alleen de laatste van Vinicius telde, 1-2. Einde CL avontuur voor City, maar niet voor mij. Next stop Liverpool, Anfield Road, naar verwachting het hoogtepunt van de reis.

Screenshot

MANCHESTER CITY: Donnarumma, Nunes (Semenyo 57), Khusanov, Dias (Guéhi 46), Ait-Nouri, Rodri (Nico 74), Bernardo (C >>21 red card >>), Reijnders (Ake 46), Cherki, Doku, Haaland (Marmoush 56)
Subs: Trafford, Stones, Kovacic, Savinho, O’Reilly, Foden, Lewis

REAL MADRID:  Courtois (Lunin 46), Alexander-Arnold (Carvajal 83), Rudiger, Huijsen, F. Garcia, Valverde (C), Thiago (Manuel Angel 74), Tchouameni, Gule (Camavinga 83), Brahim (Mbappe 69), Vinicius
Subs: Alaba,Gonzalo, Carreras, Mastantuono, Aguado, Cestero, Palacios

Attendance: 51,103

Om de 6 minuten een trein, maar ook ongeveer 40.000 mensen die met de trein wilden. Rij van Manchester tot Madrid later (ging nog best vlot, minuut of 25) zat ik in de tram naar Salford Victoria. Vandaar nog 1 halte naar Salford Central waar mijn hotel stond. 
Salford is trouwens de plek waar Joy Division ontstaan is. En Dirty Old Town van the Pogues gaat over Salford. Nou ja, eigenlijk is het een cover, maar dat terzijde. Deel 1 van de  Super trip zat er op. Geweldige avond, mooie sfeer en dat ondanks de vlot vrij uitzichtloze positie, een veld vol supersterren en een mooi stadion. Niet zo fraai gelegen als veel in woonwijk gelegen stadions, maar van binnen wel indrukwekkend en mooi en ook van buiten best aardig. Veel groundhoppers kwijlen alleen van stadions uit 1876 maar ik kan ook wel van nieuwe stadions genieten. Ik vind eigenlijk elk stadion wel mooi.

We Gaan Europa In: Triple Engeland; Part 2 Liverpool-Galatasaray CL

Vier dagen Engeland, drie Europa Cup wedstrijden. Dinsdag was ik in  Manchester, woensdag vertrok ik naar Liverpool waarvan ik op voorhand verwachtte dat het het hoogtepunt van deze trip zou worden.

Om half 12 zat ik in de trein van Manchester naar Liverpool, ritje van een half uur. Ik wilde graag veel tijd uittrekken om Anfield en omgeving te bekijken, dus gelijk nadat ik mijn rugzak in mijn hotel had gedumpt en geluncht had nam ik de bus naar de wijk waar Liverpool speelt. Ritje van 35 minuten, 18 stops en een aardig beeld gevend van hoe Liverpool er buiten het centrum uit ziet. Hier en daar vrij armoedig en verpauperd.

De bus stopte pal voor het stadion, ^ dit was mijn eerste blik op het stadion van Liverpool, Anfield Road. Nog nooit geweest, hoog op de lijst van stadions waar ik graag nog eens een wedstrijd wilde gaan kijken en nu was ik er! Eerste wat ik deed was naar een ander stadion lopen :)
Het was 4,5 uur voor de wedstrijd, tijd zat dus en ik wist dat het oude Everton stadion, Goodison Park, op loopafstand van Anfield Road is. Dus daar eerst even heen.
Onderweg daarnaar toe kwam ik de eerste Liverpool murals al tegen.

 

 

 

 

 

Goodison Park is inmiddels vervangen door het Hill Dickinson Stadion. Op Goodison Park spelen nu de vrouwen van Everton hun wedstrijden. De Everton mannen speelden er vorig seizoen hun laatste wedstrijd. Reden voor mij om als ik weer in Liverpool en omgeving kom dat te plannen in een weekend dat de Everton vrouwen er spelen, wil ook graag eens naar Goodison Park namelijk. De vrouwen spelen zondags, wat de mannen betreft is het overgrote deel op zaterdag, dus dat zal vast wel te combineren zijn. Maar goed, eerst deze trip maar even.
Aan een autoweg en daarachter een woonwijk, Goodison Park! Rondje om het stadion, stond een poort open, dus naar binnen gelopen, maar vlot uit de droom geholpen.
Wat ik kwam doen, vroeg iemand die deel uitmaakte van een groepje op het stadionplein.
Of ik even rond mocht kijken binnen de poorten. Nee dus, alleen om het stadion heen.
Mijn sympathie voor Liverpool FC groeide spontaan ten koste van Everton. Wat heb je er voor last van als ik daar even rond kijk, paar foto’s en off i go. Nou ja, dan niet jong.Prachtig toch, alsof er in de Heldersstraat in Dokkum of de Hortensialaan in Groningen een stadion voor 40.000 toeschouwers tegenover je huis staat. Geweldig! Anfield Road overigens van hetzelfde laken een pak, ook gewoon midden in de wijk.
Mooi, Goodison Park afstrepen, op naar Anfield en omgeving. Muurschilderingen spotten, rondje om het stadion, door de buurten om het stadion wandelen! Via Stanley Park (wat ook gewoon daadwerkelijk een park is en geen stadion) weer terug richting Anfield.

En inderdaad, overal murals. Hele zijkanten van huizenblokken gesierd met eerbetonen aan oude en nieuwe helden, je ademt er voetbal. Geweldige warming up voor wat me ’s Avonds nog te wachten stond. (Als je op de afbeelding klikt zie je de grotere weergave).Daarna  rondje om het stadion heen lopen, waar al volop bedrijvigheid was ondanks dat het 3 uur voor aanvang was. De hele straat, honderden meters lang, sjaal en andere Liverpool parafernalia verkopers. Om het stadion heen ook, de legendarische poort met You’ll never walk Alone, the Kenny Dalglish Stand, the Kop. Alles er op en er aan.

(Als je op de afbeelding klikt zie je ook hier de grotere weergaven).

Ook bij Liverpool had ik hospitality bij kunnen boeken. Betere plek (prioriteit nummer 1, de rest boeide me eigenlijk niet enorm), gratis eten, wedstrijd magazine, een Liverpool legend die de lounge zou bezoeken (weet niet meer wie het ook alweer was, heb hem wel gehoord maar niet gezien. Ik hoopte uiteraard op Jari Litmanen, maar het was iemand wiens naam ik wel eens gehoord had, maar in wie ik niet direct een legende herkende).
Na wat hapjes eten (echte Engelse haute cuisine, not) en wat drinken dan eindelijk de tribune op.
Nog niet iedereen zat al op zijn plek, kortom, ik was mooi op tijd. Wat over de tribune heen dwalen, nog even wat eten en drinken, de warming up bekijken en in de sfeer komen en toen klonk You’ll Never Walk Alone. Gelukkig geen Lee Towers of 35.00 Tukkers (blijf nou gewoon van het lied van een andere club af, malloten!) maar 60.000 scousers. Turken waren er niet, uitfans waren niet welkom.

Uit 1-0 verloren, afgelopen zaterdag chagrijn gekweekt met een 1-1 thuis tegen het zwaar kwakkelende Spurs, er moest vanavond een resultaat geboekt worden. Anfield Road gaf alles waar ik voor gekomen was. Een zeer sterk spelend Liverpool (ik las na afloop “best game of the season”, heb ik dan weer), publiek wat er voor de volle 100% achter stond en een ongeëvenaarde herrie maakte. What more could i wish for? Luckydick as i was.

Genieten met de hoofdletter G, wat zeg ik met de hoofdletter GENIETEN! Wat een feest!
Galatasaray wist ook niet wat ze overkwam en beperkte zich tot tijdrekken en dan eens een snelle blik richting de keeper van Liverpool werpen, want die kregen ze anders niet te zien. Eénrichtingsverkeer. Moet je alleen wel scoren. Na 25 minuten een hoekschop, daar wordt nog wel eens uit gescoord, you know what, effe filmen, wie weet…

Hoppa dus. 1-0. Omdat ze bij Galatasaray nogal veel op de grond hadden gelegen kwam er nog vijf minuten eerste helft bij. Veel mensen gingen alvast naar de lounge om hun gratis pauzedrankje te scoren en misten zo (net als Mo Salah die een vrij belabberde spot kick produceerde) een strafschop in de blessuretijd.
Tweede helft ging het vlot, binnen tien minuten stond het 3-0, er werd nog een afgekeurde goal gemaakt en Salah schoot na een dik uur de 4-0 fraai binnen. Daarna feest en zingen voor de Reds van Liverpool. Voor Noa Lang was het geen feest, viel in bij 1-0, dik kwartier later was het 4-0 en hij haalde zijn duim ook nog flink open aan de boarding.Tsja, aan alles komt een eind. Dus ook aan dit feest. Maar eens kijken hoe ik weer terug in mijn hotel kwam. Waarschijnlijk net zo’n rij als gister bij the Etihad. Ik had al gekeken waar de bushalte was, maar op de weg waar de bus zou moeten rijden liepen duizenden voetbalfans. Daar ging geen bus komen. Even gevraagd, end of the road, daar kon je een pendelbus naar het centrum pakken.
Hoge verwachtingen van Liverpool @ Anfield Road, de verwachtingen werden overtroffen. Sowieso is de sfeer bij een CL avond vaak nog net iets specialer, neus & boter en vallen. Geweldige ervaring!

Samen met een Turkse Gala fan die nog 7,5 uur met een bus terug naar London moest een eindje opgelopen, maar die kon een andere bus nemen, dus daar scheiden onze wegen.

Inderdaad weer een flinke rij, maar ook daar aan de praat geraakt met een jongen die mij vroeg hoe lang ik dacht dat het ongeveer zou duren voor we in een bus zaten. Geen idee, bleek een stief half uurtje te zijn. In de rij praatje gemaakt, hij woonde in Greater Manchester Area maar was Liverpool fan. Zijn ouders wisten niet dat ie naar Liverpool was, zouden ze niet blij mee zijn want hij moest morgen weer vroeg op school zijn, maar hij had het er graag voor over. Geweldige avond! Indeed. Uur later was ik in mijn hotelroom. Dag later had ik wat sightseeing in Liverpool in de planning. Albert Docks, veel Beatles, mooie oude (immense) gebouwen, best een mooie stad, qua centrum en omgeving.
The Beatles statue in front of a aardig optrekje.
Donderdag, dus Aston Villa dag, geen tijd om eeuwig in Liverpool rond te blijven hangen (al was een uurtje of vijf sightseeing ook prima genoeg), dus op naar Lime Street alwaar het station zich bevond waarvandaan mijn trein naar Birmingham New Street Station (aka Grand Central) vertrok.

Teletekst Forever!

Liverpool: Alisson, Van Dijk, Konate, Kerkez, Wirtz (Ngumoha, 88), Szoboszlai, Mac Allister, Salah (Gakpo, 74), Ekitike (Chiesa, 88), Frimpong (Jones, 67), Gravenberch (Nyoni, 88).

Galatasaray: Çakir; Boey Singo (Lang, 46 — Icardi, 80), Bardakci (Elmali, 73), Jakobs; Torreira (Akgün, 60), Grabiel Sara, Lemina; Sallai, Osimhen (Sané, 46), Yilmaz.

  18 mrt 2026 – 20:00  |  Scheidsrechter: P. Raczkowski |Anfield  |  Toeschouwers: 59980

 

We Gaan Europa In: Engeland Triple Part 3 Aston Villa-LOSC Lille (EL)

Vier dagen Engeland, drie Europa Cup wedstrijden. Dinsdag was ik in  Manchester, woensdag vertrok ik naar Liverpool en donderdag was Birmingham de laatste stop voor de Europa League return tussen Aston Villa en LOSC Lille.
Zelfde recept als in Liverpool, spul in hotel dumpen en op naar het Stadion. Op de heenweg in de trein met een hoop Villa en Lille supporters, ging ook prima samen. Dat kan dus ook nog steeds. Zolang de capuchontjes die zichzelf belangrijker vinden dan de club  maar wegblijven. Wat later bij het stadion dan bij mijn bezoek aan Anfield, nu was ik twee uur voor de wedstrijd ter plekke. Eerst nog even wat eten en drinken, dan de warming up in de vorm van het verkennen van de area around Villa Park.
Mooi oud stadion, ook weer nabij een woonwijk. Geen hospitality deze keer, maar wel de beste plekken van deze trip. Mooie plek, rij 11 lange zijde tussen de middenlijn en de 16 meter in. Geen toeristen om me heen maar surrounded by Villa fans. En ik ben uiteraard zelf ook een toerist, maar toch. Wat voetbalbeleving betreft is tussen de home fans uiteraard veel leuker dan naast Nederlanders, achter Japanners en voor Hongaren te zitten. Wat bij City en Liverpool voor een deel het geval was, al zaten daar ook wel Engelse fans rondom mij.

Klik op de foto, zie je de grote weergave.

Uiteraard ook tal van verwijzingen naar Villa’s finest day, de EC1 finale in de Kuip toen ze als outsider Bayern München met 1-0 versloegen.

De Lille fans waren er ook klaar voor, wat vuurwerk mee naar Birmingham, verder geen gedonder, gewoon een relaxed sfeertje vooraf.

Voor de wedstrijd (en daarna ook nog wel) uitgebreid praatje gemaakt met een Villa fan, vertelde dat ie eerst ter hoogte van de middenlijn zat, maar dat dat nu hospitality plekken waren geworden en dat ie zijn eigen oude plek voor 18.000 pond per seizoen terug mocht kopen. Lekker hoe sommige Engelse clubs met hun fans omgaan.
Verder uiteraard nog wat over Ajax (hij was 2 jaar terug nog naar Ajax-Aston Villa geweest), de Premier League, Oranje en voetbal in het algemeen gepraat. Gezelligheid troef dus. Maar we kwamen niet slechts voor de gezelligheid, maar vooral voor de wedstrijd. Uit had Villa al met 0-1 gewonnen en gesteund door een vol stadion wat voor een prima sfeer zorgde moest de klus geklaard worden. Villa hinkte voor rust op twee gedachten en daardoor was het vooral Lille wat de bal had. Eigenlijk was de eerste helft vrij saai qua voetbal, maar de sfeer vergoedde alles. Die is volgens mij altijd wel goed in Engeland.

 

 Na rust was het veel leuker, Villa kwam vlot op 1-0. Daarmee was het pleit wel beslecht, al hielden de Villa fans nog wel een slag om de arm, want Villa was al een tijdje niet bijster goed in vorm. Villa  gooide de schroom van zich af, waarna ook Lille maar vol op de aanval ging spelen. Kansen over een weer, een pegel op de paal en kort voor tijd de 2-0, toen was het wel echt beslist.

“Zo te gek als Liverpool zal het wel niet worden”, dat klopte ook wel, maar toch was het avondje Aston Villa op zijn manier toch ook weer onvergetelijk en geweldig. Zoals elk van de drie avonden. Elk met zijn eigen charme. Hier was het weer mooi om dicht op het veld te zitten, omringd door Villa supporters, wederom een te gekke sfeer. Wat ik al verwachtte bleek ook wel en dat verraste me ook niet, van al mijn buitenlandse voetbaltrips was dit wel de meest geweldige.
Ik had me alweer voorbereid op een enorme rij voor de bus/tram/trein want dat was bij City en Liverpool zo. Hier stond de trein al klaar en kon ik zo instappen, reed direct door naar mijn halte en twintig minuten later was ik alweer in het hotel. Ook wel eens leuk.

Dag later had ik nog alle tijd om Birmingham in te gaan. Black Sabbath brug, een bibliotheek die aan het forum in Groningen deed denken inclusief het uitzicht, een museum met Ozzy expo en ander fraais, blokje door het centrum en op naar Birmingham airport. End of the road en op zaterdag stond ik weer met 100 man bij Oranje Nassau-ASV Dronten, stilletjes terug verlangend naar een Engels stadion, het mooie weer (want als ik naar Engeland ga is het altijd mooi weer, niet dat ik er zo vaak kom, maar toch. Helderblauwe lucht, graadje of 18, ’s Avonds koelt het niet zo ver af als in Groningen nog steeds het geval is. You tref it maar with your nice weather all the time here in England!) en de fijne sfeer.
En het lekkere eten. 

De Adelaarshorst Go Ahead Eagles-NAC

Een kaart krijgen voor een wedstrijd van Go Ahead Eagles is niet makkelijk. Doorlopend uitverkocht en niks in de vrije verkoop, clubcards worden niet meer uit gegeven. Gelukkig bood Ticket Swap uitkomst. Voor een normale prijs een plekje ter hoogte van de middenlijn voor een degradatiekraker tegen NAC. Want het succes en de Europese besognes hebben hun weerslag op Go Ahead Eagles gehad.
Met vrouw en dochters die kant op, eerst even de stad in, daarna ik naar het stadion en zij nog wat winkelen. Prima verdeling wat mij betreft. Van het centrum naar De Adelaarshorst is ongeveer 20 minuten lopen. Zodra je in de buurt van het stadion komt zie je veel Go Ahead Eagles vlaggen uithangen in de buurt. Regenpijpen zijn voorzien van een rood geel gehaakt omhulsel. Best grappig, zoveel betrokkenheid bij de club in de buurt. 
Verder is de vergelijking met het oude Cambuur stadion nooit ver weg. Beide nog ouderwets en Engels aandoend midden in een volkswijk. Helaas is dat bij Cambuur niet meer het geval, maar the Eagles staan nog met beide voeten in de wijk en er zijn ook geen plannen dat te veranderen. Mooie voorbereiding op de trip naar Engeland een paar dagen later.Eerst even een blokje om het stadion, blijkt niet om het hele stadion heen te kunnen. Maar genoeg te zien. Mooie old skool lichtmasten, een supportersplein met een muur waarop oude Eagle helden worden geëerd, en de facade van het stadion.
Half uurtje van te voren naar binnen en waar Eagles qua vlaggen en ander Rood Geel in de buurt van Cambuur wint, daar wint het oude Cambuur stadion van binnen met grote afstand. Over grote afstand gesproken, er zit een aardige brede straat tussen tribune en veld. Daar waar je bij Cambuur dicht op het veld zat (en nog immer zit, minimale afstand van het veld, dichterbij mag niet). Maar het vervelendst is wel dat je op de eerste rijen bij Go Ahead niet helemaal over de reclameborden kan kijken. Krijg je dit.
Maar goed, daar heb je geen last van als ze niet dichtbij die reclameborden spelen.

Maar verder een leuk stadion. Oud en sfeervol. Al helpt ook wel mee dat de Eagles NAC van het veld vegen. Ietwat geflatteerd, want zo briljant spelen de Eagles nou ook weer niet. Wel profiteren ze optimaal van de foutjes die NAC maakt en zijn ze zeer efficiënt qua afronding. Mathis Suray maakt al vlot (12′ minuut) 1-0. NAC heeft daarna meer balbezit maar doet daar niks mee. Waarna Eagles kort voor rust nog twee keer scoort en het met 3-0 gaat rusten. Wedstrijd ook gelijk beslist, want dit NAC gaat deze dag no way nog drie keer scoren. In de rust een apart spel. Er wordt een bed op het veld gezet en daar moeten een paar fans dan van een afstand een bal precies op schieten. Kunnen ze een bed winnen denk ik.
Na rust speelt de wedstrijd zich lange tijd meer op de Eagles helft af, maar NAC weet nog steeds geen gevaar te stichten. Waarna Eagles in het laatste (ruime) kwartier nog drie keer scoort en zowaar met 6-0 wint. Prima sfeer uiteraard, Eagles is niet volledig veilig maar slaat wel een aardig gat met de onderste drie in plaats van dat ze de clubs onder zich dichterbij zien komen.
De wedstrijd krijgt nog een staartje, NAC dient protest in tegen de deelname van Dean James, die zou een Indonesisch paspoort hebben en dan eerst een vergunning aan moeten vragen. Beetje flauw, zeker als je met 6-0 toch vrij duidelijk op je kloten hebt gehad.
maar wie weet wordt de wedstrijd nog eens gespeeld. Kan ik er mooi nog een keer heen.

Screenshot

 

We gaan Europa in: Napoli

Voetbaltrips galore de laatste maanden. Drie (London, Glasgow, Napoli) in de laatste 8 weken. Napoli is (ijs en weder dienende) voorlopig ook even de laatste. Al sluit ik niks uit, blijft leuk, zo’n stedenvoetbaltrip. London & Glasgow in mijn eentje, nu ging mijn geliefde ook mee. Sterker nog, ze ging haar (buitenlandse) stadiondebuut maken. En niet in zomaar een stadion, in het Diego Maradona Stadion!

Klik op de foto’s om te vergroten.

Vrijdagochtend uur of 10 arriverderci arriveerden we in Napoli. Spullen droppen in Hotel Tiempo en de stad in. En wat een stad.
Ruig, vervallen, vies, lawaaiig, druk, chaotisch en Maradona. Overal Maradona. Op vrijdag het oude centrum verkend, waar D10s Diego en SSC Napoli veelvuldig in het straatbeeld terugkomen (zoals overal in Napoli).

Verkeersregels bestaan niet, voor overstekende voetgangers op een zebrapad wachten doet vrijwel niemand (één keer voorgekomen in 4 dagen), scooters racen je overal voorbij, in de nauwste straten, overal scooters. Als je over wil steken moet je gewoon de weg op lopen en hopen dat de automobilist stopt. Blijf je op de stoep staan stopt er niemand voor je en kom je nooit aan de overkant.

In dit soort straatjes rijden scooters en auto’s luid toeterend tussen de voetgangers door

Is Napoli heel mooi? Nou, het oude centrum niet zo. Een Dom, nog wat mooie maar vervallen gebouwen, maar verder vooral de charme van straatjes zoals bovenstaande.
En rotzooi. Ze donderen er alles op straat. Van vieze luiers tot afgedankte kinderwagens tot huisvuil. Bizarre stad kortom.

Op zaterdag was Quartieri Spagnoli het doel. Vroeger een wijk vol prostitutie en criminaliteit, een bezoekje werd destijds zwaar afgeraden. Maar tegenwoordig een toeristische trekpleister waar je het ware Napoli vindt (en wat ook wat schoner en mooier oogt dan het oude centrum waar we vrijdag waren). Quartieri Spagnoli is een raster van hoofdstraten en zijstraten. Eén van die straten leidt naar wat tegenwoordig het bedevaartsoord voor Maradona is, de Via Emanuele de Deo. En daar gingen we natuurlijk heen.
Diego is God in Napoli. Hij is overal. Op elke toonbank zit een Maradona sticker geplakt. Hij komt overal in de stad terug. Groter dan God in het toch behoorlijk gelovige Napoli. Tsja, voetbal is nu eenmaal alles in Napoli. Daar kan geen God tegenop.

De straat naar dit pleintje was echt niet normaal druk, je kon over de koppen lopen, er was nauwelijks doorkomen aan (daarom sloegen we af en gingen we via een rustige parallel lopende straat), en jawel hoor, daar kwam van de omhoog lopende (best lange smoordrukke straat) een scooter luid toeterend door de menigte naar beneden gereden. Knettergek en helemaal des Napoli’s.

Bovenaan de straat bevindt zich het Maradona Museum. De materiaalman kon het destijds goed met Diego vinden en heeft veel shirts en andere Maradona relics gekregen en die heeft de zoon van de materiaalman uitgestald in het officieuze Maradona museum. Ook maar een kijkje genomen.

Daarna nog wat gesightsee’d, beetje door de stad zwalken, even bij de haven met uitzicht op de bergen kijken, van die dingen.

En toen leek het me wel tijd richting Stadion te gaan. En kwamen we terecht in de chaos die Napoli heet. De metro die we zouden nemen en die net nog ging bleek niet meer te gaan. Okay, gaan we naar Garibaldi, het hoofdstation, en pakken we daar de metro wel.

Aankomst 17.00 ipv 16.15, maar goed, nog steeds mooi op tijd toch (aanvang was 18.00u)?
De metro was zoals te verwachten viel afgeladen, maar om vijf uur rolden we de metro uit en was het maar een korte wandeling naar het Diego Maradona Stadion, in Diego Maradona’s tijd nog het San Paolo Stadion geheten.
Hapje eten en richting onze plek. Mooi op tijd, dacht ik.

Maar toen zagen we de rij voor ingang 17. Als we aan het eind van die rij gingen staan zouden we met wat geluk nog net de blessuretijd mee kunnen pikken. Duizenden mensen lang. Daar ging mijn wedstrijd. Tenzij je gebruik maakt van de chaos en ietwat onopvallend in de subtop van de rij aansluit. Niet netjes, maar nood breekt wetten.

Na ongeveer een dik half uur in de rij te hebben gestaan openbaarde zich de oorzaak van de lange rij en de reden dat de rij ook maar niet opschoot. Elke toeschouwer moest zijn paspoort of id laten zien. En die moesten allemaal door één en hetzelfde poortje waar twee meisjes uiterst secuur paspoort en kaartje controleerden. Ja, dat schiet dus voor geen meter op. Terwijl even verderop nog tal van deuren in het hek zaten waar met een beetje meer slimheid ook paspoort/id controleurs konden staan zodat de doorstroom 10 keer sneller zou gaan. Maar op dat idee kwamen ze pas (ook maar 1 extra checkpoint trouwens) toen we bijna aan de beurt waren.
Met het angstzweet op de rug, want we hadden onze paspoort in zakrollers city in onze hotelkamer achtergelaten. A wist ik niet dat je je paspoort moest laten zien en B in alle wedstrijden thuis en uit had ik nog nooit meegemaakt dat je niet binnenkwam als je je paspoort niet kon laten zien. Maar goed, enige coulance met mensen die helendal uit het verre Groningen kwamen om Napoli te zien spelen zou ons vast wel redden.

Nou, mooi niet dus. Smeken wat je wil, geen id, geen toegang. Daar leek ons avondje Napoli-Como na 45 minuten stress of we op tijd binnen zouden komen in rook op te gaan.

“Do you have a picture of your passport?”, Nouououou, als ik mij niet al te zwaar vergiste had ik ooit een keer een foto van mijn paspoort gemaakt voor de trip naar London bij het aanvragen van een ETA visum. Oh Heilige Diego, laat ik die foto in Maradona’s naam niet verwijderd hebben… Godzijdank, de foto stond nog in mijn telefoon en ook Laura had nog een foto van haar paspoort in haar foon staan. Een zucht van hier tot het einde van de nog immer immense rij slakend snel naar binnen, kaartje nogmaals scannen en om 17.51 op stoel 11 en 12 rij 17 in vak DO5 gearriveerd. Het zweet van de stress nog steeds duimendik op de rug. Maar het was gelukt, binnengekomen en nog op tijd ook.
Mooie plek ook nog, want ik had de kaarten niet zelf gekocht maar via Groundhopticket de reis geboekt. Een kadobon gevraagd en gekregen bij mijn jubileum op het werk en die voor deze trip gebruikt. Net voorbij de middenlijn, rij 17, dikke prima!
Snel even de opstellingen gecheckt en toen kon het feest dus ook al vrij vlot beginnen.

Een topper tussen koploper SSC Napoli en nummer vijf Como 1907, nou dat beloofde wat te worden.
Dat viel dus vies tegen. Het leek wel of we terug in de 80’s waren toen alle wedstrijden in de Serie A in 0-0 eindigden en de enige wedstrijd die dat seizoen in 1-0 eindigde de kampioen opleverde.

Zelfs een penalty ging er niet in, Como was beter en kreeg na een minuut of 25 een penalty, maar de Napoli keeper stopt meer penalty’s dan hij doorlaat. Van de laatste tien stopte hij er zes. En deze van Morata was ook niet bepaald goed ingeschoten waardoor Vanja Milinković-Savić met zijn voet redding bracht. Een gejuich wat qua decibels vrijwel elk gejuich wat ik ooit live hoorde deed verbleken. Dat beloofde nog wat als Napoli ook nog een doelpunt ging scoren. Maar dat gebeurde dus niet.
Wat halfbakken schoten die over gingen of kracht misten en ook Como werd niet overdreven gevaarlijk.
De sfeer had er niet heel erg onder te lijden dus genoeg vermaak ondanks de wedstrijd, die bij zo’n trip weliswaar enigszins bijzaak is, maar een doelpuntje of wat en andersoortig spektakel zorgt toch wel voor slagroom en kersen op de taart. Nou ja, ook zonder slagroom en kersen is taart best lekker. Zelfs Laura, die verder vrij weinig (tot niks) met voetbal heeft vermaakte zich prima en vond de tijd eigenlijk veel te snel gaan.

Wat natuurlijk ook niet helpt is dat je in een raar shirt thuis gaat spelen. De hele stad is lichtblauw, ga je thuis tegen Como in één of ander raar shirt spelen in plaats van in je mooie luchtblauwe shirt.
Het bleek een speciaal Halloween shirt te zijn. Tsja, dat zie je van dichtbij misschien, maar op de tribune is het gewoon geen Napoli shirt en kost het je de zege want in je lichtblauwe shirt win je zo’n wedstrijd gewoon met 1-0. Jullie zijn RKC niet met je carnavals halloween shirt.

Bovendien was de wedstrijd op 1 november en Halloween is op 31 oktober. Draai dan gewoon Halloween van Dead Kennedys in de pauze als je graag wat Halloweenigs wil doen. Of om mijn part een kwartier lang GOD-WEEN-SATAN by WEEN.
Anyway, 0-0 was het en bleef het. Zowaar mijn eerste 0-0 in een buitenlandse wedstrijd. Laura vroeg of ze wel weer mee mocht, maar ik vond het meer aan Morata liggen, met zijn slappe penalty.

Het vak met fanatiekelingen dacht schijnbaar dat er nog wel een helft zou komen want die blijven gezellig in hun vak staan zingen toen de wedstrijd al lang en breed voorbij was en alleen nog een paar Friese Groningers in het stadion stonden. Je ziet die ene steward ook denken “Gaan jullie nou nog weg of hoe lijkt het?”Nou okay dan, dan gaan we wel, we werden namelijk daadwerkelijk verzocht het stadion te verlaten. Haast hadden we niet omdat we niet zo nodig weer met 50.000 Napolitanen in de metro hoefden. Dus buiten nog een rondje om het stadion gemaakt en tot mijn niet geringe verbazing blijkt heel Napoli vol te staan en hangen met Maradona maar is er rond het stadion 0,0 Maradona te zien.
Sowieso van buiten verder niet zo bijzonder meer als je één zijde hebt gezien. De rest ziet er precies zo uit. Wel een mooi oldskool stadion verder, al is het maar tien jaar ouder dan ik ben. Nou ja, ik ben zelf ook geen 18 meer natuurlijk. 
Toen we bij de metro kwamen was het inderdaad redelijk te doen, de drukte was wel voorbij, mission accomplished. Op naar Via Gianturco, onze metrohalte op weg naar ons hotel.

Dag later de bergen in geweest, had ook nogal wat voeten in aarde met dank aan treinen die opeens niet gaan, op andere stations stoppen dan voorzien, van andere perrons gaan en meer van zulke rare fratsen. We zouden om 12 uur met de bus naar boven de Vesuvius op en daar dan naar de top lopen, werd twee uur later.
Konden we ook nog wel met een bus mee en die berg stond er ook nog gewoon. Eind goed al goed dus. Wel echt geweldig, aanrader voor als je in Napoli bent. Zo high was ik nog nooit geweest, boven de boomgrens waar de gems zijn gierst tussen zijn kaken vermaalt, zo leerde ons ooit de Dierenwinkel tussen een potje dierenbouwling door.
In de rokende krater van de Vesuvius gekeken met het hoofd in de wolken en een fraai zicht op Napoli en op de zee. En toen was het maandag en verlieten we Napoli weer.
Klik op de foto om te vergroten.

We gaan Europa in; Schotland>> Hampden, Greenock, Celtic & New Douglas Park

De combi stedentrip/voetbaltrip bevalt mij prima, in mijn geval wordt dat dan een voetbalstedentrip en Glasgow is uiteraard wel een echte voetbalstad. De reputatie van Hampden Park tijdens interlands van Schotland was mij wel eens ter ore gekomen en toen ik zag dat ik makkelijk aan kaarten voor twee thuisduels in één interlandperiode kon komen werd Glasgow de volgende trip. Tussen beide interlands in kon ik dan naar Cappielow Park, home of Greenock Morton. Moest ook een bijzonder stadion zijn.

Mijn appartement bevond zich op loopafstand van Hampden Park waar de eerste van beide interlands op donderdagavond om 20.00 plaats zou vinden. Ik was om een uur of drie in mijn tijdelijke huisvesting gearriveerd. Even acclimatiseren, wat eten halen en op weg naar Hampden eerst nog langs Cathkin Park. Dat lag op de route. Vervallen en overwoekerd voormalig stadion.

Cathkin Park, 1884-1967

Door het park, bocht om, weg naar beneden aflopen en daar is Hampden Park. Uiteraard weer gewoon in een woonwijk.
Mooi op tijd, dik twee uur voor aanvang, voor een rondje om het stadion, om sfeer te proeven, uitgebreid de tijd te hebben het stadion van binnen te bekijken en nog wat te eten. Bleek een prima idee. Ik heb me niet verveeld. Hampden is van buiten niet heel bijzonder. Alleen de voorkant is wel de moeite waard, verder is het niet zo interessant van buiten.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Om het stadion heen was van alles te zien en te doen. Veel Schotten in kilt en traditionele outfits. Een biertent waar mensen aan tafeltjes zaten en waar de boel opgevrolijkt werd met een voorbeschouwing met vette knipoog gepresenteerd door twee Schotten die de lachers regelmatig op hun hand kregen. Special guest was oud international Charlie Adam, 27 caps for Scotland (op de foto de middelste van de drie voor de vlag). Hij deed zijn zegje over Scotland’s national team, de komende wedstrijd in het bijzonder en daarna mocht het publiek nog wat vragen stellen.
Anyway, best een leuk en grappig voorafje. Was ook nog een quiz, prijs was een Playstation 5 voetbalspel. Lieten ze een nummer horen en moest het publiek raden of het een nummer 1 hit geweest was. Had je het fout was je af. Geen enkel nummer wat ze lieten horen was ooit een nummer 1 hit geweest en uiteindelijk bleef er een krasse zeventiger over die niet echt van de gamers generatie was en tot ieders hilariteit het spel won.

Daarna rondgelopen tussen de Schotse fans en een uurtje voor aanvang naar binnen. En daar openbaarde Hampden zich aan mij. Capaciteit nu 52.103 maar ooit plaats biedend aan 149.000 toeschouwers. Ik kwam later nog een paar Schotten tegen die in 1970 bij de halve finale in de Europa Cup 1 tussen Celtic en Leeds United waren geweest.
Toen waren er meer dan 135.000 toeschouwers. Het precieze aantal is niet helemaal bekend:
UEFA’s official attendance was 135,805, though folk memory – as Hay highlights – insists on 136,000 or more. If not quite Hampden’s all-time record of 149,547 – the crowd for a Scotland v England international on 17 April 1937 – it made for a night nobody there would ever forget.

Celtic versloeg Leeds United op de 15′ april 1970 met 2-1 en haalde de EC1 finale die ze in Milaan van Feyenoord verloren. Drie jaar nadat ze in Lissabon als eerste Britse club de EC1 wonnen door Inter in de finale te verslaan.
Maar terug naar 9 oktober 2025. Griekenland kwam op bezoek. Een cruciale wedstrijd voor beide landen. Met verder nog Denemarken (0-0 thuis tegen Schotland en 0-3 uitwinst in Athene) en Belarus (waar Schotland met 0-2 had gewonnen en dus op 4 uit 2 stond, de Grieken hadden met 5-1 van de Wit Russen gewonnen en stonden op 3 uit 2) in de poule en op zondag Schotland-Belarus en Denemarken-Griekenland konden de Schotten plek 2 (play offs) veilig stellen met twee zeges in de hoop dat Griekenland op zondag bij Denemarken zou verliezen.

Langzaam maar zeker liep Hampden Park (vrijwel) vol, uitverkocht was het met 46.006 toeschouwers  niet, maar ik zag geen lege plekken. En toen… het volkslied. 45.000 Schotten die uit volle borst OH FLOWER OF SCOTLAND zongen. Impressive!
Ik hoefde niet mee te zingen (kende de tekst niet) dus ik heb het gefilmd, komt ie.

Mooi hoor. En toen was het ballen. Over de eerste helft kan ik kort zijn. Een draak. Er stond nogal wat spanning op en daar hadden vooral de Schotten veel last van. Griekenland deelde de lakens uit, maar wist zich ook niet veel te creëren. Schoten op dan wel richting doel na 45 minuten: 0-1.

Niet echt een spektakel, dat was jammer want de sfeer (waar ik voor kwam) had er serieus onder te lijden. Hampden kwam maar een paar keer kortstondig los. Maar de Schotten speelden zo slecht dat Hampden voornamelijk lijdzaam toekeek. De Grieken, het uitvak zat achter dezelfde korte zijde waar ik zat, hadden op het veld de overhand en ook op de tribune. Viel dus wat tegen.Na rust was het niet anders, dat wil zeggen het eerste kwartier. Want toen kwamen de Grieken na een mooie en lange aanval op 0-1 en dacht ik dat de nerveuze Schotten nu wel helemaal rijp voor de sloop zouden zijn. Niet dus. Vanaf dat moment gebeurde waar ik voor kwam.
Kort na de 0-1 kwam Schotland al op 1-1 en dat kwam de sfeer al aardig ten goede.

Schotland ging niet eens heel veel beter spelen, maar Griekenland wel minder. En gedragen door een nu wel sfeervol Hampden kwam Schotland tien minuten voor tijd op 2-1. In de Sixth Sense had je een jochie dat zei “I See Dead People”. In Hampden had je een Fries die zei “I see goals coming”. Boem, 1-1. En boem 2-1. Zag ik aankomen. Net zo makkelijk. Dus ook maar gewoon gefilmd en hier geplaatst. Astemblieft, merci beaucoup.

Lekker, niet heel goed spelen maar wel op winst. De Grieken wisten niet wat ze nu in hun tzatziki hadden en de Schotten zagen de drie punten gloren. Vrolijke boel en zingen, zwieren en zwaaien was het.  We’ll be coming down the road. When you hear the noise of the Tartan Army boys…

De Grieken hadden zich toch nog bedacht dat dit niet de bedoeling was, betere ploeg zijn maar wel van een pover Schotland verliezen? Dus die gingen toch maar eens op zoek naar de gelijkmaker. Spanning en sensatie in de slotfase waarin de Schotse goalie met een fraaie save de 2-2 voorkwam en zijn collega aan de overkant lelijk in de fout ging:

Hampden ging los en ik ben dan niet een dooie pier die daar wat naar zit te kijken, ik ben dan Schot onder de Schotten. Lekker meezingen. Tien minuten na afloop stond het stadion nog vol(op) te zingen. Groot feest op de tribunes, dat laatste half uur was geweldig en precies waarvoor ik naar Hampden kwam.

Originally a club hit in the 1990s, Freed from Desire found new life on the terraces thanks to a combination of internet culture, fan creativity, and pure catchiness. Its breakthrough moment in football came during Euro 2016, when Northern Ireland fans famously adapted the chorus to honour striker Will Grigg.
De populaire stadionsong Freed From Desire met 45.000 Schotten en een Fries:

Kortom, Scotland blij en ik ook een topavond. Gezellig met de Schotten oplopen richting Queen Mary Avenue, home of the brave Frisian en nog even nagenieten. En daarna slapen, want dat had ik de nacht ervoor niet heel veel gedaan.

Friday oct 10
Dag later stond vooral in het teken van Glasgow kijken. Veel murals en via een Mural route op Google Maps de hele stad door gecruised en een hoop mooie muurschilderingen gezien. Ook nog lekker weer, mijn hele verblijf in Glasgow en omstreken geen drup regen en wel prima weer gehad. Mooie stad ook wel, rauw als het Schotse volk met geweldige mooie grote oude gebouwen maar ook verpauperde huizen en stegen vol garbage. Even een slide met wat sightseeing qua Glasgow:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na een uur of zeven door Glasgow te hebben gelopen had ik wel zin om even te zitten. En dat kon mooi in Hamilton West want daar speelde Clyde FC tegen Kilmarnock B om the Challenge Cup. Ongeveer 25 minuten met de trein vanaf Glasgow Central. Zat niet in mijn originele planning, maar zag hem een paar dagen voordat ik naar Glasgow ging opeens tussen de wedstrijden staan. Leek me wel een goed idee, dus hop on the train, op naar New Douglas Park. Volgens Google Maps dan nog een kwartier lopen, maar dat bleek niet het geval. Vanuit de trein zag ik het stadion al. Vanaf het station via een donker weggetje parallel aan het spoor was je er in minder dan vijf minuten.
Geen mooie ouwe bak, die stond voor zaterdag op de rol, maar een vrij nieuw stadion. Kaartje gekocht bij de receptie, trapje op en een gangetje in. Daar zat een deurtje en waar je verwachtte een huiskamer of anders een bestuurskamer binnen te lopen bleek je de tribune op te gaan als je door die deur ging.
Heel druk was het niet, dik 200 man. Is dan ook een volgens kenners niet veelzeggend toernooi, na de Schotse FA Cup en de League Cup een extra toernooitje.
Clyde trapte er na een minuut of 25 vlot achter elkaar twee binnen, na rust kwam Kilmarnock op 2-1, spanning in de slotfase, maar de gelijkmaker bleef uit. Leuk extra uitje, meer cult dan topvoetbal, maar ik ben altijd in voor een potje voetbal, dus ook in Hamilton West een prima avondje en goed vermaakt.

Saturday oct 11
De volgende dag stond een ander hoogtepunt van de trip op het programma. Een bezoek aan Cappielow Park, home of Greenock Morton. Al sedert 1879. Oud Stadion in optima forma dus. Fraai gelegen nabij een een scheepswerf waardoor achter de onoverdekte staantribune annex uitvak een iconische hijskraan opdoemt.

Op weg naar het stadion vanuit de trein opgelopen met een uitfan, een Partick Thistle fan die in Edinburgh woont. Partick Thistle voetbalt in Glasgow, een half uurtje van Greenock.
Dus redelijk wat uitfans bij deze wedstrijd op het tweede Schotse niveau.Maar uiteraard eerst even een blokkie om. De nabijgelegen heuvel opgelopen, voor wat fijne pics, nog wat rondlopen en dergelijke.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En dan het Stadion maar eens betreden.
Geen rij of stoelnummer, sit where you please. En inderdaad, een pronkje, dat Cappielow Park. Houten vloer op de tribune, dicht op het veld, onoverdekte tribunes achter de doelen, the Cowshed aan de overkant met sfeermakers van Greenock Morton. Old Skool in optima forma.

Greenock stond laag in de middenmoot, Partick Thistle tweede en gaat voor promotie.
PT was de betere ploeg maar kwam niet tot heel veel kansen en zo stond het bij rust 1-0 voor GM. Nice header.
Na rust 4x paal (1-3 voor PT wat dat betreft), GM vrijwel continu op eigen helft teruggedrukt, maar PT deed vrij weinig met al dat balbezit. Tot de 92’ minuut. Another fine header, 1-1.
Gekkenhuis op de tribune was het niet, aan de overkant een groepje zingende springende en trommelende GM fans en achter de goal een groepje wat jongere PT fans die ook springzingtrommel deden. Wel geweldig hoe het uitvak volledig ontplofte bij de late 1-1.
Maar verder vrij rustig publiek. Achter me een gast die de arbiter er van verdacht een liefhebber te zijn van de edele sport der onanie getuige het aantal malen dat hij hem een  ‘wankah’ noemde.
Terug naar de trein liep ik tussen de away fans, was er nog een groepje GM fans die de PT fans uit liepen te dagen. Van een veilige afstand met de politie er tussen. Als die groep PT fans (geen hoolies maar voornamelijk gewone fans 30 tm 50+) zich om had gedraaid waren de GM uitdagers zeer waarschijnlijk heel hard weggerend.

Daarna een mooi treinritje door het mooie Schotse landschap met heuvels, bergen en meren en Glasgow Central weer uitstappen. Hapje eten en met de trein 8 minuten verder naar Crosshill Station waarvandaan het dan een paar minuten was naar mijn room in Queen Mary Avenue, Glasgow South.

Sunday oct 12
Zondagmiddag om 17.00 stond Schotland-Belarus op het programma. ‘S Middags eerst nog naar Celtic Park geweest voor een stadion tour.
Dat Celtic in 1967 de Europa Cup 1 heeft gewonnen kan je niet ontgaan als je Celtic Park bezoekt. De aanvoerder en the manager zijn vereeuwigd met een beeld waarop ze de EC1 omhoog dan wel vast houden. Het zijn dan ook Celtic legendes. Captain Billy McNeil speelde 790 wedstrijden voor Celtic en manager Jock Stein is een minstens zo grote Celtic legende. Hij was 13 jaar manager waarin hij 10 keer kampioen werd (en dus in 1967 de EC1 won). Stein overleed in 1985 als bondscoach in de slotfase tijdens een wedstrijd van Schotland op 62 jarige leeftijd aan een hartaanval.
Dan is er nog een tribune genoemd naar the Lisbon Lions, en tijdens de guided tour wordt de EC 1 zege ook nog een keer of 10 gementioned. En ook (toen ze hoorden dat ik uit Nederland kom en voor Ajax ben) dat hun Europa Cup in Amsterdam staat omdat Ajax hem in de early 70s drie keer op rij won en hem daarom mocht houden waardoor Ajax geen replica maar een echte Cup met de Grote Oren in de prijzenkast heeft staan. Daarmee was Ajax niet alleen de eerste Nederlandse club met een Originele EC 1 in de prijzenkast maar is Ajax ook de enige.
Ze wilden hun EC graag terug, ik heb beloofd dat als Celtic de CL drie keer op rij wint ik Ajax vraag of Celtic hem weer terug mag.
Spelerstunnel

En dan rap op weg naar Hampden voor SCO-BLR.
Winst op Belarus (wat donderdag thuis met 0-6 van Denemarken verloren had) en verlies van de Grieken in Denemarken zou betekenen dat Schotland zeker was van minimaal plek 2 en in punten gelijk met Denemarken zou blijven. Laatste ronde is het dan nog Griek-Scho, Den-BRS en daarna Schotland-Denemarken. Maar eerst maar eens van de voormalig Wit Russen winnen. En dat dat zou gaan gebeuren, daar waren de Schotten nog helemaal niet zo zeker van.
Terecht, zo bleek.

De Wit Russen (Belarussen dus eigenlijk) bleken best aardig te kunnen ballen. En de Schotten waren weer zenuwachtig tot en met. En daar hielp ook de relatief vlotte 1-0 (16′ minuut) niet veel aan. Belarus was gelijkwaardig aan de Schotten en het was voor de Schotse fans bibberend toezien hoe de Belaruski soms akelig dicht bij de 1-1 kwamen. Schotland kreeg ook wel een paar kansen, maar eigenlijk waren de beste kansen voor de gasten. En dus viel in de 75′ minuut ook de gevreesde 1-1.
Maar alles viel net als donderdag de goeie kant op voor Schotland, een lichte overtreding van niks in aanloop naar de goal was na VAR beraad reden de goal af te keuren. Kort daarna leek Napoli ster Scott McTominay de wedstrijd te beslissen met de 2-0, maar na een hele mooie beweging waarmee Gleb Kucho zichzelf vrijspeelde werd het nog zweten in de rest van de blessuretijd, want 2-1.
Die gevreesde gelijkmaker viel niet zodat zich een klein wonder voltrokken had. Schotland had zes punten gepakt in wedstrijden waarin ze eigenlijk maar 1 punt verdiend hadden. Het mocht de Schotse pret niet drukken. Vaak zat andersom geweest, niet gekregen wat we verdienden, dus dit mocht ook wel eens, aldus de Schot.
En zo eindigde de voetbaltrip. Dag later nog naar het nabijgelegen Queens Park geweest voor een Walk through the Park en daarna op naar Glasgow Airport>Schiphol>Groningen Centraal>Station Noord en huiswaarts.

Queens Park, Glasgow South

Otmars Zonen van Peter Buwalda: Wie is wie en een korte samenvatting

Otmar
Stiefvader van Ludwig (die eigenlijk Dolf heet) en vader van Dolf en Tosca. Weduwnaar. Zijn vrouw overleed plotseling terwijl ze aan een graphic novel over Beethoven bezig was

Ludwig
Zonder vader opgegroeid en blij met Otmar die zijn stiefvader werd. Ludwig is nu werkzaam bij een onderdeel van Shell waar hij zijn echte vader plotseling tegenkomt

Johan Hans Tromp
Vader van Ludwig. Topman bij Shell. Liefhebber van SM seks. Heeft zich in Nigeria door Isabelle uit laten horen en veel te veel verteld omdat hij niet in de gaten had dat ze geen mode poppetje was maar een onderzoeksjoutnalist. Door SM seks met hem te hebben heeft ze hem van alles ontfutseld.

Isabelle Orthel
Ooit huisgenoot van Ludwig toen ze in Enschede studeerden. Geadopteerd door een stel met geld. Opa Dries Star Busman was een rechtse commentator op de radio, een kinderboekenschrijver en ook liefhebber van SM en van de boeken van de Sade in het bijzonder. Door Isabelle ten gronde gericht (zonder dat hij wist dat het door Isabelle bekend was geworden) wegens oa belastingfraude en gestorven als een man die al zijn faam kwijt was. Isabelle nam wraak omdat haar opa Ed aan zijn lot over had gelaten nadat die door zijn overspelige vrouw was verlaten.

Ed en Isolde
Stel wat door Isabelle bewonderd werd, vooral van Isolde was Isabelle idolaat. Het stel ging uit elkaar en Isabelle kwam er achter waarom. Isolde was volledig mee gegaan in een bizarre SM fantasie van Hans Tromp. Isabelle was boos, op Hans Tromp, op haar Opa die het stel vreemdgangers aan elkaar had voorgesteld en in wiens huis ze seks hadden gehad. Ed was er aan ten onder gegaan, Opa had geen enkel mededogen en zijn oude vriend Ed, die zijn uitgever was, aan de kant gezet en elders zijn volgende en laatste boek uitgegeven. De reden dat Isabelle wraak nam door haar Opa ten gronde te richten.

Juliette
Vrouw van Ludwig, moeder van Noa, dochter uit een vorig huwelijk met Radjish. De relatie van J en L kenmerkt zich door veel ruziemaken.

Timothy Spade
Onderzoeksjournalist waar Isabelle mee samenwerkt. Ze laat het deel over Johan Tromps escapades uit het boek wat ze samen met Spade over de olie i8ndustrie schrijft omdat Spade vermoed dat het tot stand is gekomen door seks en undercoverjournalistiek waarna ze gebrouilleerd raken.

Tosca en Dolf
Kinderen van Otmar. Wonderkinderen op viool en piano. Tosca is gestopt met pianospelen. Dolf een geniale gek met een trauma. Dacht op zijn zevende dat hij Beethoven was. Heeft een verloren gegaan stuk muziek van Beethoven gevonden. Is veel geld waard. Ludwig heeft in Sakhalin zijn mond voorbij gepraat tegen Isabelle die een scoop en veel geld ruikt.

Ulrike, Moeder van Ludwig
Toen ze zwanger was van Ludwig verlaten door de verwekker, Hans Tromp. Later met Otmar getrouwd
en nu de manager van Dolf.

KORT SAMENGEVAT
Ludwig is in Sakhalin om te onderhandelen met een Shell topman. Dat blijkt zijn vader te zijn. Ook Isabelle is daar, Ludwig en Isabelle ontmoeten elkaar. Isabelle zoekt opnieuw contact met Hans. Die schrikt, Isabelle blijkt een journalist te zijn. Er is een boek verschenen. Van een vrouw die verteld over haar kidnapping in Nigeria. Een ontvoering die Hans tegen had kunnen houden, wat hij in geuren en kleuren aan Isabelle heeft zitten vertellen. En die staat in het laatste hoofdstuk voor zijn deur.  Hans zweet peentjes, Isabelle is uit op zijn vernietiging, maar dat weet Hans nog niet.

We gaan Europa in part 2 England —Fulham-Brentford en Stamford Bridge

‘S middags QPR-Stoke City, daarna wat eten, even langs huis en richting Fulham. Eerst een blokkie langs de Theems gelopen naar Putney Bridge en vandaar terug door Bishop’s Park. Gelezen dat dat leuk was, dus let’s do it.
Ik zat in Craven Cottage, het stadion van Fulham dus, op the Riverside tribune. Aan the Thames dus. Maar eerst maar eens naar de voorkant van het stadion, want dat is wat Craven Cottage zijn legendarische status geeft. Gebouwd in 1780 en sinds 1896 in gebruik als stadion. Capaciteit bijna 29.000.

Tsja, dat lijkt me duidelijk, maakt zijn reputatie meer dan waar. Je zou bijna niet verwachten dat het de facade van een voetbalstadion is. Maar aan de achterkant heb je deze tribune.
Mooi op tijd in het stadion, tijd om uitgebreid rond te kijken en sfeer te proeven. Ik had op een ticketsite een kaartje gekocht in plaats van via Fulham, ik dacht dat de Premier League altijd uitverkocht was. De trip al ruim van tevoren gepland en geboekt, wilde niet het risico lopen dat het uitverkocht zou zijn of dat ik geen aankooprecht zou hebben. Bleek achteraf niet nodig, want op de dag van de wedstrijd waren er nog kaarten te koop. Net zo duur als het kaartje wat ik op internet had gekocht,dus dat viel dan weer mee. Maar ik had wel een betere plek kunnen hebben dan ik nu had. Aan het eind van de lange zijde, helemaal in de hoek.
Dit was mijn zicht, hele veld, maar niet het vak waar de uitfans zaten, dus zat ik al te loeren of er niet verderop wat lege plekken waren. Na 10 minuten lag het spel stil en toen had ik al een betere plek gespot en ging ik daar dus heen.
Net weer even wat beter, bovendien zat ik eerst naast een Spanjaard die de hele tijd zat te bellen en heel ver voorover gebogen zat. Ook niks aan. En nu had ik ook zicht op the Cottage Pavilion, ook wel the Clubhouse. Daar zitten spelersvrouwen en andere genodigden en het wordt gebruikt als kleedkamer.
Het voorste deel op de foto is het uitvak, de verre helft op de foto zit de Fulham aanhang, slechts van elkaar gescheiden door een rij stewards. Maar dat zie je beter op de foto boven deze.
Na wat vuurwerk konden we los. Bij Fulham oud Ajacieden Calvin Bassey en Kenny Tete, bij Brentford Jordan Henderson en Sepp van den Berg, die in 2019 op zijn 18de van PEC Zwolle naar Liverpool ging. Na wat uitleenbeurten staat ie nu bij Brentford onder contract.
A West London derby, daar ging ik getuige van zijn. Ik verwachtte niet veel goals, ik hoorde later bij match of the day dat Fulham vrij zelden meer dan 2x scoort at Craven Cottage in de Premier League.Kwamen ze na twintig minuten ook nog met 0-1 achter, na een foute zeer riskante inspeelpass scoorde Mikkel Damsgaard voor Brentford. Dolle vreugde in het uitvak. Kort daarna weer een foutje achterin bij Fulham, maar Calvin Bassey voorkwam met een goeie tackle dat Kevin Schade er 0-2 van maakte. Een Engelse Nigeriaan vs een Duitse Nigeriaan.
Fulham nam daarna de regie over en kwam zeven minuten voor rust op 1-1 door Alex Iwobi, ook al een Nigeriaan met een dubbele nationaliteit en twee minuten later ook maar gelijk op 2-1 na een fraaie aanval mooi tegendraads binnen geschoten door Harry Wilson.
Het uitvak viel stil en werd luidkeels bespot door de Fulhammers.

Vijf minuten na rust kopte Ethan Pinnock de bal in eigen doel en stond het 3-1. Tien minuten later maakte Rodrigo Muniz de mooiste goal van de wedstrijd, maar de VAR stak een stokje voor de 4-1. Zowaar dus 3 doelpunten voor Fulham, een zeldzaamheid. Van schrik werd er niet meer gescoord en ook Brentford slaagde daar niet in, de moed zakte de Bees in de schoenen en Fulham’s zege kwam niet meer in gevaar.
Time to head home in een overvolle dubbeldekbus, ik had het geluk dat ie pal voor mijn neus stopte want ik was bepaald niet de enige die richting Shepherd’s Bush ging. Niet iedereen paste in de bus, in het ongunstigste geval had ik dan nog twintig minuten op de volgende moeten wachten.

Na a good night sleep ging om nine o clock de wekker, laatste dag Londen en ik moest om 10.00 mijn kamer verlaten hebben. Op ongeveer een half uur met de bus, die om 10 uur ‘s morgens een stuk minder druk was dan 12 uur eerder, staat Stamford Bridge, home of Chelsea FC. Leek me wel een mooie afsluiter om daar ook nog te kijken.


Daarna nog even de stad in, Leicester Square met een hoop beelden van film en tv figuren en van William Shakespeare.
In de trein kregen we nog een thriller moment, politie die door de coupé in achtervolging was en even later moest iedereen uitstappen en zijn bagage meenemen. Ze hadden twee verdachte types gearresteerd en ze moesten checken of die iets achter hadden gelaten in de trein. Je maakt nog eens wat mee. Bommen noch granaten werden aangetroffen en dus konden we back home. Naast mij zat een Tottenham fan die in Utrecht studeerde en prima Nederlands sprak dus tot Rotterdam uitgebreid over Ajax, the Spurs, Cambuur, Man United, Arsenal, onze nationale teams etcetera gehad. Ajax en Spurs, dan komt uiteraard die ene wedstrijd ook weer ter sprake. Ik was zijn naam alweer vergeten, mijn reisgenoot wist die naam nog wel, Lucas Moura. My Spurs Trauma.
Maar ook dat mocht de pret niet drukken, wat een superweekend,

We gaan Europa in: England — part 1 Emirates en QPR-Stoke City

Inclusief Nederland in 11 landen naar het voetbal geweest, maar de bakermat ontbrak. Dus maakte ik afgelopen weekend mijn Premier League debuut, maar draaide ik eerst warm in het Championship, het tweede niveau in Engeland. West London was the place to be. Daarnaast nog de stadions van twee Londense grootheden bekeken. A splendid weekend indeed, cheers mate!

Friday
De trein uit en direct naar het Emirates Stadium en daarna naar Highbury was het plan. Omdat ik maar drie dagen naar Londen ging travellede ik light, dus geen nood om eerst naar mijn tijdelijke woonplek te gaan, dan was ik bovendien een uur verder heen en terug, no time to waste, dus rugzak waar die hoort en op naar Arsenal. Dat was vanaf st Pancras trainstation maar 2 metrohaltes en dik 5 minuten lopen, dus dat was een mooie start.

Arsenal speelde zondag thuis tegen Manchester City maar als je kaarten bij Arsenal wil kopen moet je lid zijn en er minimaal 10x in het eerste gespeeld hebben en het liefst ook nog een belangrijke goal gescoord hebben.
Via andere wegen betaal je woekerprijzen, at least 500 pond en zoveel kilo heb ik niet over voor een wedstrijd. Maar een bezoekje aan en om het stadion word ik ook best blij van. In een blistering sun, want na een week miezerig weer waren de weergoden mij uitstekend gezind tijdens deze trip, geen spat regen en genoeg zon, kortom prima te doen weer.

Eerst om het Emirates heen gelopen en daar alvast gezien dat ze in Londen niet kijken op een standbeeld meer of minder. Mooiste was natuurlijk die van ons eigen Dennis Bergkamp. Slide no 1.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Maar ook van Thierry Henry, Arsene Wenger, Tony Adams en Herbert Chapman stonden er standbeelden. En ook gewoon mooie beelden, want er zijn ook zat totaal mislukte standbeelden van voetballers, zoals die van Cristiano Ronaldo op zijn geboorte eiland.
Slide no 2, nog wat beelden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Een stukje verderop is het oude stadion van Arsenal nog deels te zien. Highbury is verbouwd tot appartementencomplexen maar je ziet het oude stadion er nog mooi in terug. Slide no 3, Highbury 2025.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Daarna even wat anders dan voetbal en wat bezienswaardigheden bekeken. Om een uur of acht was ik wel zo’n beetje uitgeput, kort nachtje met weinig slaap begon zijn tol enigszins te eisen. Dus op naar Shepherd’s Bush alwaar mijn kamer zich bevond.

Saturday
Zaterdag was de beoogde topdag met twee wedstrijden. Om half 1 Queens Park Rangers (QPR dus) tegen Stoke City in Loftus Road stadium, een dikke tien minuten lopen van mijn kamer.
Mooi op tijd heen, beetje sfeerproeven enzo. Veel mensen in de blauw wit horizontaal gestreepte QPR shirts op weg naar Loftus Road. Daar aangekomen een blokkie om het stadion gemaakt. Next slide dus.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En dan dus naar binnen. Een stadion waarover ik ergens las dat het een soort schoenendoos is, compact en dicht op het veld. Ik zat ter hoogte van de middenlijn op rij zes, uitstekende plek. Voordeel van voetbal op het tweede en lagere niveau is dat je makkelijk aan een kaart kunt komen en dat het nog meer de ouderwetse Engels voetbal beleving benadert. Een tribune achter de goal waar enkel Stoke City fans zaten en voor the rest een packed house met QPR fans en enkele bezoekers like me.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Enkele bekenden op het veld, bij Stoke speelde Million Manhoef (ex Vitesse) en viel oud Feyenorder Bozenik in, en bij QPR oud Spartaan Koki Saito. De wedstrijd kwam wat langzaam op gang, hoop kick and rush en weinig kansen voor rust. QPR stond elfde maar kon vanmiddag zijn derde zege op rij boeken, Stoke City is tweede en hoopt op een terugkeer in de Premier League. Erg veel ontliep het elkaar niet maar bij gebrek aan kansen was het bij rust 0-0.

Ik zat op de Stan Bowles tribune, een totale cultfiguur. Gokker, niet vies van een sloot drank en een beetje gek. Typische jaren ‘70 Engelse voetballer dus.

QPR speelde eens uit tegen Sunderland om de FA CUP, Sunderland had die het jaar ervoor gewonnen en de beker stond op een tafeltje aan de rand van het veld te pronken. Bowles had een weddenschap afgesloten, hij zou tijdens de wedstrijd de FA Cup van het tafeltje schieten.
Aldus geschiedde, in de tweede helft schoot hij de beker van respectabele afstand loeihard van de tafel, zodat Sunderlands FA Cup tegen de reclameborden eindigde, het deksel 20 meter verder. Bowles stond schaterlachend op het veld, zo gaat verhaal.

In de rust werden Bowles teammates uit die tijd gehuldigd omdat het beste seizoen van QPR 50 jaar geleden is, het jaar waarin QPR op het hoogste Engelse niveau tweede werd. Stan Bowles was er zaterdag niet bij, hij overleed vorig jaar op 75 jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer.
Dan the second half, die was een stuk leuker. QPR was de betere maar had geluk dat de grootste kans van de wedstrijd gemist werd door Manhoef. Die kopte half zittend de bal over een leeg doel. Zo eentje waarvan ze zeggen dat hem missen moeilijker is dan hem maken. Manhoef werd een paar minuten later prompt gewisseld.

Qua sfeer was het best aardig maar ook weer niet noemenswaardig. Beetje gezang achter de goal maar niet de massale steun die je bij Cambuur vaak ziet. Wel enkele heethoofden die zich met name tegen de arbitrage richten.

Maar toen Harvey Vale in de 76’ minuut met een mooi geplaatst diagonaal schot QPR aan de leiding bracht was the cheer van de bijna 20.000 op Loftus Road indrukwekkend hard.
Stoke ging daarna uiteraard op jacht naar de gelijkmaker maar die viel niet, mede doordat in blessuretijd een bijna zeker lijkende 1-1 knap van de lijn werd gehaald door een QPR verdediger. Na afloop groot feest op de tribune, derde zege op rij voor QPR!
En uiteraard ligt ook Loftus Road niet op een industrieterrein maar gewoon in the neighborhood. Bij het verlaten van het stadion kijk je zo de achtertuin van de buren in.

Morgen deel twee, dan de avondwedstrijd in èèn van de mooiste stadions van Londen en op zondag buurten bij Stamford Bridge.Craven Cottage, home of Fulham FC

WE GAAN EUROPA IN! Finland>>HJK Helsinki-Inter Turku-AC Oulu

Vakantie! Dus ook weer wat buitenlands voetbal. In de serie We Gaan Europa In deze keer Finland en (volgende bericht) Estland. Geen tot de nok gevulde stadions met absoluut topvoetbal, maar ik geniet net zo van voetbal in de minder grote landen en dus weer dikke pret en prachtige stadions in mooie steden. Want om dat voetbal heen heb ik ook nog vakantie. En zien we ook nog van alles. Maar dat terzijde, nu gaan we voetballen in Finland.

En dan beginnen we in Helsinki, waar onze vakantie op zondag begon en er op maandag in de Bolt Arena een topper op het programma stond, te weten nummer 3 HJK Helsinki tegen koploper Inter Turku. Leek een must win voor HJK wat bij verlies op 8 punten van Inter zou komen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

‘S Middags was het uitermate lekker weer, precies de reden (of beter gezegd één van de redenen) om naar Finland & Estland te gaan in plaats van naar Heetlandië in de Zon).
Maar er was onweer voorspeld, zo rond de aanvang van de wedstrijd. Aanvang was 19.00, ik vind het altijd leuk om wat tijd te hebben om rond te kijken bij een nieuw stadion, stadion was vanuit het centrum van Helsinki prima te belopen. Maar al voor ik op pad ging vielen de eerste druppels. Dikke druppels, daarna wat miezeren. Om een lang verhaal kort te maken, ik was precies op tijd op een overdekte plek bij het stadion want rond kwart over zes ging het plenzen met oudtestamentische omvang. Met zwembaden tegelijk donderde het naar beneden, vergezeld van donder en hete bliksem. En dus arriveerde de ene na de andere Fin doorweekt bij het stadion. 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Voordat het losbarstte was ik langs het nabijgelegen Olympisch stadion (1952) van Helsinki gekomen, dat staat vlakbij de Bolt Arena. En even verderop staat het Fins Sportmuseum met als lokkertje een grote poster van de Grootste Finse Sporter Aller Tijden. Daarna een heuveltje op met mooi zicht van bovenaf op het stadion van HJK.
Toen werden de druppels al wat dikker, dus vlug naar beneden naar het voetbalstadion. 

Van buiten geen heel bijzonder stadion, maar dat heb ik pas na afloop gecheckt want inmiddels ging het echt plenzen. Stond mooi op een overdekt plekje maar moest nog wel naar de andere kant waar mijn tribune was. Vreesde zelfs voor afgelasting wegens onweer of doorweekte mat, maar dat bleek allemaal mee te vallen. Om twintig voor zeven was het heel even wat minder hard aan het regenen, dus toen snel de oversteek gewaagd en het prima overdekte stadion in gesneld. 
Fijn ter hoogte van de middenlijn in een (zeker voor Finse begrippen) redelijk bezet stadion. En vooral droog. 

Terwijl het onweer over was en het nog wat verder regende begon de wedstrijd. HJK bakte er niet veel van. De enige speler die ik kende, Teemu Pukki (ex FC Sevilla, Schalke 04, Celtic en Norwich City en 130 interlands) miste twee dikke kansen en veel meer wist HJK niet klaar te spelen.
Inter speelde wat makkelijker en scoorde twee keer voor rust. Florian Krebs maakte er na 18 minuten 0-1 van en 10 minuten later stond het 0-2 toen Jean Botué raak kopte. Die goal werd vooraf gegaan door een mooie mispeer, die is hieronder te zien, de 0-2 ook.

Inter vond het wel prima en liet het vrij machteloze HJK wat spartelen (al was het inmiddels droog), het veldoverwicht leverde HJK niet veel op. In de 70’ kwam HJK toch op 1-2. Dat dat na een per ongelukke handsbal en daaropvolgende penalty gebeurde zegt genoeg. Ik ging er eens goed voor zitten, een spannende slotfase!
Maar ook na de 1-2 kwam Inter niet echt  in de problemen en in de slotfase schoten ze er zelfs nog 2 bij.  1-4 dus.
Leuk stadion van binnen, met dik 6000 toeschouwers redelijk gevuld. Meeste herrie was toen de scheids voor rust floot en HJK richting kleedkamer geboe’d en uitgefloten werd. Verder een plukje sfeermakers achter de goal, maar een heksenketel was het niet echt. Inter zou ik op vrijdag weer zien spelen, want tegen die tijd waren we van Helsinki naar Turku verhuisd.
En voor je het weet is het alweer vrijdag, de tijd gaat in vakanties nu eenmaal hard.
Ook in Turku was het stadion vanuit het centrum wel te belopen, half uurtje. Prima weer deze keer, geen onweer op komst. De weg boog af een (flink) park in en na een soort kinderboerderij doemde er een enorm sportcomplex op. Minstens 25 velden waarop zo’n beetje elke denkbare sport beoefend werd.
En aan de horizon het Veritas Stadion, thuishaven van Inter Turku. Capaciteit welgeteld (maar niet door mij) 9372. Tegen laagvlieger AC Oulu (jawel, ik was naar Inter tegen AC) was het Veritas Stadion voor een derde gevuld. Ook daar was goed geteld, er waren 3041. En één van hen was ik.

De meeste van die dik 3000 zaten op de Oost Tribune. De overkant was op een plukje Oulu fans (ritje van dik 7 uur) na leeg. Achter de ene goal zat helemaal niemand, en op de Cambuur tribune achter het doel zaten wat sfeermakers en andere achter de goal zitters. Een leuk klein stadion en je zit dicht op het veld, primadeluxe allemaal.
Inter dacht het tegen Oulu (voorlaatst) wel op 50% af te kunnen. Lang een beetje traag geschuif en bij rust 1-0 in een niet al te beste eerste helft. Na een klein half uur was het raak. Had hem nog bijna op beeld ook, maar op het moment supreme had ik mijn blik niet op mijn foon maar op het veld gericht. Je kunt niet alle doelpunten hebben, ik ben Studio Sport niet, dus ja.

 

Na rust een blitzkrieg bopstart van Inter, na twee minuten lag de 2-0 al in het Oulu mandje. Kat in ’t bakkie, appeltje eitje, uitbuiken, van de zon genieten en drie makkelijke punten gepakt, dachten de Turkun.
Maar niets was minder waar. Oulu trainer Mikko Isokangas had nog een troef achter de hand. Hij bracht Julius Körkkö in de 55′ minuut binnen de lijnen en negen minuten later stond het opeens 2-2. Lekkere invalbeurt van deze Julius Körkkö, na drie minuten had ie er al één gemaakt en zes minuten later volgde zijn tweede. Inter schrok wakker en met het zweet op de rug ging het op jacht naar de alnog-ge zege. Terwijl AC Oulu de smaak ook wel te pakken had en opeens ook kansen kreeg. Kortom, na de saaie eerste helft volgde een leuke tweede. Inter had uiteindelijk het geluk van de koploper, in de 89’minuut een fraaie uithaal van Florian Krebs, 3-2 en dolle vreugde bij Turku. Sneue bak voor Oulu wat wel een punt verdiend had.

Daarmee had Inter een ruime voorsprong en leek het op weg naar de titel. Maar inmiddels 2,5 week verder is de voorsprong aardig verdampt. Na twee Inter nederlagen op rij is HJK tot op twee punten genaderd en staan Kuopio en Ilves respectievelijk gelijk en op 1 punt van Inter. Komend weekend de laatste reguliere ronde waarna de top 6 play offs speelt om de Finse landstitel. Lijkt nog retespannend te worden, want ook nummer vijf staat maar 3 punten achter Inter.
Tot zover voetbal in Finland, we pakken de boot en gaan naar Estland, daarover in het volgende bericht met 3 wedstrijden (waaronder een heuse Europa Cup ontmoeting) in 5 dagen. 

WE GAAN EUROPA IN! >>Voetbal in Estland<<

Na anderhalve week Finland staken we de Finse golf over en streken we voor de laatste vijf dagen neer in Tallinn. Wat overigens een geweldige stad is. Ouwe Oostblok gebouwen afgewisseld met middeleeuwse gebouwen, moderne gebouwen, een kunstwijk vol murals, kortom afwisseling all over.
Zoals je in onderstaande slide kunt zien.

Deze slideshow vereist JavaScript.

En voetballen doen ze er ook. In vijf dagen drie potjes gezien.
Dat voetbal avontuur begon op donderdag in de A Le Coq (grootste biermerk van Estland) Arena, op een minuut of 10 lopen van ons appartement. Zowaar een wedstrijd in de voorronde van de Europa Cup, de Conference League om precies te zijn. Levadia Tallinn tegen Differdange 03, een fraaie kraker in het lagere echelon van het Europese cupvoetbal.
IJsco’s, urnen, kernwapens, sigaretten, pistolen, dolken en bommen thuisgelaten

Eerst een blokje om het stadion gelopen, toen maar eens gevraagd waar ik eigenlijk naar binnen moest, want dat bleek niet op het kaartje te staan. Ingang 1, 2 of 3, ik mocht kiezen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Binnengekomen zaten er 4063 toeschouwers, die grotendeels op de al vrij volle Oosttribune zaten. En dat had ik niet verwacht. Moest ik zowaar nog mijn best doen om een mooi plekje te vinden, maar dat lukte uiteraard. Rij 3, ter hoogte van de middenlijn was nog wel een plekje. Dicht op het veld, ook altijd fijn. Op de andere tribunes was nog wel redelijk wat plek, om er maar eens een understatement tegenaan te gooien.

De mevrouw stond 120 minuten lang zeer geconcentreerd de boel in de gaten te houden. Er ontging haar niks. Dat was ook niet zo’n wonder want er gebeurde op de tribune ook helemaal niks. Maar fijn dat ze de boel met arendsogen in de gaten bleef houden.

Uit had Levadia met 2-3 gewonnen. Zie je wel vaker, in plaats van lekker voor de winst te gaan op twee gedachten hinken. Lang ook een vrij belabberde wedstrijd. Voor rust gebeurde bijzonder weinig. Na rust zette Differdange dan toch maar wat meer druk, wel handig als je met een achterstand aan een wedstrijd begint. Levadia liep meer en meer terug zonder veel weg te geven.

Niet heel handig, want zo’n geweldige ploeg was Differdange nou ook weer niet. Gewoon lekker voor eigen publiek de wedstrijd maken en de 1-0 maken kwam echter niet bij de Esten op. En dan kun je er op wachten, 89’ minuut, ja hoor, 0-1 en verlenging. Deksel op neus en meer van zulks. Persoonlijk was ik wel erg in mijn nopjes met die 0-1. Okay, het was dan niet bepaald een spektakelstuk, maar ach, ik zat desondanks wel heel erg te hopen op een verlenging. Hoe meer hoe leuker.

En de verlenging was ook een stuk leuker dan de vorige 90 minuten. Al na een dikke minuut kwam Levadia op 1-1, hup, snel even orde op zaken stellen en er op en er over.
Maar nee hoor, het initiatief weer aan Differdange laten. Die raakten kort na de 1-1 al de paal en kwamen in de blessuretijd van de eerste helft van de verlenging weer op voorsprong. Toen moest Levadia wel, kansen over en weer opeens. En net toen ik al het water in de mond had lopen voor een beslissing met een mooie (hopelijk net zo’n lange als vorig jaar bij Ajax-Panathinaikos) strafschoppenserie schoot een Levadia verdediger de bal tegen zijn eigen hand. Penalty in de 199′ minuut en de mogelijkheid voor Differdange om de boel te beslissen. Hele stadion joelen om de Luxemburger uit zijn concentratie te halen, Komt ie…

Dolle vreugde bij de Luxemburgers, paar scheldende Esten op de tribune. Mijn Ests is niet zo goed (Ik weet alleen dat öö nacht is), maar ik gok dat de trant na afloop was “had niet gehoeven”. Angst bleek echter een slechte raadgever. Schade Levadia, alles ist vorbei.

Om in de A Le Coq Arena te komen moest ik de weg oversteken en dan (gebukt) door een klein tunneltje onder het spoor door om op het stadionterrein te komen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

In Estland zijn Levadia en Flora de topclubs. Zij verdelen de landstitels en sporadisch komt er een AZ (TVMK Tallinn) of FC Twente (Nõmme Kalju FC) tussendoor. Maar de laatste 25 seizoenen was het 21x Levadia (10x) of Flora (11x) wat zich de beste van Estland mocht noemen. Levadia stond 5 punten voor op Flora, dus voor Flora was het zaak thuis tegen Harju JK te winnen.
Wederom in de A Le Coq Arena, deze keer (nog) wat minder bezet. De A Le Qoc Arena is best een mooi stadion. Plek voor 14.336 toeschouwers en ooit geopend met Estland-Nederland 2-4 in 2001. Deze keer zaten er maar 485 toeschouwers, voetbal leeft niet enorm in Estland. Rondje stadion doen?

 

Na een dag vol zonneschijn begon het ’s Avonds tijdens de wedstrijd wat te sputteren in Tallinn, even later zelfs ook daadwerkelijk echt flink te regenen. Dus maar wat hoger op de tribune plaatsgenomen. Plek zat tenslotte. Helaas maakte het geen reet uit. De tweede ring was gesloten en dat is de plek waar je bij regen droog zit. Na de laatste tien minuten voor rust regen had ik al gespot dat je achter de goal wel droog zat, dus in de rust verhuist. Kan allemaal, best handig. Tweede helft speelde Flora toch die kant op en voor rust was het eenrichtingsverkeer geweest.
Zul je net beleven, binnen de minuut scoort Harju JK de 2-1.
Kwartiertje achter de goal tussen de harde kern (twee jongetjes die heel hard op een trommel sloegen en nog wat oudere mannen die van tijd tot tijd wat aanmoedigden) gestaan, toen was het weer droog en tijdens een blessurebehandeling weer terug naar de lange zijde gegaan.
Flora zag een goal door de VAR afgekeurd worden, maar kwam even later alsnog op 3-1. En verkleinde zo het gat met Levadia voor een dag naar twee punten.
De volgende dag stond de stadsderby Kalev-Levadia op het programma.

Of ik daar heen zou gaan zag ik de volgende dag wel even. Die dag was tevens de laatste dag van de vakantie en na een middag door Tallinn lopen hadden de anderen het wel een beetje gezien en maakten daarmee de keuze makkelijk, mooi nog even naar Kalev-Levadia. Bolt geregeld en hop naar het Karioru Stadion vlakbij het Kadriorg Park. Uit de taxi gestapt zag ik zo 1 2 3 geen ingang, even aan de local Esten gevraagd, moest ik nog een wandelingetje maken naar de andere kant. Net zo makkelijk natuurlijk. Daar voor 10 euro (zowaar een keer zo duur als Flora-Harju) een kaartje gekocht. En daar openbaarde zich een geweldig stadion. Lichtmasten van 600 meter hoog, een ouderwetse sintelbaan, een van buiten volledig verlopen betonnen bak (zie onderstaande slide met een mooi zwikje foto’s). Gelijk blij ende enthousiast!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wederom één volle tribune (er was trouwens ook maar één andere tribune) met een waar pandemonium van links Kalev fans (gemiddelde leeftijd 12 jaar) en rechts Levadia aanhang (wat ouder) van beide kanten druk trommelend en aanmoedigend.Voor de 301 toeschouwers hadden ze nog best veel herrie.
Kalev laatste en Levadia koploper, dus dat moest Levadia wel kunnen winnen zou ik zo zeggen. Nog nagenietend en om me heen kijkend scoorde Levadia al vlot de 0-1, dachten dat de buit wel weer binnen was, niet dus. In de 30′ minuut een uitval van Kalev en 1-1.

Kort voor rust viel de 1-2 en na rust denderde Levadia door. De pijp was leeg bij Kalev en Levadia liep uit naar 1-6. Terug in ons appartement bleken ze wederom geen spijt te hebben dat ze niet mee waren gegaan. Raar toch, met zo’n mooie ouwe bak…

Voetbal in Sevilla

Het geldt voor vrijwel alle foto’s, klik er op voor een grotere weergave. Gewoon doen, kost niks.

Eigenlijk wilde ik een trip naar Sevilla combineren met de Derby van Sevilla, Betis tegen FC Sevilla. Maar een kaartje daarvoor kostte 175 euro. Tikkie too much.
Dus eens verder gekeken, paar weken later was er een midweeks programma, met wat passen en meten kon ik dan eerst naar FC Sevilla-Deportivo Alaves en doordeweeeks naar Betis-Real Valladolid. De Spanjaarden maken pas vier weken van tevoren het schema bekend, dus dat werd gokken en hopen want om niet nader te noemen redenen kwam van donderdag tot donderdag ons het beste uit. Het werd misgokken en vloeken. Betis-Valladolid werd niet op prima dinsdag of perfecte woensdag gespeeld, nee dat moest zo nodig op donderdag om half 10 s Avonds. Dan zaten wij dus alweer in ons vliegtuig naar huis, of beter gezegd naar Amsterdam, want vanuit Groningen naar Sevilla vliegen is helaas niet mogelijk.

Laura is altijd hoofd boekingen en dat doet ze goed. Zonder dat ze het weet boekt ze regelmatig appartementen of hotels op loopafstand van het stadion.

En ja hoor, daar zaten wij. Dit was ons uitzicht vanuit het hotelraam:Perfecto! De verleiding om gewoon 98% van de tijd gewoon uit het raam te staren en verder niks te doen was uiteraard best groot, maar ach, Sevilla is een hele mooie stad, dus dat was ook wel weer zonde geweest.

 

Donderdagavond laat aangekomen bij het hotel, vrijdagochtend dus eerst maar even een slagje om het stadion (en 6.000 foto’s maken).Stonden we bij de bushalte dan zag ik dit. Wel even wat anders dan sportpark de Parrel van Mamio. Al is dat ook altijd leuk.

De eerste vakantiedag was het Goede Vrijdag, feestdag in Sevilla en tijd voor boetedoening en dus zagen we veel mensen als volgt uitgedost die vrijdag. Rare jongens, die Sevillianen.
Anyway, mooie stad, dat Sevilla. En met een week verblijf aldaar ook ruim de tijd om alles te bekijken. Zelfs nog tijd voor een tripje naar Cordoba. Maar dat alles terzijde. Voetbal in Sevilla, dus on topic.

Het plaatje van Futbology hierboven (De stadionfoto althans) klopt niet. Weet niet welk stadion ze daar bij hebben gezet, maar het is niet het stadion waarin Betis B speelt. Maar goed, ken het verrotte joh. Maar dacht zeg het toch even. Voor het geval dat. Of het geval wat, al naar gelang.

Een potje van Betis in Benito Villamarín zat er dus niet in, edoch het op het derde Spaanse niveau ballende Betis B (Of Betis Deportivo) speelde zaterdag om 18.00 wel thuis. Tegen Hercules Alicante. Kaartje gekocht, was ook op loopafstand van ons hotel. Soort van de Toekomst idee, klein maar fijn. Eén tribune open en die was vrijwel vol.
Lekker in het zonnetje (dag 1-5 was het prima weer met een graad of 20-22, dag 6-7 was het een stuk warmer, tegen de 30 graden) een potje voetbal kijken.Na zeven minuten al drie keer geel, shirt vasthouden was wel een favoriete bezigheid. Gescoord werd er ook, Hercules nam de leiding, een penalty werd tegen de lat gepanenka’d maar de rebound werd alsnog binnen gewerkt. Vlak daarna een vrije trap die voor de pot geslingerd werd, 1-1. De zonnebloempit kauwende en spuwende Sevillianen leefden hartstochtelijk mee en na rust werd het 2-1 voor Betis. Leuke wedstrijd, Hercules op jacht naar de gelijkmaker, maar de beste kansen waren voor Betis. Het bleef bij 2-1.
Op de achtergrond links Estadio Benito Villamarín en rechts ons hotel.

De buitenkant van Cuidad Deportiva Luis del Sol.

Op zondagavond was het dan wel the real thing, Primera Division! FC Sevilla-Deportivo Alavés.
De gasten bleken overigens bij ons in hotel Al-Andalus Palace te verblijven. Niet gespot, maar de bus stond wel voor ons hotel. Ook Betis verzamelde woensdagavond al in ons hotel voor de wedstrijd van donderdag. De spelers druppelden net binnen toen wij terug uit de stad kwamen. Nog even op Antony gewacht maar die was er al of kwam pas later.
Maar goed, FC Sevilla dus. Een degradatieduel want Sevilla is niet meer de club met het UEFA Cup/EL abonnement. Mooi op tijd richting Estadio Ramon Sanchéz Pizjuan, rondje om het stadion, beetje sfeer proeven etcetera. De sfeer was niet bij iedereen goed.
De Sevilla fans hielden een protestmars om hun ongenoegen over de slechte resultaten kenbaar te maken. Veel Puta en dat soort praat. Maar verder voornamelijk gemoedelijkheid troef om het stadion heen. Depor fans liepen tussen het Sevilla publiek door, er werd een hapje en een drankje genuttigd en toen ik bij de voorkant aankwam stonden daar allerlei hekken. De spelersbussen waren in aantocht. Daarna was de horde Sevilla fans die protesteerde tegen het bestuur, het beleid en de barre prestaties daar ook aangekomen. Nog een tijdje staan kijken, veel gezang en dergelijke, mooie opwarmer.

Ik ging daarna, toch tijd zat, even op het balkon van het nabij gelegen winkelcentrum staan om de mooie iconische hoofdingang fraai te kunnen fotograferen. Welaan, kijk hier!
Prachtig, al zeg ik het zelf.
Het stadion van Sevilla oogt van de buitenkant wat moderner dan de ouwe bak van Betis. Ze hebben beide hun charme, maar toch is Benito Villamarín in zijn kolossale grootheid toch mooier en indrukwekkender. Maar qua voorgevel wint FC Sevilla dan weer duidelijk.Dan een minuut of 40 voor aanvang maar eens binnen kijken.
Het stadion is nog tamelijk leeg op wat plukjes toeschouwers en het al volle uitvak na. Dik 9 uur rijden van Alavés naar Sevilla, maar het uitvak zat vol. Ik kwam in de dagen na de wedstrijd nog regelmatig Deportivo fans tegen in Sevilla, die maakten er ook gelijk maar een stedentrip van.

Maar uiteraard zit het bij aanvang uiteindelijk gewoon vol, dik 40.000 toeschouwers voor een degradatieduel. Sevilla komt bij winst 9 punten voor op Deportivo Alavés maar kan de concurrent dus in het meest ongunstige geval op 3 punten zien komen.Eerst nog even a capella het lied van Sevilla zingen met zijn veertigduizenden (min 1, ik kende de tekst niet). De man achter mij maakte mijn nalatigheid qua zang overigens meer dan goed. Zoals Fred Cole ooit zong “screaming at the top of my lungs”, dat deed de achterbuurman ook. Passie, ook tijdens de wedstrijd. De eerste helft dan, na rust was hij opeens vertrokken.

De wedstrijd was inderdaad eentje waarin je kon zien dat er tegen degradatie gestreden werd. Sevilla leek veel last van de druk te hebben en dat werd niet beter ondanks dat de eerste kans binnen tien minuten de 1-0 opleverde. De spelers van Sevilla liepen zich doorlopend stuk in hun onhandigheid en wisten daardoor lang nauwelijks enig gevaar te stichten. Foute passes, overmoedige spelers die zich keer op keer vastliepen, gestuntel. Deportivo kreeg dan ook het gevoel dat er wel wat te halen viel in Ramon Sanchez-Pizjuan.
Kort voor rust, eigenlijk in zo’n beetje de laatste tellen voor het rustsignaal, viel dan ook de 1-1. Capitano Kike Garcia liet Ramon Sanchez-Pizjuan op het uitvak na volledig stilvallen.
Na rust werd het niet veel beter van de kant van Sevilla, pas in de slotfase kwamen er nog wat mogelijkheden. En ook nu was het in the dying seconds bijna nog raak. Sevilla’s nummer 10 Suso speelt zich vrij en haalde uit, net over. Jammer jammer jammer, was toch wel mooi geweest. 40.000 fanatieke Sevilla supporters met een explosie van vreugde.
Het Stadion was na afloop ook vlot leeg. De spelers van Sevilla gingen de fans achter het doel nog even bedanken, maar hoon was hun loon. Ze werden fanatiek uitgefloten, wat ook wel te begrijpen was na zo’n grotendeels dramatische wedstrijd. Mijn pret mocht het niet drukken. Geweldige belevenis, de wedstrijd is eigenlijk maar bijzaak al is het uiteraard wel de slagroom op de taart als je ook nog een geweldige wedstrijd te zien krijgt. Maar goed, het is niet altijd Boavista-Benfica.

Was het qua wedstrijden voorbij, maar nog wel twee stadiontours voor de boeg. De dag na Sevilla-Deportivo Alaves stond de stadiontour van Betis op het programma. Kon ik Benito Villamarín eindelijk eens van binnen bekijken. Het was een tour met gids, best leuk, maar eigenlijk was de tour van Sevilla leuker. Dat was meer een museum idee zonder gids en waar je zelf lekker een beetje rond kon dwalen. Neemt niet weg dat ook de Betis tour leuk was natuurlijk. Zelfs ondanks dat één van mijn naarste voetbalherinneringen, een oud trauma als een boze heks, naar boven kwam. Spanje-Malta 12-1 in 1983 werd namelijk in dit stadion gespeeld. Hijo de Putas.
Er kunnen er 60.000 in bij Betis, en ja, als ik dan in het stadion sta mompel ik toch nog even een hartgrondige gvd dat ze niet gewoon op dinsdag of woensdag spelen. De hele tijd nog gehoopt dat het vliegtuig niet zou gaan op donderdag en dat ik alsnog naar Betis kon. Werden mijn gebeden wel verhoord, maar pas toen ik alweer thuis was werd Spanje getroffen door een mega stroomstoring. Die hadden we dus donderdag gehad moeten hebben!
Op de laatste dag van ons verblijf nog de Sevilla Stadiontour gedaan. Erg leuke trip door de geschiedenis van FC Sevilla met veel (vaak kolossale) bekers, ouwe relikwieën en uiteraard de zeven UEFA Cups op een rijtje. En het Sevilla shirt waarin Diego Maradona in zijn nadagen voor Sevilla speelde. Kleedkamer, persruimte, de dug out (net als bij Betis overigens) en je nog even vergapen aan het stadion al had ik dat zondag al gezien. Maar nu dan vanaf de andere kant en een stadion van binnen of van buiten kijken is en blijft leuk.
En daarna, zo door de spelerstunnel Sevilla uit en terug naar Groningen. Mooie stad, mooie stadions, slechte timing (van de Spaanse bond, want het ligt nooit aan mij). Over timing gesproken, van zaterdag tot zondag (8 dagen dus, niet maar 1 dag, maar da’s logisch) was helemaal perfect geweest. Zaterdag Betis B, zondag FC Sevilla, donderdag Betis en zaterdag de Spaanse bekerfinale Barca-Real want die bleek ook nog in Sevilla gespeeld te worden. In het Olympisch Stadion. Maar goed, als de derby van Sevilla al 175 euro kost (en dat zijn niet eens de duurste kaarten), dan zal de finale om de Copa del Rey tussen Barcelona en Real Madrid wel helemaal duur zijn. En vast al uitverkocht. En onmogelijk om een kaartje te krijgen. En meer van zulks.
Zo door de spelerstunnel het vliegtuig in.

 

Voetbal op Sardinië; Cagliari-Bologna

Eind oktober-begin november nog even de warmte in, voorwaar een hele uitzoekerij om precies het goede klimaat te vinden. Zie Valencia (enorme wateroverlast) of Sicilië (ook wateroverlast), hadden wij precies het goede eiland gekozen. Sardinië, elke dag 24 graden (’s Avonds graadje of 19, hele week korte broek en t-shirt, kan minder). En wat doe ik als eerste (nou ja, vrij vlot in elk geval) als de bestemming uitgezocht is? Juist, kijken of er nog een balletje getrapt wordt en of ik daar heen kan.
Hield niet over volgens mijn voetbalapp Futbology. Alleen Cagliari-Bologna op de dinsdag na aankomst (zaterdag). Zondag niks, weekend daarna ook niks. Nog op zoek gegaan en nog wel na hevig speuren een potje op 6 km van Via Giardini, de straat in Cagliari waar we zaten, gevonden, maar goed, die heb ik laten schieten, 11 uur was me wat te vroeg de dag na aankomst na een vorige nacht met weinig slaap en geen zin nog snel uit te vinden hoe/wat/waar. Die wedstrijd bleek later dan wel weer in 4-5 geëindigd te zijn. Lichtelijk spijt, maar ach, je mist meer dan je ziet en het kan niet al voetbal zijn waar de zon schijnt (om er maar eens een vers zelf verzonnen gezegde op los te laten).

Een fijne voetbalweek zou het sowieso worden, Ajax speelde drie wedstrijden en won ze alle drie. Thuis tegen Willem II was dat logisch, maar dat Feyenoord uit en PSV thuis ook in zeges eindigden zorgde voor een humeur nog zonniger dan een Sardijnse middag. Na Ajax-PSV alle Italianen een hand gegeven en bedankt voor Farioli. De Via Giardini zal in het voetbalgekke Cagliari (waar een straat vernoemd is naar Cagliari’s enige landstitel, Viale Campioni dÍtalia 1969/1970, waar we meermaals overheen reden en op de weg naar de bergen passeerden we ook het nog oudere stadion waar Cagliari in 1970 kampioen werd, thans een atletiek Stadion, Stadio Amiscora. Helaas was het in een woonhuis gelegen Museo RossoBlu niet geopend) vast mijn vreugdekreten tijdens Ajax-PSV gehoord hebben.

Anyway, Cagliari-Bologna dus. Voorwerk verricht in de vorm van het verkennen van de voorverkoop, is ook bij elke club weer anders. Soms heel makkelijk (België, Tsjechië) soms vrijwel onmogelijk (Portugal, maar daar zag ik dan weer wel twee van mijn mooiste buitenlandse potjes) (en Duitsland ook, overal uitverkocht). Eerst een Cagliari account aangemaakt, daarna ook nog een ticketone account, waren beide nodig om een ticket te kunnen kopen. Men wilde zo’n beetje alles van me weten (favoriete groente, kleur onderbroek, telefoonnummer in 1980, de naam van je hond/kat/cavia, of je de Capibara ook een leuk dier vindt -bij nee werd de toegang tot de Sardegna Arena je -overigens terecht- ontzegd- en meer van zulke ongein). Bij land waar je vandaan komt me een slag in de rondte gezocht want Olanda dan wel Nederland of iets wat daar op lijkt stond er niet bij. Had ik weer, kwam ik uit een land wat door Italianen ontkend wordt.
Maar wie vloekt zal vinden, Paesi Basa! Ha! Dus toch. Hoop gedoe en uitgezoek later kocht ik tien dagen voor aanvang een kaartje op Distinti Centrale, lange zijde ter hoogte van de middenlijn voor 62 euro. Je moet er wat voor over hebben en dat heb ik. Als je naar Ajax gaat betaal je voor die plek bovendien een stuk meer. Maar dat terzijde.

Klik op de foto’s voor een grotere weergave.

Stadio Unipol Domus (sponsornaam) dan wel (en doe mij die naam maar) de Sardegna Arena biedt plaats aan 16.000 toeschouwers. Een tijdelijk stadion wat er inmiddels al zeven jaar staat, met alleen maar noodtribunes omdat het voor het WK 1990 gebouwde oude stadion Stadio Sant’Elia (wat naast het ‘nieuwe’ noodstadion staat) onveilig verklaard is en (nog steeds) gesloopt wordt. Het Unipol Domus/Sardegna Arena is dan ook een stadion waar de plaatselijke steigerbouwer zich fijn op uit heeft kunnen leven.
Klik op de foto’s voor een grotere weergave.

Na zeven jaar slopen staat er nog een vrijwel intact stadion. Kan er hier nog heel erg over uitweiden maar het verhaal is zo al lang genoeg, dus hier een leuk stukje over de Sardegna Arena en de kolos die vlak naast de Sardegna Arena staat, het Stadio Sant’Elia.
Klik op de foto’s voor een grotere weergave.
Eerst even een blokje om het stadion heen, even bij Stadio Sant’Elia kijken, daar bleek een hek open te staan want er was een parkeerplaats, dus kon ik dat mooi even van dichtbij bekijken. Daarna terug naar het er naast staande huidige stadion en mijn plek opgezocht. Ook nog een gratis programmaboekje gekregen, mooi als het zo kan nou? Eerst nog even wat heen en weer gelopen en de boel even bekeken, wat foto’s, de gebruikelijke ”ik ben in een nieuw stadion routine”.

Op mijn plek aangekomen bleek ik naast een aparte schutter te zitten. De meeste Italianen zijn tenger en klein, deze was dik en groot en zat ergens in een autistisch spectrum en nam behalve zijn eigen plek ook mijn plek voor 50% in beslag. Beetje pressen, druk zetten en toen veroverde ik mijn plek. Stoel naast mij was dan weer leeg, navraag leerde dat degene die daar zat pas later kwam. Mocht ik eerst wel even zitten. Mooi moment om even te benadrukken wat een uiterst vriendelijke mensen die Sardijnen zijn. Maar dat terzijde.
Kort voor de 0-1 in de 35′ minuut kwam de man op wiens plek ik zat, dus opgeschoven en naast de aparte schutter gaan zitten. Die zat voor de wedstrijd en in de rust met zijn ogen dicht leunend op een wandelstok tegen de binnenkant van zijn oogleden aan te kijken. Verroerde de hele 90 minuten geen vin, maar had toen zijn ogen wel weer open. Wadapatja.

Lekker weertje op Sardinië, dus maar één overdekte tribune. De lange zijde waar ik zat was ook onoverdekt, net als de beide korte zijdes achter de goal.
Klik op de foto’s voor een grotere weergave.
Cagliari begon furieus, had na 3 minuten op 1-0 moeten komen maar op miraculeuze wijze ontsnapte Bologna aan een vroege achterstand. Na 10 minuten kwam Cagliari er niet meer aan te pas. Bologna  heer en meester maar niet veel kansen. Kort voor en na rust wel twee kansen en Bologna toonde zich heel efficiënt en kwam op 0-2. Daarna viel Cagliari pas weer aan. Weinig kansen, 0-2 gebleven. Nog wat oude eredivisie bekenden, oud Ajacied Razvan Marin bij Cagliari en oud AZ’ers Beukema, Odgaard en Karlsson (bleef op de bank) en Groninger Dallinga (viel kort in) bij Bologna.
Odgaard scoorde nog, de 0-2.
Stadion zat lekker vol, lekker dicht op het veld ook, in Italië heb je ook nogal wat atletiekbanen rond het veld, hier dus (gelukkig) niet.
Lekker sfeertje ook, de Cagliari tifosi achter de goal hielden de stemming er prima in, ondanks dat Cagliari er niet heel veel van bakte. Mijn favoriete Cagliari speler had ik al vlot ontdekt, linksback Gabriele Zappa.
Dat Cagliari beter kan dan ik tegen Bologna zag bleek afgelopen weekend. Thuis 3-3 tegen AC Milan (kaartje voor de tribune waar ik zat kostte nu 100 euro!), met twee goals van Zappa. Of ie ook een dikke snor en sik had? Nee, dat dan weer niet.
Prima avondje in de Sardegna Arena gehad, wedstrijd was niet geweldig, maar het kan niet al voetbal zijn waar de zon schijnt, zoals een beroemd fantast ooit op een weblog sprak.

Voetbalvakantie: 6 stadions in 10 dagen

Anderhalve week vrij, mooie gelegenheid om naar het voetbal te gaan. Al doe ik dat ook wel als ik geen vakantie heb. Euroborg is het stadion waar ik het vaakst ben geweest, maar wel mooi het stadion waar de eredivisie in 2024 aftrapt. Dag later het pronkstuk van de voetbalvakantie, de Gelbe Wand in Dortmund. De Johan Cruijff Arena kom ik ook niet heel vaak, blijft ook altijd bijzonder. Dan een dagje “vrij” en dan naar Brussel voor een 36 uurs city trip inclusief bezoek aan de voorronde CL wedstrijd Union-Slavia. Dan even bijkomen en dan in het weekend naar de Grolsch Veste voor Twente-Sparta, eerste keer daar. En dan op zondag mooi afsluiten met Cambuur, daar ben ik ook wel 100 keer geweest, maar niet in dit stadion. Ook wel mooi en om meerdere redenen bijzonder om daar bij de eerste wedstrijd ooit te zijn.
Vrijdag 9 augustus, de eredivisie start in Groningen waar NAC op bezoek komt. Exact een week eerder een vrij saaie oefenwedstrijd gezien in een driekwart gevulde Euroborg waarin Heracles met 2-0 werd verslagen. Verschil met vanavond was groot. Vol stadion, prima sfeer. Groningen wat er van minuut 1 op klapt, NAC wat al na een minuut geel krijgt (had ook rood kunnen zijn) en na zes minuten alsnog rood krijgt en 1-0 achter komt.
Groningen dendert door en staat na een half uur al op 3-0. De sfeer blijft uiteraard prima, uitsupporters zijn er niet, hadden schijnbaar een voorspellende gave. Direct na rust schiet NAC een penalty binnen en is het heilige vuur bij Groningen al wel wat geblust, het wordt nog wel 4-1 door Jorg Schreuders, Groningen geniet en staat even bovenaan.




Zaterdag 10 augustus met Pe over de autobahn naar Borussia Dortmund-Aston Villa. Oefenwedstrijd in het Signal Iduna Park, vroeger het Westfalen Stadion geheten. Kaarten scoren voor Borussia Dortmund is vrijwel onmogelijk, maar voor deze oefenpartij bleken nog kaarten beschikbaar, voor 7,50 stonden we op de befaamde Gelbe Wand van Dortmund. Mooi op tijd weg, parkeren en met de tram/metro naar het stadion. Daar troffen we een gele zee van mensen, krap drie uur voor de wedstrijd al een hele boel mensen in en om het stadion. Even een broodje bratwurst om cultuur te happen en daarna naar een biergarten naast het stadion. Uiterst gemütlich met Borussia en Villa fans die een biertje of wat dies meer zij dronken. Zingende Aston Villa fans (het uitvak was ook vol, het stadion was met bijna 82.000 toeschouwers volledig uitverkocht) die in hun liedjes terug gingen naar 1982 toen ze in de Kuip met 1-0 van Bayern wonnen en de EC1 wonnen. Praatje gemaakt met wat Villa fans, gezellige buhl.
Toen we een klein uur voor aanvang de Gelbe Wand betraden was die al bijna vol. Desalniettemin een plekje bemachtigt tussen de 25.000 Borussen die achter de goal stonden. Beetje krap was het wel, maar uiteindelijk een plek waar je alles goed kon zien en in de rust een nog wat beter plekje gevonden. Oefenpotje of niet, indrukwekkend is het sowieso. Enorm stadion, helemaal vol, met 25.000 man achter de goal staan. Zeer bijzonder.

De sfeer (en ook de wedstrijd) was wat tammer dan bij een potje waar echt wat op het spel staat, maar toen een Villa aanvaller alleen op de Dortmund keeper (en de Gelbe Wand) afging roerden de 25.000 zich en verloor de Villa aanvaller van schrik de bal. Dortmund schopte er rond het half uur in no time twee binnen, spande zich daarna niet bovenmatig meer in, Villa liet een paar flinke kansen liggen en zo wonnen de Gelen met 2-0. Na een overvolle en bloedhete metro getrotseerd te hebben een hapje eten en terug naar Noord Nederland.



Dag later, 11 augustus, vroeg uit de veren, op naar Ajax-sc Heerenveen.
In de trein deze keer, de eerste van vier trein combi’s. Op Groningen Europapark staan al wat in Ajax shirt getooide reizigers (geen Michael) en gaandeweg worden dat er steeds meer. Van Bijlmer Arena een korte wandeling naar het stadion en daar Johan (een mooiere naam voor iemand die naar de Cruijff Arena gaat is er niet) treffen. Nog even in de Ziggo lounge een drankje en dan hoogtevrees trotserend hoog en droog (en godzijdank in de schaduw) in vak 419 wachten op wat er komen gaat.
Tsja, voor rust geen groot spektakel, maar de spanning vergoed veel zakmaarzegge. Even leek Heerenveen net als NAC vrijdag al vlot met 10 man verder te moeten, maar Nijhuis trok de keutel rode kaart in, ook wel terecht zo bleek later die dag toen ik de tv beelden zag. Kort voor rust dan toch de 1-0 en gelijk daarop bijna 2-0 maar vd Boomen schoot tegen de paal en Akpom heeft het niet dit seizoen en schoot de rebound onhandig naast. Na rust liet Ajax nog een stuk of wat kansen op de 2-0 onbenut, daardoor bleef het spannend zonder dat Ajax echt in de problemen kwam en met 1-0 won. Hoera! Blij ende tevree.



Op dinsdag 13 augustus weer naar het buitenland, nu naar België, Brussel in het bijzonder. Een snelle stedentrip combineren met de voorronde CL wedstrijd Royale Union Saint-Gilloise vs SK Slavia Praha in het stadion van Anderlecht, nu het Lotto Park geheten, maar vroeger het Astrid Park en het Constant vanden Stock Stadion. ’s Ochtends reizen, ’s Middags door Brussel kuieren, ’s Avonds voetbal. Eerst op de fiets naar Molenbeek, want ik wilde ook nog even langs het stadion van RWDM. Een Belgische OV fiets, 24 uur voor 1,50, best handig. Zat alleen wel een slag in elk wiel. Gelukkig kon ik mijn fiets omruilen bij het stadion, al was fiets 2 ook geen beste, die had geen versnellingen. En da’s best lastig in het op 7 heuvels gebouwde Brussel. Anyway, even in en om het RWDM stadion kijken was best leuk.
Legende Raymond Goethals is als voetballer in de jeugd van RWDM begonnen en daarvoor wordt hij uitgebreid geëerd.
En dan op naar Anderlecht, 20 minuten fietsen, stukje bergop, stukje bergaaaaaaffff.
Fiets geparkeerd, rondje om het stadion, maar dat zag er van buiten teleurstellend niet bijzonder uit.Dan maar naar binnen. er kunnen er dik 20.000 in, Union mag vanwege de UEFA eisen niet in eigen stadion Europees spelen, dus vandaar dat ze bij Anderlecht speelden. Uit had Union met 3-1 verloren, ongeveer 5.500 toeschouwers die voornamelijk op de tribune waar ik ook zat plaats hadden genomen alsmede achter de goal. Achter de andere goal een vol uitvak, allemaal in de blote Tsjechenbuik.
Ik werd opgewacht door een behulpzame steward, die in het Frans vroeg om mijn ticket, en mij daarna omstandig uit ging leggen dat ik in vak E5 zat (daar was ik al), dat ik op RIJ 6 zat en dat 15 mijn STOELNUMMER was. Merci beaucoup mon ami!
Slavia hoefde niet zo nodig en Union kon niet zo goed. Dat wil zeggen tot aan de zestien ging het nog best aardig, maar daarna ging het doorlopend mis. Grootste kans was een kopbal die op de lat belandde. De spelers van Slavia hadden daarnaast ook nog last van de vallende ziekte, bleven continu liggen voor blessurebehandelingen om het beetje tempo wat in de wedstrijd zat er vakkundig uit te slopen.

Het positieve was de sfeer, zowel de Slavia fans als het Union deel had er duidelijk zin in, prima sfeer voor een kwartvol stadion. Ook op de lange zijde deed men gretig mee met de spreekkoren en Union liedjes en aanmoedigingen. Baten deed het niet, Slavia strafte in de slotfase een foutje af, 0-1 en wedstrijd helemaal beslist. Na nog even wat te drinken gehaald te hebben weer een fiets gevat en deze fietste prima, maar maakte wel hele rare geluiden. Door een weg vol kuilen, wegopbrekingen en meer van zulks terug naar het centrum, waar mijn verblijf was, even wat spul “thuis” dumpen en Brussels by Night kijken. Dag later nog verder Brussel bekeken, onder andere de vele stripmuren.
Nadat ik ’s Ochtends op zo’n wrakke fiets steil bergop naar het Jubelpark was geweest. Volledig gesloopt en kletsnat bezweet het park bereikt, als een sprinter na een loodzware bergetappe van 300 kilometer. Anyway, de terugweg ging wel lekker. Met een rotgang hobbelend en stuiterend als een fietsende kamikazepiloot terug naar het centrum racend.


Dan in het weekend wedstrijd vijf en zes. Zaterdag 17 augustus naar de Grolsch Veste voor FC Twente-Sparta. De Tukkers in de trein op weg naar de wedstrijd hadden er alle vertrouwen in, nulletje of 4 a 5. Leek mij stug, zo zwak is Sparta niet. En dat bleek, Twente mocht blij zijn met een punt, Sparta had de beste kansen en trof drie keer paal/lat.
En Unnerstall stond ook aardig te keepen, beetje ongelukkige penalty in de 75′  minuut en zo stond Sparta zowaar achter. Gerechtigheid in de eerste minuut van de blessuretijd toen Sparta toch nog op 1-1 kwam.


Stadion van Twente van buiten wel okay, wel veel glas wat dan weer niet zo okay is. Van binnen best mooi. Zat op de tweede ring, rij 1, prima zicht. Sfeer was ondanks dat Twente niet groots speelde ook wel prima.
Ook wel handig, de trein stopt zo’n beetje naast het stadion. Leuke trip weer.
Op het stadion stonden nog wat vriendelijk ogende jongeleu die volgens hun shirt “Gehaat en A sociaal” waren. Een beetje dat “nobody likes us we don’t care” gedoe. Stoere kippenborstjes die 90 minuten lang a ritmisch op een trommel staan te rammen, of -oh gruwel- van die narcistische malloten die de hele wedstrijd met hun rug naar het veld het uitvak staan te dirigeren.
Maar dat waren deze jonge Tukkers niet. Die waren meer

 

 

Dan wedstrijd 6, op zondag 18 augustus naar het nieuwe Cambuur Stadion.
Cambuur en Helmond Sport trapten daar af voor de eerste wedstrijd in het gloednieuwe stadion. Ik stond om 11.30 in de rij, 35 minuten later was ik binnen. Kortom, een enorme rij. De rij achter mij was op dat moment nog langer dan de rij waar ik om 11.30 aansloot. Anyway, op tijd in het stadion. Normaal altijd even een praatje met mijn oudste broer Henk en zijn zoon Jordi maken, maar waar voor dit stadion Cambuur-Helmond Sport de eerste was was Cambuur-Helmond Sport in het oude stadion de laatste voor mijn broer geweest. Groot gemis, maar da’s logisch.
Geheel vol was het niet, 100 Helmonders in het uitvak en de sponsorvakken waren niet vol omdat het stadion eigenlijk nog niet af is.
Cambuur oogde voor rust nerveus, kreeg desondanks wel een paar kansen maar kwam met 0-1 achter. Na rust met drie frisse krachten leek de gelijkmaker een kwestie van tijd, maar de paal en de Helmond keeper hielden Cambuur op de nul, al was er ook wel wat onnauwkeurig afronden. En vooral Milan Smit die opeens penaltys ging missen. Cambuur had mazzel dat de eerste misser over mocht, want bij het stilzetten van de beelden bleek de keeper netjes met twee voeten op de lijn te staan. Maar Smit stond schijnbaar stijf van de zenuwen, want zijn tweede poging werd ook gestopt.Zo mooi als de eerste in de Euroborg (waar ik ook bij was)werd het niet, was ook wel de ultieme start voor Cambuur geweest, 2-0 van Heerenveen winnen. Het stadion is dan weer wel een mooie aanwinst. Dicht op het veld, doet op sommige plekken denken aan het oude Cambuur Stadion, maar dan een hypermoderne versie. Van buiten is het voor een nieuw stadion ook nog best mooi. Want dat is tegenwoordig wel de hel, veel van die nieuwe stadions lijken op een kantorenpand of een winkelcentrum. Of
-Euroborg- op een betonnen bunker. Hier zie je in elk geval de tribunes vanaf de buitenkant nog.
Over een kleine maand maar weer even, als het lukt een kaart te scoren. Dan is pas de tweede thuiswedstrijd. Drie dagen later speelt Cambuur nog een thuiswedstrijd, dan heb ik weer een dikke week vakantie, zal wel niet weer zo’n vette week worden als de hierboven beschreven week. Maar twee keer Cambuur in vier dagen zie ik er wel van komen.

Hopelijk dan wat meer goals, want met 3x 1-0, 1x 1-1, een 2-0 was het de eerste wedstrijd die in 4-1 eindigde uitgezonderd geen heel doelpuntrijke tour.
Wellicht komend weekend meer goals, topamateurvoetbal in Assen (naar ACV-HFC, met de in Assen residerende Bertus, in de tweede divisie) en een dag later de topper in de Euroborg tussen Groningen-AZ staan dan op de rol.


 

De Belgische Supercup: Club Brugge-Union Saint Gilloise

We zouden aanvankelijk op vakantie naar Finland en Estland maar dat ging door zeer droevige omstandigheden niet door. In dat geval was ik naar Levadia Tallinn-FA Šiauliai (Litouwen) in de voorronde van de Conference League gegaan. Dat eindigde voor 1200 man in 0-0. Al weet ik zeker dat ik van die trip ook wel weer enthousiast was geworden.
Maar het liep allemaal anders, en uiteindelijk een weekje Westcoast Belgium geboekt. Daar bleek een bezoekje aan de Belgische Supercup mogelijk, Club Brugge tegen Union SG. Plenty kaarten en nog goedkoop ook, voor 20 euro ter hoogte van de middenlijn.
Mooi op tijd een kaart gekocht, account aangemaakt en kaart gekocht, weinig tot geen gedonder dus.

Appartement op loopafstand van het stadion, 25 minuten lopen door een bosrijke omgeving en door een woonwijk naar het fraai gelegen Jan Breydel Stadion.
Een mooie ouwe bak, al is 51 jaar ook weer niet heel oud. Eerst heette het het Olympia Stadion, nu dus het Jan Breydel stadion. En ‘geen nieuwerwets stadion’  betekent dat het er van buiten nog als een stadion uitziet en niet als een winkelcentrum of een kantorenpand.
Ik moest zo’n beetje om het hele stadion heen lopen om bij de Oost Tribune te komen, maar dat is alleen maar handig want ik loop sowieso altijd om het hele stadion heen indien mogelijk. Aanvang was 20.00, ik was er om 19.00. Slagje om het stadion, en daar was het al flink druk met etende, drinkende en praatjesmakende Bruggelingen. Na een mooi aantal foto’s te hebben gemaakt naar binnen en even gekeken waar ik zat.
Dat was 40 minuten voor aanvang, om al die tijd in de hete zon te zitten leek me niet heel jofel, daarnaast vind ik het altijd wel leuk om het stadion zoveel mogelijk te verkennen. Van catacomben tot rest van de tribune. Je kon gewoon elk vak op Oost inlopen en zo kon ik mooi de complete Oost tribune bekijken, van boven tot aan de rand van het veld.
(Klik op de collage en je ziet een grotere versie, werkt geloof ik niet op de mobiele foon, wel op de laptop in elk geval)

Het uitvak

Lekker weertje (vooral toen de zon achter de Noordtribune zakte, daarvoor was het best wel behoorlijk warm met de zon op de pit), goed gevuld stadion stadion. Ongeveer 20.000 waar krap 30.000 in kunnen. Oost zat helemaal vol, achter de goal en de zijvakken op de andere lange zijde waren de lege plekken.
Voor de wedstrijd kwamen er 110 kinderen die een amputatie hebben ondergaan en nog maar 1 been hebben op het veld. Hebben een voetbalkamp in Brugge.
Applaus van het hele stadion, kinderen blij.
Zetten ze You’ll never walk Alone op… Niet de handigste keuze.
Al had ik niet de indruk dat die kinderen er erg in hadden.
De wedstrijd was zeker voor rust niet geweldig. Kampioen Club Brugge had het best lastig met bekerwinnaar Union en de schaarse mogelijkheden waren vooral voor Union. Die kwamen in de 39’ uit een penalty op 0-1 en maakten een minuut na rust 0-2.
De jongen die naast mij zat was de inwendige mens iets te lang wezen versterken en kwam er daardoor pas toen hij al vijf minuten op zijn plek achter dat het al 0-2 stond.

Club zette Union daarna wel onder druk, maar heel veel kansen kregen ze niet. Tien minuten voor tijd viel dan de toch wel verdiende 1-2. Lekker, want dat betekende nog een leuke slotfase.
Union kwam daarin dichter bij de 1-3 dan Club bij de 2-2. Tot de 94′  minuut. Halverwege de blessuretijd hield de Union keeper met een knappe dubbele redding Club van de 2-2 af. En daarmee ging de Supercup naar Brussel.
De Brusselaars vierden feest, de Bruggelingen pakten buiten het stadion een pintje en een frietje. 

Na afloop ook nog even blijven hangen en weer naar de rand van het veld voor de prijsuitreiking en naar de hoek waar de Union fans zaten gelopen en ook nog maar een paar plaatjes geschoten.
In totaal ongeveer 4 uur in en rond het stadion geweest. Naar het voetbal is meer dan 90 minuten ballen.
 
Ik was ondertussen van de tweede ring naar de eerste ring gelopen om in de hoek bij het uitvak de feestende Union spelers de zege te zien vieren met het uitvak.

Ook in België hebben ze trouwens van die malloten die de hele wedstrijd met hun rug naar het veld staan en de maat slaan voor de liedjes die er gezongen moeten worden. Zien niks van de wedstrijd, staan daar in hun blote kippenborstjes een partij druk te doen. Nou ja, ieder zijn meug natuurlijk.
Net als vroeger in de kroeg zo’n beetje als laatste het stadion uit, “Allez jong, tis mooi geweest he, we gaan sluiten” en daar gingen de laatste liefhebbers. Buiten het stadion was het nog retedruk, van de 20.000 toeschouwers stonden er denk ik nog 19.500 een pintje te pakken, een snackje te eten of wat Club dingetjes te kopen.
Was weer een meer dan geslaagd avondje. Relaxete Belgen, geen hele beste wedstrijd (maar de spanning vergoed veel), mooi stadion, één helft sauna, de tweede helft wat koeler en fijn rond kunnen kijken en genieten van een atmosfeer van voetbal en stadion.

 

Het Nieuwe Cambuur Stadion

Laatste wens van mijn broer, het nieuwe Cambuur Stadion nog zien. Dat kon, sterker nog, Henk de Jong kwam ook langs en was de beste ambassadeur die Cambuur zich kan wensen. Die foto’s hou ik privé, de foto’s van het stadion in aanbouw niet.

Naar het voetbal in Ierland Part 2 Bohemians FC – Dundalk FC

Op Futbology stond voor de maandag Bohemian-Dundalk gepland, maar in de lijst met fixtures op de website van Bohemian noch Dundalk stond ie er tussen, dus ik dacht dat zal dan wel verkeerd op Futbology staan. Maar in de week voor vertrek toch nog maar eens gecheckt en hij werd wel degelijk maandag de 15de gespeeld. Dus ook maar een kaart voor gekocht. Wordt gespeeld op Dalymount Park, historische Oranje grond. Daar won Oranje in 1983 in een legendarische wedstrijd (voor iedereen rond mijn leeftijd en ouder althans) met 2-3 na een 2-0 achterstand bij rust, 2x Gullit en 1x van Basten. Toen zaten er 35.000, nu kunnen er nog ongeveer 10.000 in. Maar leuke bonuswedstrijd!

En ook in North Dublin, wederom op loopafstand. Minuutje of twintig straight ahead en dan op een gegeven moment afslaan. Kom je in een soort steeg en loop je zo op Dalymount Park af. Zo gezegd, zo gedaan..Searching will take place before entering Dalymount Park. Any supporters found to be in possession of pyrotechnics, alcohol, and/or dangerous items will have these removed as they are strictly prohibited. Furthermore, your ticket will be revoked, and entry denied. Please be respectful to matchday stewards on arrival.

Gefouilleerd? Nope.
Sterker nog, mijn kaartje werd zelfs niet gecontroleerd, kon zo naar binnen lopen.Mazzeltje dat deze vanavond ook nog was, afgelast wegens sneeuw in maart en vandaag ingehaald. Kwartier lopen van het hotel, zag pas een paar dagen voor vertrek dat deze toch gespeeld ging worden, stond eerst niet in het programma op deze dag. Snel een kaart gekocht, mooi op tijd want ook deze was vanavond sold out.
Ik ga altijd ruim op tijd weg, wat plaatjes schieten, sfeer proeven en unreserverd seating, een goeie plek scoren. Dat lukte, rij 6 a 7 exact ter hoogte vd middenlijn. Tijdens de wedstrijd bleek dat ik op de verkeerde tribune zat, maar dat maakte (mij in elk geval) niks uit. In plaats van achter de goal zat ik mooi lange zijde ter hoogte van de middenlijn. Op de tribune stond overal de naam die ook op mijn kaart stond, DES KELLY. Bleek de sponsor te zijn.
Anyway, geen haan die er naar kraaide en ik zat op niemands plek, want er is geen stoelnummering. Dus best genoeg.
De tribune waar ik zat ^

Ik raakte aan de praat met de man naast me, die vertelde waarom Dundalk (normaal toch een topteam in Ierland) zo laag (bottom of the table) staat (veel nieuwe spelers die nog aan elkaar moeten wennen) en waarom Dailymount Park van 35000 naar 5000 plekken is gegaan (geen geld voor onderhoud, maar er zijn plannen voor vernieuwing op korte termijn) en nog wat praatjes. Ook nog even over 1983 gehad, kon hij (mijn leeftijd, iets ouder misschien) zich ook nog goed herinneren.
Dan de wedstrijd. Kunnen we kort over zijn. Bar slecht. Hekkensluiter Dundalk was voor rust de minst slechte, maar het was wachten tot na rust op de eerste kans, die was voor Bohemian, in de 65’ minuut. Er werd echt hemeltergend slecht gevoetbald, er ging ongelooflijk veel mis. Het waaide ook nog flink, hielp ook niet mee. Maar in de 80’ minuut leverde a fine header de 1-0 voor Bohemian op. Niet geheel verdiend maar dat kon de Bohemian fans niet veel schelen geloof ik. Tegenover onze tribune op de Mono Stand zaten de uitsupporters. Die tribune zat ook vol.
“You should come watch more of our games, seeing two wins in a row is a great achievement, doesn’t happen to us a lot” lachte de buurman na afloop. Die me ook nog attendeerde op een celeb, de ex bondscoach van Ierland, tijdens de afgelopen EK Kwalificatie nog op de bank in de wedstrijden tegen Nederland. Zat een stukje verderop, vlakbij waar wij ook zaten. De man met de bril.
Weer een topavond, voetbal in een ander land, het blijft fantastisch. Of het nou in Da Luz is of in Dalymount Park.
En toen weer terug naar het hotel… Maar eerst nog even een laatste blik op het stadion vanaf de pittoreske straat achter het stadion.

Naar het voetbal in Ierland; Part 1 Croke Park Stadiontour en de Northside Derby

Vrijdagavond 12 april staat deze op het programma. Shelbourne FC is koploper en Bohemian FC staat zesde.

Maar eerst op vrijdagochtend een stadiontour gedaan in het na Wembley en Nou Camp (of andersom, NC is de grootste) grootste stadion van Europa, Croke Park. Wordt voornamelijk voor typisch Ierse sporten als Gaelic Football en hurling gebruikt. Dik doen over het Cambuur Stadion of de Adelaarshorst in een woonwijk. Loop je door Dublin, doemt daar middenin de volkswijk gewoon even een stadion op waar dik 80.000 mensen in passen. En waar ook iedereen in speelt, kinderen, amateurs (zowel Hurling als Gaelic Football zijn pure amateursporten), eigenlijk alleen geen profsporters.

Stadiontour gedaan, erg leuk. De finale van het Gaelic Football is daar het evenement van het jaar, komen 83.500 toeschouwers op af, maar kunnen ze wel 10 keer uitverkopen.Alle shirts van de clubs die in de hoogste divisie van het Gaelic Football spelen in de kleedkamer tijdens de stadiontour. Dan ‘s Avonds for something completely different (maar net als Croke Park op loopafstand van ons hotel want we resideren in North Dublin) Tolka Park voor de Northside Derby Shelbourne FC – Bohemian FC. A packed Tolka Park (5,000), maar ik had al ruim op tijd mijn kaartje gekocht. Geen stoelnummering, wie het eerst komt wie het eerst op een goeie plek zit. Hoewel, het stikt er van de palen die het zicht belemmeren, maar na wat stoeltjes naar links te zijn geschoven vrij zicht op beide doelen. Drie tribunes, beide lange zijdes vol met Shelbourne aanhangers, achter de goal alle Bohemian fans. Redelijk wat palen zoals u ziet, met zicht op het stampvolle uitvakTegenover me zat de harde kern van Shelbourne FC Aan de andere kant ook nog een tribune, maar die was niet in gebruik. Stonden wel wat mensen gewoon achter de goal. Koploper Shelbourne FC tegen nr 7 (vd 10) Bohemian FC. Thuisvoordeel, koploper, het zal allemaal wel. Eerste 25 minuten wel. Toen had Bohemian weinig in te brengen. Maar zo heel veel bakte Shelburne er nou ook weer niet van. Dus dachten ze bij Bohemian, why also not? Togen wat meer ten aanval en kregen na 37 minuten een penalty. Boem 0-1 en een ontploffend uitvak. Die nauwelijks uitgejuicht waren of het stond zelfs 0-2! Stunt in de maak. Na rust zette Shelbourne aan, kreeg ook een penalty (1-2) en leek ook in no time twee keer te scoren maar liet in één aanval tot vier keer toe de enorme kans op 2-2 onbenut. Daarna hield Bohemian vrij makkelijk stand en was het groot feest in het uitvak. De thuisfans dropen ‘fuck’ mompelend af. Mooie avond, ook wat de muzikale omlijsting betreft. Zeker als je vaak naar het lokale (amateur)voetbal gaat en daar blaartrekkende ellende in de vorm van Nederlandstalige feestzangers aan je kop krijgt. Nee, dan Dublin! Voetbal in Nederland: Muziek als Engelbewaarder, zwembad met bacardi lemon of -bij FC Groningen de laatste keren- een liedje over Karin. Of van die geflipte housemuziek voor de hoolies met hoodies. Maar vooral de Hollandstalige feestmuziek. Bloedirritante kutmuziek voor rokende zatlappen. Shelbourne-Bohemian (oa) Highway to Hell van ACDC, Fiesta van the Pogues, Zombie van the Cranberries (meegezongen door een groot deel van het stadion) en the Boys are Back in Town van Thin Lizzy. En kijk eens de shirtsponsor van Bohemian FC… Het benadrukt de totale stompzinnigheid waarmee de velden in Nederland omringd worden nog maar eens. Ik pleit voor Golden Earring als shirtsponsor van ADO Bij Cambuur Anneke Douma vervangen door It Dockumer Lokaeltsje Bij Groningen Meh als doelpuntentune Bij Ajax (tot het weer beter gaat) Dunkelheit van Burzum, de hele wedstrijd lang. Snoeihard. En in het kader van weg met de wansmaak voor alle zekerheid carnaval ook maar afschaffen.

Voetbal kijken in Duitsland SV Werder – Bayer Leverkusen

Kerstmarkt in Bremen, frau und kinder shoppen en ik even naar het voetbal in het weser Stadion in Bremen. SV Werder tegen koploper Bayer Leverkusen. In tegenstelling tot Portugal nu wel makkelijk aan een kaartje kunnen komen. Ondanks dat de wedstrijd al uitverkocht, maar op de ticketmarkt van Werder kwamen zo nu en dan extra kaarten beschikbaar en ik had mazzel dat er eentje beschikbaar was toen ik ging kijken.

Werder staat in het rechterrijtje, spitzenreiter Leverkusen was wel duidelijk een maatje te groot, kwamen nauwelijks in de problemen en leken bijna wel op halve kracht te spelen, zo makkelijk oogde het. Veel balbezit en wachten op de momenten die altijd wel komen. Op zich wel jammer dat het verschil zo groot was want op de tribune achter de goal na zat de rest van de Bremen aanhang een beetje gelaten toe te kijken.

Op momenten dat Werder een beetje in de wedstrijd leek te komen roerde de rest van het stadion zich ook. Maar net toen Werder wat meer van de eigen helft kon komen viel de 0:2.
In totaal sechs tore maar dreimahl abseits, anders was het 1-5 geweest.
Mooi stadion trouwens, dat dan weer wel.

Wel jammer dat het van buiten op een kantorencomplex met veel glas lijkt, altijd jammer, zie je veel bij de nieuwe stadions, dat het stadion verstopt zit in winkels en kantoren. Maar van binnen, en dat is het belangrijkste, wel mooi. Vroeger een dikke sintelbaan. Nu zit je lekker dicht op het veld en zelfs ter hoogte van de cornervlag prima zicht.

Naar het voetbal in Praag: Sparta Praha-Viktoria Plzen en Viktoria Zizkov-Sparta Praha B

Dertig september 2023, weekendje Praag, dus ook naar het voetbal. Koploper Sparta tegen nummer 3 Viktoria. Een topper, dus op tijd een kaart scoren. En dat lukte.
Sparta kwam al na 2 minuten op 1-0, Viktoria maakte na 27 minuten de verdiende 1-1, minuut later direct weer 2-1, weer een minuut later 2-2, maar die werd uiteindelijk afgekeurd. Vlak voor tijd de 3-1, maar ook die ging niet door en in de slotseconden leek Viktoria toch nog 2-2 te scoren, ware het niet dat de bal nog van de lijn gekopt werd. Leuke wedstrijd, goeie sfeer, mooi stadion. Kortom weer een leuke trip.
Wel apart, hopen bekers op het veld, kort voor tijd een enorme lading vuurwerk achter de goal bij Sparta, eerder al in het uitvak.
Uitvak, viel nog mee qua vuurwerk.
Maar de Spartanen dachten dat het oud en nieuw was.

Enige wat er gebeurd is een waarschuwing op de videoscoreborden dat het niet mag en boetes oplevert. Wedstrijd ligt er een geen seconde om stil. Zeker bij dat vuurwerk achter de Sparta goal dacht ik dat ze de wedstrijd wel even stil gingen leggen, maar niks hoor, lekker doorspelen.

Behalve van vuurwerk houden ze ook wel van vlaggen.
Na afloop moesten eerst de uitsupporters afgevoerd worden. Wedstrijd was niet echt in de buurt van het hotel, dus een Bolt (taxi) geregeld. Die kwam niet, want alles was afgezet. Ondertussen was mijn telefoon bijna leeg, maar met nog 1% over toch nog een taxi geregeld.DAG LATER
Viktororia Zizkov – Sparta B

Ook wel apart, in de eerste divisie (de cesko kkd dus) trappen ze hier en daar al om kwart over tien s Morgens af. Zoals bij Viktoria Zizkov-Sparta Praha B, daar zat ik op 1 oktober dan ook fris en fruitig op de tribune. Weer wat anders dan de moderne Sparta Arena, deze keer een mooi old school Oostblok stadionnetje.
De tribune waar ik zat was zo goed als vol. Gelukkig nog wel een paar lege stoeltjes want ik had echt een klotenplek. Veel palen en een platform waarop een mannetje video opnames zat te maken in mijn zicht, een paar rijen naar beneden gaan zitten waar ik wel vrij zicht had.
Wedstrijd was niet van een heel hoog niveau, bij nogal wat grote kansen ging er een bal onder de voet door waarmee de kans weer verkeken was.

Eerste de beste kans voor Viktoria leverde in de 10’ minuut gelijk de 1-0 op.Nadat Sparta B eerst al een enorme kans had gemist viel na een half uur de dikverdiende 1-1.

Na rust speelde Viktoria richting het vak in de hoek waar de fanatieke vrolijke harde kern stond. Zingen, trommelen en klappen, groot feest. Ondanks dat ze na rust beter speelden en de slotfase met een man meer speelden bleef het hele grote feest uit, het bleef bij 1-1.
De
De taxichauffeur was blij verrast dat ik naar Viktoria ging, zijn opa was ooit nog voorzitter geweest van de club. Bij de entree dan weer een tegenvaller, het was niet toegestaan mijn appel voor in de rust mee naar binnen te nemen. Zelfs mijn ” do i look like someone who is going to throw an apple on the pitch”  wist de suppoost niet vermurwen. Schijnbaar zag ik er wel uit als iemand die een appel op het veld gooit als het bij deze wedstrijd niet naar mijn zin verliep. Dus de kolossale appel maar verorberd voordat ik het stadion betrad.

In de rust geen drumband, geen dikke volkszanger, geen pupillen die penaltyschieten, maar cheerleadende turnende meiden. Ook wel leuk & bijzonder.
Tot slot nog wat foto’s in en rond het mooie stadion.