Vakantieboeken 2017

Afbeelding | Geplaatst op door | Een reactie plaatsen

Imaginary Feestdag

28 september, de sterfdag van Miles Davis
Miles Away Day
aka
KIND OF BLUE MONDAY

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

Hoesart Juli

En hier het kwartet voor juli (en wellicht ook augustus en september, maar dat zien we dan wel weer).

Click to enlarge!

Hot Rail-Calexico — Locust Abortian Technician-Butthole Surfers — Out of Step-Minor Threat –Broken English-Marianne Faithfull

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek | Een reactie plaatsen

Hoes art april/mei/juni

Elke maand vier nieuwe hoezen, dat bleek dus een beperkt houdbaar idee. Onderstaande hoezen hingen geen 1 maar 3 maanden. Moet kunn’n in Grunn. Al was het maar omdat het een geflikker van hier tot pakweg Tokio is om de boel recht te krijgen. Dus binnenkort een andere oplossing, een plankje in plaats van een ding in de muur waar ze aan moeten hangen maar waar ze door het bevestigingsgevalletje niet geheel recht hangen. Al moet ik eerlijk bekennen dat het mij niet zo veel kan schelen, maar ik woon niet alleen. 🙂

April Mei Juni
Oftewel Dead Kennedys’ Frankenchrist, Let there be Rock van AC/DC, Atomizer van Big Black en Road to Ruin van de Ramones.

Hier februari
Hier maart

Morgen juli

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft, Muziek | Een reactie plaatsen

Abubakari werpt een blik in de bizarre surrealistische kristallen bol van Joost Vandecasteele

Op de laatste inschrijfdag van de leesclub voor Graphic Novel (of luid op leesboek) BELLA gaf ik me toch nog op. Na de vorige leesclub (Helemaal Niks van de lichtgeraakte prutser -say it like it is- Koen Gubbels die mijn kritiek persoonlijk opvatte en vond dat ik aan schrijvertje pesten deed omdat ik zijn boek getiteld NIKS ook daadwerkelijk Niks vond, dat iemand het gewoon een prul vond kwam niet bij Gubbels op) was ik om meerdere redenen wel even klaar met leesclubs.

Maar hey, een Graphic Novel van een Belgische schrijver, daar wilde ik dan eigenlijk toch wel bij zijn. Het bleek het beste idee van de maand want ik ontdekte een schrijver en kreeg er een pracht Graphic Novel bij thuis gestuurd.

Belgen die schrijven kunnen bij mij sowieso weinig verkeerd doen, ik weet niet waarom maar ik lees veel minder Nederlandse schrijvers dan Belgen. Misschien omdat het bij de Belg vaak wat ruwer en rauwer en echter is dan in de Nederlandse romans waar de hoofdpersonen voor mijn gevoel veel te vaak van die doorgestudeerde saaie lullen zijn. (Wolkers uitgezonderd natuurlijk, superheld en uitvinder van rauw ruw en echt; en zo zijn er uiteraard nog wel wat Nederlandse schrijvers die ik graag lees, maar dat alles terzijde, ik dwaal volledig af, al geeft dat niet, tijd zat, dus watdefuk).

Dat Joost Vandecasteele ook romans geschreven had wist ik niet (sterker, ik had nog nooit van Joost Vandecasteele gehoord), maar ter voorbereiding en uit nieuwsgierigheid googlend op Joost Vandecasteele las ik iets over zijn debuut:

“Vandecasteele troont ons mee in een spooky en tegelijk ook hedonistisch universum dat slechts een paar ademtochten in de toekomst ligt. De tien verhalen uit ’Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij’ denderen aan een helse rotvaart over je heen en zijn als een vernuftig onderaards gangenstelsel met elkaar verbonden. Het zijn verhalen over overleven in een vijandige metropolis, omgaan met excessief geweld, ongebreidelde consumptie, rebellie en irritante exen”

Hetgeen mijn interesse gelijk aanwakkerde en in between books ben ik dat in e-book vorm (niet mijn favoriete manier van lezen, ik ben een ouderwetse boekenlezer, maar in dit geval wel erg snel beschikbaar) gaan lezen. En dat boek beviel mij enorm goed (al ben ik pas halverwege, maar dat terzijde en mag de pret geenszins drukken) en zo werd mijn “zin in” voor wat betreft Bella nog groter.

 

 


Bella is geen graphic novel in de traditionele zin van het stripboek met tekening & tekstballon. Het is een korte roman die bont geĂŻllustreerd is.

Net als in zijn debuutroman krijg je ook in Bella krijg je een kijkje in Joosts Kristallen Bol.

De wereld is rap op weg naar de klot’n te gaan, de mensheid wordt met de minuut gekker en Joost geeft een overzicht van tientallen voorbeelden van “als je dacht dat het niet gekker kon, wacht en zie…”.

Vandecasteele heeft een bizarre fantasie (en daar hou ik van, zelf heb ik namelijk ook een bizarre fantasie, dus dat treft!) en zo ontstaat een surrealistisch apocalyptisch verhaal wat eigenlijk geen verhaal is (maar toch ook weer wel, maar met minder verhaalstructuur dan in zijn debuut) waarin je duidelijk de stand up komiek Joost Vandecasteele kunt herkennen. Uiteindelijk heeft het verhaal gewoon een start en een finish, maar het dient vooral als geraamte voor de bizarre gedachten, acties, trends, ideeën en andere gekkigheden waar de mensheid in de nabije toekomst mee op de proppen komt.
EgoĂŻsme pillen, beschaafde aliens die ons verkeerd begrijpen, happenings om indruk op de aliens te maken, vaders die ergens mee kampen, ach te veel om op te noemen, een eindeloze reeks bizarre voorvallen en trends komen voorbij.

Voor wie een gewoon verhaal met kop en staart wil, precies volgens de literaire wetten is Bella wellicht een bad trip. Maar voor wie open staat voor een bak futuristische surrealistische idiote bizarre geweldig gevonden ideeën is Bella een heerlijke trip door een wonderlijk universum wat maar een klein stukje verwijderd is van het onze, in tijd en gekte.

 

Geplaatst in Boeken | Tags: | Een reactie plaatsen

Weird scenes in the Abubakari Universe

De dikke godverdommeling kwam schommelend en schuimbekkend aan zetten. Hij droeg een paarse zijden kamerjas met gele draden versiering, een blouse die openstond en een bos met sausvlekken beklit borsthaar onthulde, een gele pyamabroek, sloffen met jubelende punten en had een zwarte hoge hoed op waaronder vandaan een bos geel grijzig lang haar omlaag plunkte. “Hadden jullie niet even kunnen wachten tot ik er ook was” sprak hij met consumptie, terwijl hij de voorste van het stel een draai om de oren gaf en daarna een schop onder zijn achterste verkocht. “Heb ik maanden geleden een kaart gekocht voor dit slapjanussen met chocopasta om hun bleke toet spektakel voor de somma van maar liefst 50 oudhollandsche euro’s, begint het al voor ik er ben”.

Daar stond zijn zoon, een drieenvijftig jarige hoerenloper wiens gezicht door vele geslachtziektes getekend was. Zijn ogen, een ongezonde kleur blauw vermengd met bloeddoorlopen adertjes, stonden niet blij. Om zijn mond zaten rode spikkeltjes alsof hij aangevallen was door een zwerm boze vogeltjes die met hun snaveltjes rondom zijn mond hadden gepikt. In werkelijkheid was het het restant van een bloedrode suikerspin die hij op zijn weg naar theater Koud & Kaal had gekocht en naar binnen had geschrokt. Bij de marktkraam waar hij de suikerspin kocht had men ook geaborteerde mensjes ter grootte van een flinke sinaasappel waar ze handen en voeten aan hadden genaaid. Als je zo’n ‘ding’ opat ging je ‘freaken’. Je zag dan dingen die voor anderen onzichtbaar bleven, zo beloofde de marktkoopman. Die suikerspin was ook raar spul. Eigenlijk verboden omdat je er vreselijk agressief van werd en de suikerspineter in een toestand van totale gewetenloosheid vaak tot gruwelijke daden in staat raakte. Maar je kreeg er een bepaalde uitstraling door waardoor je onweerstaanbaar werd voor elke vrouw. En je kunt door dat spul een olifant ondersteboven ejaculeren, het zorgt voor een orgastische pret die nergens door te evenaren valt.
De hoerenloper stond er bij en keek er naar. Zakte in elkaar en was al dood voor hij de grond raakte. Uit zijn mond kropen kleine rode doorzichtige vliegjes die een raar piepend en zoemend geluid maakten.

De marktkoopman fietste fluitend door de straten. Hij had de mooiste actrice van het land bezocht nadat hij rode suikerspin gegeten had. Hij had haar bezwangerd, niet omdat hij haar lief had of omdat ze zo mooi was, maar puur omdat hij haar niet mocht. De marktkoopman werd niet agressief door suikerspin, hij werd er slechts onweerstaanbaar van. Dat kwam doordat hij de suikerspin zelf altijd eerst van het heftigste ingrediënt, satanistenhaver geheten, ontdeed. De zware euforie bleef, de kracht-ejaculatie ook. De marktkoopman verheugde zich over het bezwangerde filmsterretje. Over exact duizend dagen zou haar bolle buik openbarsten en zou er een gelig wezentje uit te voorschijn komen met over zijn hele lichaam haar als suikerspin. Het wezentje zou er uit zien als een jongetje van 3 jaar oud, scherpe puntige tandjes hebben en ogen als van een boos stripfiguur.
Maar wat de marktkoopman niet wist was dat de actrice geen actrice was maar zijn op wraak beluste vijand. En dat niet zij bezwangerd was maar hij. En dat in hem een sinaasappel geplant was. Een sinaasappel met handjes en voetjes die zich volvrat met de ingewanden van de marktkoopman, die zijn dorst leste met het bloed van de marktkoopman. Zich een weg vrat naar de hersens van de marktkoopman, die als laatste opvrat en daarmee het lichaam over kon nemen en kon gebruiken als stoffelijk omhulsel.

“Jezus Christus, je lijkt wel een Oempa Loempa, zo oranje ben je. Wat heb jij uitgevreten?”
De marktkoopman zag er altijd uit als om door een ringetje te halen met zijn pikzwarte achterover gekamde haar en strak in’t pak. Maar nu zag hij er raar uit. Zijn zwarte haar stond piekerig op zijn hoofd, zijn huid was oranje en hij leek op een kruising tussen een Oempa Loempa en Ernie uit Sesamstraat. Hij had last van sinaasappelhuid en als hij sprak liep er sinaasappelsap uit zijn mond. Toen de marktkoopman (of wat daar van over was) zijn mond opende kwam er een stukje snavel naar buiten steken. Een snavel met daarin een rood-geel-groen-blauw-paars-oranje gestreepte dikke worm.
De man die tegenover hem stond greep de snavel en de worm en trok in één ruk alles uit het lichaam van de marktkoopman vandaan. Oranje ingewanden pletsten op de stoep, een afgrijselijk krijsend wezen kwam er achteraan en de man die tegenover hem stond gooide de smurrie en het wezen op de grond en stampte het kapot.
De man die tegenover hem stond was de marktkoopman die het naderend onheil -een sinaasappel met handjes en voetjes die zich volvrat met de ingewanden van de marktkoopman en langzaam zijn lichaam overnam- ontvlucht was en door zijn eigen poriën zijn lichaam uit gekropen was. Hij was in een man die tegenover hem stond gekropen en had zijn kans afgewacht. Sinaasappel parasieten hebben hun zwakke momenten ook, eens per maand kun je ze zo uitpersen en dat was wat de marktkoopman gedaan had om zijn eigen lichaam terug te krijgen.
“In deze wereld ben Ă­k God”, sprak de marktkoopman kalm en vloeide soepel terug zijn lichaam in, kamde zijn pikzarte haar achterover en trok een schoon strak pak aan. 

Geplaatst in Abubakari de Vries vertelt & fantaseert & schrijft | Een reactie plaatsen

De Dood kwam op bezoek… maar vertrok onverrichter zake. Death, by Gobblehoof

Playin with death, now that was rad
I didn’t want to die and it made him feel glad
He took another bong hit, he said with a groan
Hey I’m overworked why don’t you leave me alone
So I made it quick and won the game
I didn’t break a sweat because he played kind of lame
I offered him a beer, and he said thank you,
the last thing I said was don’t call me I’ll call you

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen